Tante Kaat houdt het netjes

Tante Kaat houdt het netjes

Tante Kaat houdt het netjes

Print
Schoten - De gemiddelde Vijftv-kijker vraagt het zich ongetwijfeld af: hoe hygiënisch schoon is het huis van Superhuisvrouw Tante Kaat? Wij namen de proef op de som en trokken naar Schoten om het huis van Elma Dalhuijsen (58) - zo heet Tante Kaat in het echt - aan een grondige inspectie te onderwerpen. Helaas waren we een dag te laat. "Ik zal eerlijk zijn", lachte Elma. "Gisteren is mijn poetsvrouw hier geweest." Wat een mazzel.
BR>
Poetsvrouw net geweest of niet, we hoeven onze schoenen niet uit te doen voor we binnengaan. Elma kíjkt niet eens of er iets onder onze zolen hangt. "Iedereen mag hier gerust onaangekondigd komen aanbellen", zegt ze. "Er zal wel eens een bed niet opgemaakt zijn en dat er twee manden was staan te wachten, is ook niet uitzonderlijk, maar voor de rest valt er meestal niets op te merken op mijn huishouden."

Daar heeft ze - zo stellen we vast - gelijk in: de vloeren blinken als spiegels, van spinnenwebben geen spoor en over welk meubel we ook strijken, geen enkele keer blijft er stof aan onze wijsvinger hangen. "Ik gun iedereen een poetsvrouw zoals de mijne", schatert ze. "Ze komt een halve dag per week, dus blijven er nog 6,5 dagen over waarop ik zélf de handen uit de mouwen steek. Da's het belangrijkste wat ik de mensen in De Superhuisvrouw tracht bij te brengen: als je jezelf de discipline kan opleggen om elke morgen en elke avond een half uurtje op te ruimen en je geeft je spullen een vaste plaats, dan is je huis onderhouden een fluitje van een cent."

Wanneer we Elma haar spiegel zien schoonmaken met een prop krantenpapier, krijgen we een beetje medelijden met de poetsvrouw. Of mag ze de `gouden raad' van Tante Kaat in de wind slaan? "Tuurlijk", zegt ze. "Als alles streeploos schoon is, dan hoef ik niet te weten hoe ze het gedaan heeft. Weet je, ik vind mezelf geen superhuisvrouw. Ik heb graag dat mijn huis hygiënisch schoon is, maar gezelligheid staat voorop. Als er een laagje stof ligt en mijn dochter vraagt of ik op mijn kleindochter wil passen, dan is dat laagje stof de dag erna gewoon wat dikker. Sommige dingen gaan nu eenmaal voor."

Afwas stapelen

De sloddervos des huizes blijkt manlief Kees. "Zonder twijfel", lacht Elma. "We zijn nu bijna 40 jaar getrouwd, maar ik moet nog steeds zijn kleren opruimen. In het begin maakte ik daar wel `ns een opmerking over, maar daar ben ik - het haalde toch niks uit - mee opgehouden. Dat hij het dopje niet terug op de tube tandpasta schroeft, daar zeg ik ook al niks meer van (lacht)."

Dat Kees het niet zo nauw neemt met de dada van zijn echtgenote, daar is tijdens onze inspectieronde nochtans niks van te merken. In werkelijk geen enkele kamer kunnen we Elma betrappen op troep. "Toch wel", geeft ze toe, en ze troont ons mee naar de kelder, wellicht de laatste restant van haar wanordelijke verleden. "Toen ik ging trouwen, was ik de grootste sloddervos van West-Europa", zegt ze. "Als ik die puinhopen in De Superhuisvrouw zie, ben ik ook helemaal niet verrast, omdat ik weet hoe ze ontstaan. Ik was vooral goed in het stapelen van afwas. Pas als er niks meer proper was, begon ik er aan. `Zo verspil ik geen water', was mijn excuus toen (lacht), maar da's natuurlijk kletskoek."

Toen Elma en Kees kinderen kregen, is dat heel rap gebeterd. "Ik had opeens geen excuses meer: alles moést hygiënisch schoon zijn. Mijn vrienden van vroeger kennen me nog als afwasstapelaar, dus die lachen zich te pletter als ze me bezig zien in De Superhuisvrouw. Al weten ze goed genoeg dat ik veranderd ben. Ik weet nu dat het de kunst is om niks uit te stellen. Daar was ik al erg goed in, maar sinds De Superhuisvrouw is het een beetje uit de hand aan het lopen. `Oh, ik doe dit nog effe', zeg ik voortdurend. Kees krijgt er grijze haren van (lacht)."
MEEST RECENT

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio