Van angst naar zelfvertrouwen

"Is dit écht, of droom ik", vraag ik na vijf kilometer klimmen. "Tot nu is nog niemand ons voorbijgefietst, terwijl wij al wel twintig mannen en vrouwen hebben bijgehaald. Het is echt. Al heel snel blijkt dat we met onze training in het juiste spoor hebben gezeten. Het zal lastig zijn, maar de angst van voor de start maakt snel plaats voor zelfvertrouwen.

wfioole

BR>

Van onze redacteur

André PUTZEIJS

Sault - Mont Ventoux,

zaterdagmorgen 18 juni.

Een lang verhaal in zeven alinea's.

He, zijde gij nie die reporter van de Gazet? Kende gij de Gunther Willekens, da's ne gebuur van ons.

Een halfuur geleden na de start fiets ik voorbij de tandem van het Balense duo Leon Geuens - Ivo Dillen. Een groepje vrienden blijft bij hen, vertelt Ivo wat hij niet ziet en zij wel. Hiervoor zette Sporta-voorzitter Toon Claes deze onderneming op poten.

Meer Vlamingen op de fiets.

Als Sporta hiervoor straks het Vlaamse Sportjuweel krijgt, moeten mensen als Leon en Ivo dat in ontvangst nemen. Wat zeur ik over pijn in de dijen, als ik de tandem van die twee hoor kraken.

"Hier gaat het licht uit", vrees ik twee bochten à 10% voorbij Chalet Reynard. Maar dan doe ik wat ik vrijdagavond aan ex-renner Ludo Delcroix beloofde: denken aan de Afrikaanse vrouwen die dagelijks tientallen kilometers ver moeten voor een kruik besmet water. De Vrienden van Bur-kina Faso, waarvan Ludo een grote animator is, helpt die mensen voor wie afzien dagelijkse kost is. Sporta's Ventoux-gebeuren draagt een deel van de opbrengst af aan dit schitterende project. (ludodelcroixburkina@yahoo.com)

"Je bent goed bezig", zegt Marc Uytterhoeven met zijn vinger aan mijn halsslagader. "Geen te hoge hartslag, en nog maar een paar kilometer te gaan. Het zal lukken." Marc beklom de Ventoux al tientallen keren. Zaterdag kwam hij als toeschouwer. Omdat ik een heel kleine drankpauze best kan gebruiken - bergop drinken lukt me nog altijd niet - stop ik even bij de Mechelaar. "Uw vrouw is net voorbij, ze zag er nog fris uit", zegt Marc. Ik had niet anders verwacht, maar het doet wel deugd om het te horen.

"Dommerik", roep ik naar de gedenksteen voor Tom Simpson die hier als gevolg van hitte en dopinggebruik het leven liet. "Dommerik, zie je wel dat het ook kan op bananen en appelsap?" Langzamer, weliswaar. Maar als Simpson dat ook had gedaan, leefde hij nu nog.

"Heb je even tijd voor een interview?", vraagt een VRT-cameraman wanneer ik bijna op de top ben. Vanzelfsprekend, dat geeft me de kans om weer even te stoppen en te drinken. Maar het betekent wel dat ik hierdoor niet samen met mijn vrouw over de top zal rijden.

Dat doe ik dan maar samen met Philip Hilven, hoofdredacteur van TV Limburg die zich in een Lotto-truitje en op een mountainbike naar boven hijst. Limburgers zijn dan wel wereldburgers, op zo'n intens moment zoeken ze elkaar toch weer op.

You win, every fight you fight, every game you play!...

Hilde, echtgenote van Wim Veris, laat de triomfmars die ze voor haar ventje en zijn steltenlopende broer Bert heeft meegebracht, keihard klinken wanneer ik over de top ga. Ik geniet. Geen meter te voet moeten gaan, redelijk fris tot het einde. Een onvergetelijk moment.

VRT dankzij GvA

Chris Picavet toont u volgende zondag op Canvas zijn kijk op wat zaterdag in de Provence gebeurde. "Ik zou niet hier zijn zonder de wekelijkse pagina in Gazet van Antwerpen", zei onze collega. "Op de VRT was er aanvankelijk geen interesse om dit te verslaan. Tot ik ze kon overtuigen met jullie verhalen over wat dit allemaal losweekte bij fietsend Vlaanderen."

André PUTZEIJS

Het trouwfeest van Erwin

Erwin Clinckemaillie zal zijn trouwfeest zelf moeten betalen. Ik leerde de vriendelijke West-Vlaming uit Roeselare kennen bij de inschrijving vrijdagmiddag in Bédoin.

Dertig kilo was hij vermagerd om de Ventoux de baas te kunnen. Duizenden kilometers had hij getraind. Als het lukte zouden zijn collega's van het werk zijn nakend huwelijksfeest met een meisje uit Togo betalen.

Erwin vertrok in Bédoin en viel net voor Chalet Reynard in katzwijm. De medische assistentie was snel ter plaatse en Erwin werd in een auto naar de top gebracht. Honderd meter voor de aankomstlijn vroeg hij om te mogen uitstappen, kroop hij weer op zijn fiets en zwijmelde hij naar het eindpunt. 4.15u na zijn vertrek vanuit Bédoin.

André PUTZEIJS

Willen is kunnen!

Zó sterk is de eenzame fietser dus. Zes maanden geleden gestart met conditiepeil nul-komma-nul. En nu, na 26 kilometer klimmen van Sault naar de top van de Mont Ventoux en 26.000 meter zweten met een snelheid van gemiddeld 12,5 kilometer per uur: op de top van de berg, die door alle wielrenners gehaat en door alle fietstoeristen bemind wordt als een juweel dat niet in hun prijzenkast mag ontbreken.

Het kan dus!

W.I.K. Willen Is Kunnen.

Het lijkt nog maar eergisteren dat ik een fiets kocht, dat Paul Ponnet een trainingsschema opstelde, dat ik mij met vreselijke zadel- en spierpijn na een eerste sessie op de rollen naar een zetel sleepte. En was het niet gisteren dat de almaar enthousiaster wordende trainer mij 200 kilometer naar Spa deed rijden (met de auto!) om daar twee keer de 5,5 kilometer van de Rosier op te fietsen?

Het kostte niet alleen veel dieselbrandstof, het koste ook veel zweet. En, niet onprettige bijkomstigheid, flink wat kilo's. Maar ik wílde, en dus moest het kunnen. Toch bleef de vrees. Vanuit welke hoek ik de Ventoux vorige week ook bekeek, hij zag er altijd even angstaanjagend uit. En dan die hitte. 30 à 33°. Hoe lang zou die calvarie duren, gesteld dat ik al op mijn Golgotha zou geraken?

Vergeet het! Na minder dan tweeënhalf uur puur genieten stond ik boven! Geen wereldprestatie, niet te vergelijken met zoveel naamlozen die drie-vier keer de top haalden of zelfs heel de nacht doorfietsten.

Maar presteren was ook niet de bedoeling van mijn even dwaas als onmogelijk lijkende onderneming. In beweging geraken, weer aan sport doen, vrije tijd zinvol inkleuren, een gezonde basis leggen voor de stilaan naderende pensioenleeftijd... Kortom, van een oude knol een koerspaard maken.

"Dat kàn", zei Paul Ponnet begin december.

"Zot, hoe zou jij dat kunnen", zag en hoorde ik collega's en familieleden denken. Alleen Pieter geloofde erin, en gaf me raad die ik zaterdag heel goed heb kunnen gebruiken. "Als dit lukt, gebeurt er een mirakel", zei cardioloog Johan Van Lierde in februari tegen mijn vrouw. Zaterdag fietste ze een kwartier voor mij over de top.

Sorry, dokter. U vergiste zich in de koppigheid van mijn vrouw. Sorry collega's, jullie vergisten zich in het doorzettingsvermogen van de oudste op de sportredactie. Dank je, Paul, want zonder jouw tips hadden we dit niet gekund.

En nu? Alpe d'Huez? De Stelvio? De Hima?...

Niks van. Gewoon verder doen. Zoveel mogelijk in beweging blijven, plezier beleven aan deze nieuwe hobby. En hopen dat ik met deze onderneming een aantal lezers uit hun luie stoel heb gekregen om ook eens te beginnen aan een wat actiever leven.

Het kàn. Als u maar wil....

André PUTZEIJS