Bom dia Brasil (6): De dolgedraaide dorpsgek en de dwaze Duivelsfan

Bom dia Brasil (6): De dolgedraaide dorpsgek en de dwaze Duivelsfan

Bom dia Brasil (6): De dolgedraaide dorpsgek en de dwaze Duivelsfan

Print
Onze webjournalist Jonas Rosquin trekt tijdens de wereldbeker samen met een vriend een maand lang door Brazilië om er de Rode Duivels aan te moedigen en het land en zijn inwoners te leren kennen. Zijn ervaringen schrijft hij neer in deze column.

Na twee weken zwerven door de meest bevolkte en drukste steden van Brazilië durft een mens al eens snakken naar een beetje rust, natuur en zuivere lucht voor de longen. Zodoende lieten we enkele uren na de gevleide Belgische zege tegen de Russen Rio de Janeiro achter ons en spoedden we ons richting Ilha Grande. Dat eiland op drie uur rijden van Rio is op heel wat vlakken de complete tegenpool van de miljoenenstad. Ilha Grande is enkel te bereiken per boot en gemotoriseerd vervoer is er strikt verboden omdat het eiland een statuut heeft van beschermd natuurgebied.

Op de dag van onze aankomst op het eiland speelde het gastland zijn derde groepswedstrijd tegen Kameroen, en dat zullen we geweten hebben. Nauwelijks aangemeerd werden we verwelkomd door de lokale dorpsgek, een langharig type dat maar pas zijn weg leek te hebben gevonden van de onmetelijke wouden naar de beschaving. Het enige verstaanbare dat we uit zijn enthousiaste geraas konden opmaken was "Brasiiiil! Brasiiiiil!".

Plaatsvervangende schaamte overvalt mij vaak, wanneer kleurrijke types op de stadionschermen merken dat ze in beeld komen voor miljarden televisiekijkers wereldwijd en vervolgens hysterisch beginnen te zwaaien en gekke bekken opzetten. Confronterend is het dan als bovenstaande omschrijving ook blijkt op te gaan voor ondergetekende.

Zoals het een echte duivelsfan betaamt zong uw GvA-redacteur de Brabançonne uit volle borst mee. Tot ik plots in de mot kreeg dat mijn gekweel op de reuzeschermen werd vertoond en ik in een reflex als een dwaas naar mezelf begon te wijzen. Gelukkig was de regisseur zo vriendelijk om snel over te schakelen naar een ander beeld en mij te behoeden voor groter affront.

Ik heb nu vier dagen de tijd voor de volgende wedstrijd om te oefenen op een coolere reactie voor het geval de camera's mij in het stadion van Salvador opnieuw weten te vinden.

Lees de volledige column in uw krant.

Door Jonas Rosquin