STANDPUNT: Verhofstadt II: nipt geslaagd

STANDPUNT: Verhofstadt II: nipt geslaagd

STANDPUNT: Verhofstadt II: nipt geslaagd

Print
Elders op deze website vindt u het 'rapport van de regering'. Heeft Verhofstadt II de voorbije vier jaar goed werk geleverd? We beantwoorden die vraag aan de hand van tien beleidsthema's.

Elke evaluatie is persoonlijk gekleurd. Je hebt natuurlijk wel een aantal criteria waarop je elke minister kunt beoordelen. Visie, organisatie, leiding en coaching geven, communiceren, woord houden, standvastigheid, dossierkennis, enzovoort. Maar ook al zet je die eisen minutieus af tegen de individuele prestaties van de voorbije vier jaar, dan nog krijg je gegarandeerd een verschillend eindresultaat naargelang de beoordelaar.

Zo is er de vraag of je elk 'vak' hetzelfde gewicht geeft. Ik geef een paar voorbeelden. Verhofstadt II heeft op het vlak van staatshervorming nul komma nul gepresteerd. Maar niet iedereen vindt dat even erg. Integendeel, in Wallonië wordt dat zelfs als een puike prestatie beschouwd... Tien op tien. Het adoptierecht voor holebis, de soepele omgang met drugs, euthanasie, zijn ook zo'n delicate onderwerpen. Voor de ene geldt: hoe meer vrijheid hoe meer blijheid, de andere vindt die ethische doorbraken echter een vorm van verloedering, en dus een minpunt. Enfin, wat we willen zeggen is dat pure neutraliteit niet bestaat.

En toch zijn er een aantal objectieve vaststellingen waar niemand onderuit kan.

Eén. Verhofstadt II heeft nooit het elan gekend van Verhofstadt I. De euforie van eens te kunnen regeren zonder de CVP, was in 1999 immens groot en gaf paars-groen vleugels en de nodige cement om de ploeg bij elkaar te houden. Ook de aanwezigheid van Agalev zorgde voor stabiliteit. Dat klinkt eigenaardig, maar het is wel zo. Waren er al eens moeilijke momenten - herinner u de wapenleveringen aan Nepal - dan schurkten socialisten en liberalen zich tegen elkaar aan, en lieten de groenen alle slagen incasseren. De voorbije vier jaar hadden ze die zondebok niet meer, en maakten ze onderling ruzie.

Twee. Bij de leidende regeringspartij, Open Vld dus, waren er te veel incidenten om goed, geconcentreerd bestuur toe te laten. Verhofstadt was meer met Coveliers, De Gucht en andere Dedeckers bezig dan met beleid. Voeg daarbij dat hij het eerste jaar van zijn regering met het hoofd in de Europese wolken leefde, en de conclusie mag duidelijk zijn: gebrek aan leiding.

Drie. Ruzie in de Franstalige coalitievleugel. De MR lag permanent in de clinch met een door schandalen geteisterde PS. Didier Reynders zocht wraak omdat zijn partij uit alle regionale regeringen was gebonjourd.

Vier. In twee kerndepartementen - Financiën en Justitie - gebeurde het ene accident na het andere. Op een bepaald moment leek het op een heuse kettingbotsing. De verantwoordelijke excellenties moesten voortdurend brandjes blussen. Ze speelden meer pompier dan minister. Het resultaat was/is dat de bevolking het vertrouwen kwijt is in cruciale bestuursopdrachten.

Vijf. Als we een totaalbalans opmaken, kunnen we niet anders dan vaststellen dat Verhofstadt II ontgoochelde. Er was geen bezielend project, de eerste helft van de legislatuur ontbrak het aan leiding, te veel ruzies, kerntaken werden verwaarloosd. Ons algemeen besluit is streng maar rechtvaardig: dankzij deliberatie op het nippertje geslaagd. Discussiëren is toegelaten.

Paul GEUDENS

Verder discussiëren kan ook op de Standpunt-pagina's van deze website.
MEEST RECENT