Idool Joeri interviewt idool

Idool Joeri interviewt idool

Idool Joeri interviewt idool

Print
"Je moet zingen met je ziel!"
... en andere wijze lessen van Emiliana Torrini

PUKKELPOP - Ook het Vlaams Idool 2004 Joeri Fransen heeft zelf een idool: de IJslands-Italiaanse zangeres Emiliana Torrini. Toen ze het voorbije weekend met haar breekbare repertoire optrad op Pukkelpop, trok hij zijn stoutste journalistenschoenen aan en regelde een interview. Het resultaat van deze ontmoeting leverde hij aan Gazet van Antwerpen.

Zaterdagochtend, een uur of negen. Ik kijk in de spiegel, hoef me niet te scheren... Het is wel vrijdag, maar probeert u zelf maar eens een goede intro te verzinnen. En me scheren doe ik bovendien nog keuriger dan anders, want vandaag is de dag dat ik mijn "idool" Emiliana Torrini zal ontmoeten. Om niet al te vreemd over te komen, heb ik extra bij de ontmoeting een interview aangevraagd, waardoor ik ongeremd en langere tijd mijn vragen aan haar kan stellen.
Waarom Emiliana Torrini, vraagt u zich af? Menige kranten zou ik vol kunnen schrijven met redenen waarom net zij mij zo begeestert. Maar ik kan het antwoord ook simpel houden: als verslaafde muziekverslinder heb ik al menige concerten bezocht, honderden platen beluisterd, erg veel stemgeluiden mogen aanhoren, en in háár "stem" ligt het antwoord... Van al die stemmen, heeft Emiliana Torrini de mooiste zangstem die mijn oren ooit hebben mogen aanhoren, die mijn brein heeft mogen ontleden, en mijn hart heeft mogen ontroeren! Door haar puurheid en haast engelachtig charisma viel ze mij in mijn 18de levensjaar op, en ze is me steeds bijgebleven.
Misschien deelt ook u die mening nadat u een optreden van haar heeft bijgewoond, zoals in de Botanique in Brussel, waar ik haar enkele maanden geleden voor het eerst live aan het werk zag. Een omgeving die haar beter past dan een luid festival als Pukkelpop, eerlijk gezegd. Al krijgt Pukkelpop dan weer krediet voor smaak, waarvoor dank.
Haar tourmanager neemt me mee tot achter het podium, waar ze net haar hartenveroverend, intimistische optreden gegeven heeft. Het interview had eigenlijk vóór het concert moeten plaatsvinden, wat door omstandigheden niet is gelukt. Ik merk daarover enige irritatie bij de zangeres. Wat ik heel goed begrijp, omdat ook ik meteen na een optreden altijd wat tijd wens om weer tot mijn positieven te komen. Bovendien had ze er al een erg hectische interviewnamiddag opzitten, soortgelijk aan wat ik vorige zaterdag op Marktrock heb kunnen ervaren. Het is haar dus vergeven. Best grappig voor mij, om eens tegelijkertijd in de schoenen te staan van een journalist, en exact te weten wat er in de ander omgaat op dat moment.
We zetten ons aan een tafeltje, waar ik voor van wal te steken met het interview, eerst een goede slok neem van het door haar aangeboden pintje. Met een informele babbel stel ik mezelf voor, en ik geef haar mijn eigen cd True lies . Emiliana is plezierig verrast met de B-kant van mijn laatste single We came this far . Die is gebaseerd op haar coverversie van Stephanie Says van The Velvet Underground. Na dit alles dringt het tot haar door dat dit interview niet door "zomaar" een journalist wordt afgenomen, wat de sfeer meteen heel wat aangenamer maakt.

Hoe belangrijk is de persoon achter de muziek voor jou. Wat voor iemand hij is, hoe hij denkt?

Emiliana Torrini: Wel, eigenlijk kan me dat niet erg schelen, je kan via interviews bijvoorbeeld toch nooit echt iemand leren kennen. Als die persoon gewoon al goede muziek schrijft, dan is dat voor mij genoeg. Wat voor mij wel extreem belangrijk is, is dat mensen écht zijn, en exact datgene doen dat ze willen doen, en daar ook trachten mee weg te komen.

Is "doen wat je wilt en ermee wegkomen" voor jou erg moeilijk geweest?

Nee, niet echt nee.

Heb je dan nooit een platenbaas of manager moeten bevechten om je wil te krijgen?

Wel, er is een verschil. Toen ik de eerste twee platen maakte was ik nog erg jong en wist ik nog niet echt wat ik doen wou. Ik had destijds hun begeleidende hand wel nodig. Ik leerde toen nog maar net hoe je een nummer schrijft, ik wist enkel dat ik geen hardcore popmuziek wou maken. Beroemd worden heeft ook nooit op mijn verlanglijstje gestaan, die tijd ging het mij vooral om meer en meer bij te leren, en ik had het gevoel op de beste muziekschool ter wereld te zitten. Het gaat erom je eigen weg te vinden en gewoon ervoor te gaan.
Momenteel zit ik bij platenmaatschappij Rough Trade. Daarvoor bij twee andere, maar telkens we verschillende meningen hadden over welke weg verder in te slaan, ben ik er vertrokken. Om van die eerste ervaringen te geraken tot aan een familie rond je, van muzikanten, manager en platenmaatschappij, die je steunen, in dezelfde lijn denken, en bereid zijn een lange tijd aan je zijde te blijven, is een lange zware weg. Maar het is o zo belangrijk om zulk een familie rond je te hebben!

Heb je altijd geloofd in jouw manier, jouw weg die je wou volgen? Ongetwijfeld zijn er pogingen geweest van anderen die je van die weg wilden afhalen, aangezien je niet de meest commerciële artieste bent.

Wel ja, ik heb in het verleden een heleboel dingen gedaan waarvan ik nu de bedenking maak dat ik ze nooit had mogen doen, ik geef geen specifieke voorbeelden om niemand met de vinger te wijzen. Tweemaal heb ik zoiets gedaan om iemand als het ware een "plezier" te doen, waarbij ik mezelf eigenlijk buitenspel zette, daar heb ik nu spijt van. Ik ben trouwens van mening dat het gewoon niet mogelijk is om de eerste keer meteen 100% het doel te raken.

Ik heb je tweede cd Merman zes jaar geleden ontdekt, via een IJslandse vriendin. (toon haar de cd)

(verbaasd dat ik die cd in mijn bezit heb) Oh, dat is zooo lang geleden, ik was toen 18 en heb ook maar de helft ervan eigenhandig geschreven. Het was eigenlijk nooit mijn bedoeling dat die plaat in de handen van anderen terecht zou komen. Ik voel me er zelfs nog altijd ongemakkelijk bij.

Toch voor niks nodig! Het is door platen als deze dat ik zoveel van muziek hou. Neem nu bijvoorbeeld mijn favoriet nummer erop, The boy who giggled so sweet , zo'n ontroerende tekst. Hoe kwam je daar eigenlijk op?

(lacht en kijkt wat ondeugend) Die heb ik gewoon volledig gedroomd. In hoeverre is tekst belangrijk voor jou?

Die komt voor mij op de eerste, tweede en derde plaats. Of het nu gaat over een fictief verhaal of een waargebeurd, het moet gewoon beleefbaar zijn. Bijvoorbeeld wanneer ik een triest lied zing op het podium, moet ik me doordrenkt voelen met de emotie van dat lied, me ook echt triest kunnen voelen op dat moment. Een lied mag een prachtige melodie hebben, als de tekst verschrikkelijk is, kan ik het gewoonweg niet aanhoren. Ik ben onlangs nog naar Antony and the Johnsons gaan zien, Joeri, zo mooi! Ga hem zien en je weet wat ik bedoel.

Zal ik zeker doen... Je vier albums hebben elk een muzikaal verschillende stijl, wat het moeilijk maakt om de vorm van de volgende te voorspellen. Kan je al een tipje van de sluier oplichten?

Er is zoveel gebeurd en zoveel tijd verstreken tussen elk album. Wat ik wel zeker niet ga doen is de stijl van de derde plaat, Love in the time of science , herhalen. (een cd die instrumentaal vooral mellow-elektronische sferen oproept, red.) Ik voelde me bij de live-opvoering ervan wat klunziger dan anders. Het ging wel, maar elektronica houdt je toch wat naar achter, is minder levendig, begrijp je? Ik denk dat je een album het best kan "laten gebeuren", je kruipt de studio in, en ziet wel, "just being an accidental writer".

Wat is jouw favoriete soort zanger(es)?

Soulzangers, maar dan bedoel ik niet noodzakelijk mensen die hun hele leven soul hebben gezongen, maar dat ze zingen door hun "ziel". Sommigen hebben zo'n ongelofelijk wapen - ik kom weer uit bij Antony van Antony and the Johnsons - die echt zingen alsof hun "ziel" zelf het geluid voortbrengt, en je er zelf bijna niet aan kunt ontsnappen. Het begint met jezelf te zijn, denk ik. Op een podium je oprechte emoties te vertalen naar het publiek.

(een goede beschrijving van haarzelf, vind ik trouwens) Emiliana, ik heb jou mogen ontmoeten, en we hebben onder de vorm van een interview een aangenaam gesprek over muziek kunnen hebben. Mocht jij in mijn schoenen staan, wie zou jij dan willen interviewen?

Ik heb zelf nooit echt een "idool" gehad, maar ik denk dat het dan Tom Waits zou worden. Die man is een echte dichter, wiens muziek me al mijn hele leven vergezelt. Dat kan je ook goed horen aan mijn tweede album, ik wou toen erg theatrale muziek maken.

(Opschrijven in mijn notaboekje: dvd's van Jacques Brel naar haar opsturen!) En wat zou je hem dan vragen?

Ik zou hem niets vragen. Ik zou eerder, zoals ik al met mijn favoriete songwriter Bill Callahan heb gedaan, een woordspelletje met hem spelen. Hij zou dan een zin verzinnen, ik de volgende, enzovoort, wat tot heel interessante resultaten kan leiden.

Ons interview zit erop. Er schiet me alleen nog een stoute vraag binnen.

Yes?

(ik waag het erop) Wel, tussen dit en twee jaar ben ik van plan een concert te organiseren in Londen, met voornamelijk zelfgeschreven liedjes van de cd die nu dus nog niet bestaat. En ik vroeg me af, dat moest je dan toevallig tijd hebben, nu je toch in Londen woont, of...

(lacht lief en gemeend, ziet dat ik wat moeilijk uit mijn woorden kom, en beantwoordt mijn vraag voor ik ze heb gesteld...) Ik zal naar je komen kijken!

Echt? Dat zou geweldig zijn!

(lacht gemeend lief) Echt!

Haar nieuwste album Fisherman's woman is te vinden in de goede platenzaak in uw buurt.

.

Nu in het nieuws