Spoordictatuur

Spoordictatuur

Spoordictatuur

Print
Eind juni is een periode waarnaar miljoenen landgenoten elk jaar opnieuw uitkijken. Klaslokalen ruimen dan met de glimlach plaats voor de Belgische kust, voor kampplaatsen en festivalterreinen als Graspop, het Summerfestival en Couleur Café. Voor hun verplaatsingen kiezen tienduizenden kinderen, jongeren en volwassenen steevast voor het openbaar vervoer. Om allerlei redenen kunnen we dat alleen maar toejuichen.

Dat is evenwel buiten de socialistische spoorvakbond ACOD gerekend. Sinds gisteravond 22 uur houdt die een 24-urenstaking. Tot vanavond 22 uur zal minstens één op de twee treinen in ons land niet rijden. ACOD-spoor wil bijkomend personeel, omdat de huidige personeelsleden hun miljoen achterstallige vakantiedagen onmogelijk kunnen opnemen - ook al bestaat het overgrote deel hiervan uit historisch opgespaarde overuurdagen die de werknemers vlak voor hun pensioen kunnen opnemen.

Mocht u het vergeten zijn, precies een jaar geleden was er eind juni ook een spoorstaking. Veel jongeren zagen hun schoolreis toen in het water vallen. Naast de 350.000 reizigers die dagelijks naar hun werk sporen, zullen vandaag opnieuw jongeren en toeristen het grootste slachtoffer zijn. Het zal de socialistische vakbondstop worst wezen. Dat de andere grote spoorvakbonden ACV en VSOA niet mee staken, deert hen evenmin. Eigen belangen eerst. Schaamte is al langer uit hun woordenboek geschrapt. En het raakt er ook niet meer in, zelfs niet wanneer spoorbaas Jo Cornu de schade van de actie bekendmaakt.

Blijkbaar ontgaat het de stakingsleiders dat zij voor een overheidsbedrijf werken dat elk jaar 3 miljard euro belastinggeld krijgt. Als openbare dienstverlener heeft de NMBS een grote verantwoordelijkheid ten opzichte van haar klanten en de belastingbetaler die mee haar rekeningen betaalt. De ACOD-top ziet dat duidelijk anders. Die bedankt u en mij met een zoveelste actie en een zelfgenoegzame glimlach op De Zevende Dag. De omhooggestoken middenvinger werd nog net in de broekzak gehouden.

In een beschaafd land is staken een recht. Maar de manier waarop sommige vakbondsleiders daar misbruik van maken, is niet meer van deze tijd. 2014 verdient beter dan het barricadesyndicalisme en de vakbondsdictatuur van de vorige eeuw. De politiek moet ingrijpen. Waarom geen minimale dienstverlening opleggen zoals in het buitenland? Waarom niet een verplichte stemming bij het personeel opleggen als een stakingsaanzegging wordt ingediend? Geen meerderheid, geen staking. Iedereen zal daar beter van worden, niet in het minst het personeel van openbare dienstverleners als de NMBS en Belgocontrol. Of gaan we wachten op de staking van eind juni 2015?

Yves Lambrix

MEEST RECENT