Deel 21: De echte inzet van de federale verkiezingen

Deel 21: De echte inzet van de federale verkiezingen

Deel 21: De echte inzet van de federale verkiezingen

Print
Door Urbain Vandeurzen (foto). De auteur is voorzitter van Voka - Vlaams netwerk van ondernemingen
BR>
Onze economie verliest internationaal terrein.Nieuwe groeilanden bestormen de wereldmarkt. Onze naaste concurrenten zetten zich schrap met diepgaande hervormingen: Nederland, Duitsland, straks ook Frankrijk. Intussen komt de vergrijzingsgolf aangerold. Het is voor ons land, voor onze regio alle hens aan dek om onze economie een nieuwe groeidynamiek te geven, en zo onze sociale welvaartstaat staande te houden.

40.000 jobs per jaar moeten de volgende tien jaar extra gecreëerd en ingevuld worden om de pensioenen en de uitkeringen van onze vergrijzende samenleving te kunnen blijven betalen. Krachtige sociaal-economische hervormingen zijn nodig. En dit kan niet zonder een krachtig beleid op maat van elke regio, die daartoe de nodige wapens - bevoegdheden - in handen moeten krijgen. Dat is de echte inzet van de federale verkiezingen.

Uitdagingen

De uitdagingen zijn groot.We leven economisch in oorlog. Nooit eerder was de concurrentie wereldwijd zo hard en zo globaal. Nooit eerder in onze recente geschiedenis stonden we voor dergelijke demografische tijdbom. Business as usual is geen optie.

Met hoge productiviteit alleen kunnen we onze hoge kosten niet meer blijven compenseren. We moeten onze economie radicaal de weg opsturen van een innovatiegedreven kenniseconomie, waarmee we internationaal het verschil wel nog maken. Dat is in eerste instantie de opdracht van onze ondernemingen en ondernemende burgers. Maar van de overheid mogen we verwachten dat ze hen daarbij ondersteunt met een activerend omgevingskader.

We zullen tevens onze sociale welvaartstaat moeten moderniseren, door mensen meer kansen en stimulansen te geven voor werk en ondernemerschap. Een moderne welvaartsstaat is een zeer actieve welvaartsstaat met zoveel mogelijk mensen aan het werk. Onze overheid moet hiervoor sneller en slagkrachtiger kunnen inspelen op de uitdagingen van globalisering en vergrijzing. Ze moet ook meer kunnen doen met minder middelen en zo enerzijds de ademruimte geven aan wie werkt en onderneemt en anderzijds de kosten van de vergrijzing beter kunnen opvangen. Deze sociaal-economische vernieuwingsbeweging loopt meer concreet langs vier sporen, waarbij een sociaal-economische staatshervorming telkens de sleutel is voor succes.

Innovatie

Ten eerste dringt een drastische verhoging van de werkzaamheidsgraad zich op.We moeten zo snel mogelijk naar een werkzaamheidsgraad van 70%, de doelstelling die volgens het Lissabon- proces uitgezet door de Europese Unie reeds binnen 3 jaar zou moeten bereikt worden. De Hoge Raad van Financiën rekende onlangs voor dat ons land nood heeft aan jaarlijks een 40.000 extra jobs over de komende 10 jaar. Dit heeft pas kans op slagen indien de regionale overheden ten volle bevoegd worden en financieel verantwoordelijk voor het werkgelegenheidsbeleid.

Naast opleiding, vorming en arbeidsbemiddeling dienen zij ook het werkloosheidstelsel te kunnen sturen naar een sterkere activering, en over de hefbomen te beschikken om de arbeidsmarkt beter te laten werken in functie van wat de regio nodig heeft inclusief economische immigratie.

Een tweede spoor naar economische groei en vernieuwing loopt langs de versnelling van ondernemerschap, innovatie en internationalisering. Het zorgt er voor dat we met alle actieven samen meer toegevoegde waarde creëren. En ook hier zijn het de regio’s die het voortouw moeten nemen om een stimulerend kader te bieden. Ze zijn reeds bevoegd voor het economisch beleid - met de bevordering van ondernemerschap, innovatie en internationalisering - maar missen belangrijke hefbomen zoals de vennootschapsbelasting of het kader voor een modern HRen loonbeleid. De regio’s dienen ook over deze hefbomen te kunnen beschikken.

De modernisering van onze sociale zekerheid naar een systeem van sterkere activering is een derde spoor. Dit betekent dat van de burgers, zorgverstrekkers maar ook de regio’s meer verantwoordelijkheid wordt gevraagd. Deze grotere responsabilisering mag geen afbreuk doen aan de inter-persoonlijke solidariteit en de opvang van de zwakkeren. Wel mogen er meer plichten en inspanningen staan tegenover de rechten. De solidariteit tussen de regio’s dient transparant te worden gemaakt en ook meer resultaatsgericht.

Meer concreet betekent dit dat werkloosheid maar ook gezondheidszorgen en kinderbijslagen dienen overgedragen naar de regio’s, met bijkomende financiële verantwoordelijkheid. Verder is er als vierde spoor behoefte aan meer efficiënte overheden,van federaal over regionaal naar lokaal. We moeten ons inzake efficiëntie kunnen meten met de besten in de Europese Unie,wat een besparingspotentieel op onze publieke uitgaven oplevert van circa 2,5%-3% van het BBP of 9 milard euro per jaar. Homogene bevoegdheidspakketten, met voor de socio-economische materies een leidende rol voor de regio’s, zijn daarvan een hoeksteen. Gekoppeld hieraan is de financiële responsabilisering van de verschillende besturen voor hun beleid.

Solidariteit

Een verregaande staatshervorming is dus absoluut noodzakelijk en de enige oplossing om een doemscenario te vermijden van verarming, blokkages in het beleid, toenemende interregionale frustraties en intergenerationele verzuring. Wallonië is net als Vlaanderen gediend met meer autonomie als wissel voor een slagvaardiger bestuur op maat van de eigen behoeften.

Vlaanderen zal overigens de solidariteit met Wallonië niet opzeggen.Voka stelt voor ze in een overgangsperiode van tien jaar te blijven garanderen tot Wallonië een inhaalbeweging heeft gemaakt en haar werkzaamheidsgraad heeft opgetrokken tot het Europese gemiddelde. En ook voor Brussel, onze hoofdstad, moet de komende staatshervorming winst opleveren, door het kader te creëren voor een versterkte investering door de andere gewesten in de economische centrumfunctie van Brussel. Dit is een minimum aanpak voor alle Belgen.

.

Nu in het nieuws