Interview Denise Mina, Peter Robinson

Print
Naast plot, personages of dialogen staat of valt een misdaadroman vaak met de manier waarop de auteur de locatie van het gebeuren in zijn verhaal verwerkt. Wat zou Morse zonder Oxford zijn of Maigret zonder Parijs? Twee Britse misdaadauteurs hebben dit uitstekend begrepen. De Schotse Denise Mina koos voor het ruige, maar tegelijk hippe Glasgow. De in Canada wonende Engelsman Peter Robinson voor de bedrieglijke schoonheid van de Yorkshire Dales. Een dubbelgesprek.
BR>

Denise Mina: ”Glasgow zal altijd een ruw kantje hebben”



Je huidige serie draait rond Paddy Meehan, beginnend journaliste in de nachtelijke ‘graveyard shift’. Vanwaar jouw fascinatie voor dit wereldje?

Wel, ik heb een tijdje gewerkt in een bar waar zowat alle journalisten van Glasgow zich kwamen volhijsen. Zo leer je hun wereldje snel kennen. En een krant is natuurlijk hét medium bij uitstek om veranderingen in de maatschappij op de voet te volgen. Veranderingen die ook het bestaan van de journalisten zelf hebben getekend.
Vroeger liepen ze zowat allemaal de hele tijd halfdronken of halfnuchter over de straat. Maar ze waren wel altijd op zoek naar een beklijvend verhaal. Het waren clever bastards, onverschrokken en onbeschaamd. Nu zijn het allemaal van die universiteitstypes, die het liefst van al de hele dag achter hun computer blijven zitten. Hun stukken zijn meestal oppervlakkig, ze volgen steeds dezelfde formule. Paddy is nog van de oude slag, zij gaat het nieuws opzoeken en belandt op die manier in heel wat onprettige situaties.

Glasgow bij nacht is inderdaad geen speeltuin.

Zeker niet in de jaren tachtig. Je mocht je gelukkig achten, wanneer je na achten nog iemand tegenkwam die op zijn benen kon staan. Drankzucht en gewelddadige taferelen hebben decennia het straatbeeld van Glasgow bepaald. Een straatbeeld dat er sowieso al niet florissant uitzag, doordat men veel te lang heeft gewacht met de schade te herstellen, die de bombardementen uit de Tweede Wereldoorlog hadden toegebracht.

Momenteel kent Glasgow evenwel een opvallende revival. Er zijn heel wat studenten en jonge kunstenaars komen wonen. Het is een vibrerende stad, al zal je er het ruwe kantje wel nooit helemaal van afgevijld krijgen. Zo bestaan er bijvoorbeeld nog altijd veel vooroordelen. Vroeger waren het de katholieke Ierse emigranten die werden benadeeld, begluurd of gediscrimineerd. Nu zijn het de nieuwkomers uit meer exotische oorden die het hier erg moeilijk hebben. Glasgow kent gewoon een moeilijk ingangsexamen.

Laten we het even over Paddy hebben. Hoewel ik haar niet meteen in de wilde dromen van de doorsnee Hollywood-producer zie opduiken, heeft ze veel te bieden.

Ze is dik, loopt gebukt onder de complexen. Maar toch vind ik haar, zeker wanneer ik over haar schrijf, mooi en aantrekkelijk. Onder die vetlagen zit een aangename, sprankelende meid met een open kijk op het leven. Ze heeft ook een hecht familieleven. Ja, de band tussen Paddy en haar moeder en zuster is bijzonder innig. Ook al zijn er heel wat onderlinge verschillen. Paddy gelooft niet meer, terwijl haar familieleden nog net geen pilaarbijters zijn. Paddy heeft er geen problemen mee haar lichaam in de strijd te werpen, iets wat haar kuise zuster nooit zou doen. Maar dat houdt Paddy niet tegen als kostwinner haar verantwoordelijkheid op te nemen. Ook al ervaart ze haar familie, haar collega’s en de stad waar ze woont, vaak als een keurslijf. Hou Paddy maar in het oog, ze zal je nog verbazen!

Peter Robinson: ”Die dorpjes in de dalen daar kan geen stad tegenop”



Zondeval, zopas in het Nederlands vertaald, is niet je recentste boek. Het komt zelfs vrij vroeg in de serie met inspecteur Alan Banks in de hoofdrol. Vind je dat vervelend?

Het doet alleszins vreemd aan. Het is misschien twintig jaar geleden dat ik aan dit boek werkte. Ik weet er eerlijk gezegd niet zoveel meer over. Als schrijver heb ik een serieuze evolutie meegemaakt. Wat niet wil zeggen dat ik het een slecht boek vind. Het zal altijd een speciale plek in mijn oeuvre blijven innemen, alleen al omdat ik er Banks een bezoek aan Canada in laat brengen, dat toch mijn tweede vaderland is geworden.

Is dat niet moeilijk, over de idyllische Yorkshire Dales schrijven, terwijl je duizenden kilometers westelijk in Canada woont?

Neen, absoluut niet. Integendeel, zelfs. Door die afstand heb ik een veel klaardere, objectieve kijk op hoe die locatie een rol in mijn boeken kan spelen. Ik zal niet ontkennen dat mijn visie op de streek waar ik opgroeide nostalgisch en nogal gekleurd is, maar in literatuur is er nu eenmaal veel toegelaten. Eastvale, het stadje waar Banks zijn beroep uitoefent, bestaat bijvoorbeeld niet echt. Het is een samenraapsel van plaatsen die een rol in mijn leven hebben gespeeld, zoals Richmond of Ripon.

Waarom de ‘Dales’ en niet een grootstad als Londen als setting?

Het ligt me gewoon beter. Alan Banks gedijt gewoon niet tussen het tuig van de ‘big city’. Ik laat hem in enkele boeken er wel naartoe trekken, maar hij lijkt altijd weer blij wanneer hij terug mag keren naar de heuvels en pittoreske dorpjes van Yorkshire.

U lijkt Banks behoorlijk goed te kennen. Praat u soms met hem?

Letterlijk, bedoel je? Dat nog net niet! Maar ik heb inderdaad een redelijk goed zicht op hem gekregen. In die mate zelfs dat ik, tijdens het schrijven van een boek, vaak op mijn eerste idee terugkom, omdat ik ervan overtuigd ben geraakt dat Banks er het niet eens mee zou zijn. Ik deel ook zijn muzikale smaak, zijn liefde voor ‘real ale’ en voor het platteland. Al heb ik wel een paar verschillen ingebouwd, al is het maar voor mijn eigen mentale veiligheid. Zo verafschuwt Banks country & western, terwijl ik er behoorlijk verzot op ben.

Wat voor iemand is Alan Banks?

Aanvankelijk is Banks iemand die de grote stad ontvlucht, omdat hij vreest dat hij daar ten onder zal gaan. Op het hem vertrouwde platteland probeert hij een nieuw leven op te bouwen. Dat valt niet mee, want alles wat hij meemaakt, tekent hem onherroepelijk. Ik denk dat hij met de jaren dan ook een donkerder mensbeeld heeft gekregen. Gelukkig heeft hij nog zijn muziek, de pubs en - na zijn scheiding - af en toe een occasionele relatie om zich aan op te trekken. Maar bovenal is hij een speurder van grote klasse. Doortastend, integer, maar ook medevoelend en een tikkeltje melancholisch. Al bij al is hij wel oké, denk ik!
MEEST RECENT