Marc Herremans verzet een berg - deel 154

"Mijn lippen waren wit. Ik vreesde dat ik in een shock zou geraken."

wfioole

BR>

Pijnlijke schouders. Dat is het enige wat de wonderlijke Marc Herremans the day after overhield aan zijn vier uur durende lijdensweg naar de piek van de Mont Ventoux. Daar werd hij - uitgewrongen, uitgeput en uitgeteld - vanuit zijn handbike in een auto geladen. Waar zou deze hete tocht op de steile bergflanken komen in 's mans palmares van grote nummers?

Van onze redacteur

Marc Vermeiren

op de Mont Ventoux

Er is meer nodig dan 100 bochten, ontzagwekkende stijgingspercentages en Zuid-Franse hitte om Herremans klein te krijgen. Een wankele gezondheid, bijvoorbeeld. En zelfs dat overwint deze kerel.

"Drie weken geleden lag ik nog op intensieve, lagen al mijn plannen tot en met Hawaï in duigen en nu ben ik toch bovenop die zware col geraakt. Nochtans zag ik het 's morgens totaal niet zitten. Compleet duizelig was ik toen ik opstond. Ik geraakte geen twee meter ver met mijn handbike. Met mijn bloedwaarden zou een normaal mens plat in bed liggen. Maar nadat ik een paar uur geslapen had, voelde ik me een stuk beter. Ik was hier toch, dus..."

En als jij aan iets begint...

Dan maak ik dat af. Al zou ik met een halve kilometer per uur voortgesukkeld hebben, ik moest en zou zonder stoppen boven geraken. Na mijn motivatiespeech op KV Mechelen ben ik bevriend geraakt met Marc Uytterhoeven en enkele spelers. Zij waren er om mij doorheen de moeilijkste momenten heen te helpen. En die waren talrijk. Vanaf de eerste meter heb ik afgezien.

Het oogde niet goed boven.

En het voelde nog veel slechter. Zeker toen in de afdaling door al die bochten mijn bloeddruk fors daalde. Ik ben in mijn bezwete kleren op mijn bed gaan liggen. Nooit meer, dacht ik. Mijn lippen zagen wit. Ik vreesde zelfs even dat ik weer in shock zou geraken, zoals drie weken geleden. Daar lag ik dan, alleen op mijn kamer. De vorige keer had ik geluk dat ik me in het ziekenhuis bevond. Gelukkig weet ik stilaan wat ik moet doen na extreme inspanningen om mijn lichaam weer in de juiste plooi te krijgen. Tot even voor middernacht was ik perte totale. Maar dan belden mijn vrienden me, ben ik gaan napraten met hen en begon ik al uit te kijken naar de triatlon van Brasschaat van volgende week.

Boven wachtte een kleine lotgenoot je op.

Ja. Een jongetje dat we ooit via een benefiet aan een nieuwe rolstoel geholpen hebben. Hij stond al van 's morgens op mij te wachten, maar dat wist ik niet. Dat pakte me. Gelukkig dat ik het gehaald heb.

Leg nu eens uit waarom je jezelf zo leeg rijdt?

Veel mensen kennen dat euforische gevoel niet. Bovendien heb ik na mijn ongeval die complete ontlading nog meer nodig om bepaalde dingen te verwerken.

Het Kieken van de Ventoux

Velen fietsten, enkelen liepen en één man ging op een stel zelfgemaakte stelten de berg te lijf. Bert Veris haalde aldus twee keer de top, met per beurt zo'n vijf uur stappen. Hoe komt een mens daarbij, Bert?

"Op nieuwjaar zaten we met de familie samen. Mijn broer Wim sprak toen over zijn plannen om tien keer naar boven te fietsen. Dat zou van hem de Adelaar van de Ventoux maken. Ik kondigde dan maar aan dat ik het Kieken van de Ventoux wilde worden door op stelten de top te bereiken. Op 15 april begon ik eraan, en kijk, het lukt. De afdalingen heb ik wel per auto gedaan. Dat was echt te belastend voor mijn gewrichten. Alleen mijn voetzolen branden zo fel. De hitte. En in mijn pitteleir zweette ik mij kapot. Ik kon dat pak wel uitwringen. Maar alleen al voor de aanmoedigingen die ik van iedereen kreeg, zou ik dit doen. (trots) En bovendien deed niemand me dit ooit voor."

Marc Vermeiren

4x fietsen, 1x lopen

De Mont Ventoux beklimmen betekent voor velen een sportieve uitdaging. Iedereen doet op zijn eigen manier. De meest gebruikelijke is met de fiets. Sommigen doen het al lopend, zoals Jos Van de Water. Marc Verhaegen uit Herselt combineerde de twee. Hij fietste eerst vier keer de Ventoux op, nadien liep hij de Kale Berg nog een keer op.

Marc Vermeiren

Femke Van Uytfang, de jongste vrouw:
"Ik heb onderweg zelfs foto's genomen"

Bij de vier lichtgewichtjes in Lotto-trui-tje zat de 22-jarige Femke Van Uytfang, de jongste vrouw. Zij volbracht enkele ademtochten later dan de bijna vijftig jaar oudere Pauline Kenis haar opdracht. "Wat? Is zij voor mij? Wat een prestatie. Ik zie mij op die leeftijd zoiets niet doen hoor. Gelukkig heb ik vandaag naar de raad van mijn vader geluisterd, die zei dat ik de berg op mijn gemak moest aanpakken. Ah ja, ik had geen enkele ervaring met zo'n uitdaging. Gestorven ben ik niet. Ik heb onderweg zelfs foto's genomen. Zonder af te stappen, hé! Op 27 mei liepen mijn examens af, zodat ik me net op tijd kon klaarstomen. Met drie andere afgestudeerden in de sportmarketing werden wij aangelokt door de combinatie van sportieve challenge en het goede doel. Ook enkele profs namen deel. Lotto steunde ons met 2.500 euro en gratis uitrusting. Voor de lijn deden we het niet, neen. Dan had ik thuis ook gewoon wat rondjes kunnen lopen."

Marc Vermeiren