Oog voor Tom Simpson

Turnhoutse boeven opgelet, de plaatselijke politieagente

Karin Van Herck

kan goed fietsen. Zij zwoegde zich samen met twee collega's langs drie kanten de beruchte berg op. "Tot half zeven 's avonds duurde het vooraleer alles achter de rug was. Moe dat ik was! Maar ik zag onderweg dat we zeker niet de enigen waren die het moeilijk hadden. Regelmatig gingen mensen te voet. Of ik bewonderende blikken heb gekregen voor mijn benen? (lachje) Helaas niet. Ik denk dat al die fietsers te geconcentreerd waren op hun beklimming. Gelukkig hadden we nog voldoende energie om onze prestatie te vieren. Tot half vijf 's morgens duurde het feestje."

wfioole

BR>

Opvallend: het aantal krasse zestigers dat het haalde. Onder hen de 66-jarige

Hubert Braeckman

. "Het was nochtans zeer moeilijk. Ik ben onderweg enkele keren gestopt. Tijdens de lastige klim vanuit Bédoin gaf mijn motorke het signaal dat ik te diep aan het gaan was. Ik train meestal in de Vlaamse Ardennen, maar die heuveltjes zijn wat anders dan deze reus. Al jaren ben ik een fervente wielertoerist, maar een col had ik nog nooit gedaan. (lachje) Ja, met de wagen en dan was ik steeds weer benieuwd hoe dat zou zijn. Toen Sporta met dit goede doel afkwam, pikte ik meteen in."

De avond valt. Steeds meer Ventouristen breken. Als pinguïns schuifelen ze, fiets aan de hand, op hun ongemakkelijke schoentjes naar boven.

Rudy Pollet

is een van hen. "Maar opgeven doe ik niet. Ik zal en moet drie keer de top halen. Sinds Chalet Reynard lukt het niet meer. Vier keer heb ik geprobeerd om op mijn fiets te kruipen, maar de kramp keert steeds weer. Al een keer of 1000 heb ik gedacht waarmee ik in 's hemelsnaam bezig was... Gelukkig zijn zoveel mensen hier solidair. Iedereen roept me toe dat ik niet mag opgeven en dat het niet ver meer is."

Zijn vrienden hadden voor

Frank Angillis

1500 meter lager de Duvel al klaar staan, maar hij moest zich nog vijf kilometer hogerop slepen. "En dat zal te voet moeten gebeuren. Als ik op mijn fiets klauter, schiet meteen de kramp in mijn benen. Ik ben diabeticus en kan dus niet zomaar iets eten of drinken. Bovendien is mijn zware mountainbike met zijn dikke banden niet ideaal voor zo'n klim. Ja, dit is een eenzame tocht, een gevecht tegen de berg. Maar ik zal het wel halen. Vorig jaar had ik tijdens mijn vakantie de Ventoux al eens beklommen. Toen had ik gezworen om dat nooit meer te doen. En zie mij, nu sta ik hier weer."

Teksten:

Marc Vermeiren