Ahad Eshaghzey werd vrijgesproken door assisenjury

Print
Antwerpen - Terwijl zijn medestudenten zich afgelopen week opsloten om voor hun examens te blokken, moest Ahad Eshagzey (26) zich verantwoorden voor het hof van assisen in Antwerpen. Na vijf jaar in onzekerheid, werd de rechtenstudent woensdag vrijgesproken. "Een enorme opluchting, maar ik ben wel vijf jaar van mijn leven kwijt."
BR>
Ahad kan een flinke schadevergoeding eisen voor de twintig maanden dat hij in de gevangenis zat, maar dat is een zorg voor later. "Eerst wil ik mijn studie rechten oppakken. Ik had al afgestudeerd kunnen zijn, dat vind ik erg. Die vrijspraak voelt ook niet als een overwinning."

Op 24 april 2002 reed Ahad met zijn neef Fahim en een kennis mee naar Mechelen, naar Fahims ouders. Fahim wilde eerst langs zijn schoonbroer, die hij na een ruzie doorzeefde met negentien kogels. Ook Ahad werd opgepakt in het kader van het onderzoek. "Ik was erbij, maar verder wist ik van niets. En plotseling zat ik in de gevangenis. Gelukkig kon ik een baantje krijgen in de bibliotheek, maar ik heb het heel zwaar gehad. Ik vertelde iedereen dat ik onschuldig zat, maar niemand gelooft je. Bijna alle gedetineerden zeggen dat ze niets hebben gedaan."

Ahad kon moeilijk wennen aan het leven in de cel. "Anderen bepalen wanneer je eet, wanneer je doucht en wanneer je naar buiten kan. Je beslist niets zelf. Na twintig maanden werd ik vrijgelaten, in afwachting van het proces. Ik genoot van kleine dingen. Ik kon weer naar de winkel om een blikje cola te kopen. Ik kon bellen wanneer ik wilde, koken wat ik wilde. Maar tegelijkertijd zien anderen je als crimineel, want je hebt wel twintig maanden vastgezeten."

Ahad voelde zich leeg, gedesoriënteerd. "Eerst kreeg ik steeds te horen dat ik een gevaar was voor de maatschappij. En van het ene op het andere moment lieten ze me vrij. Ik wist niet of ik moest werken of studeren, maar koos er toch voor om met rechten te beginnen. Een studie die ik daarvoor ook wilde doen." Het proces kwam voor Ahad op een slecht moment omdat hij daardoor zijn examens miste. Maar tegelijkertijd luchtte het op dat hij zich eindelijk kon verantwoorden voor de jury. "Al weet je nooit wat de juryleden denken. Ik voel me een Vlaming - mijn ouders zijn gevlucht voor het regime van de Taliban toen ik elf was - maar de jury ziet me als Afghaan en denkt misschien aan criminele bendes of terrorisme."

Irritante etters

De advocaat-generaal verweet Ahad en een derde beschuldigde dat ze irritante etters waren en veel verschillende versies van de feiten hadden verteld. Maar hij vroeg de jury wel om hen vrij te spreken wegens gebrek aan bewijs. "Ik vond het moedig dat hij dat toegaf", zegt Ahad. "Maar ik was pas écht gerust toen ik de uitspraak van de jury hoorde."

Maandag gaat hij zijn docenten uitleggen waarom hij er de afgelopen weken niet was. De enige student van de VUB die de assisenzaal van zo dichtbij kent. "Al ben ik daar niet trots op. Als ik er weer kom, dan is het als topadvocaat."

Maaike FLOOR

.

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio