Bom dia Brasil (2): Multiculturele ontmoetingsplek op 3.000m hoogte

Bom dia Brasil (2): Multiculturele ontmoetingsplek op 3.000m hoogte

Bom dia Brasil (2): Multiculturele ontmoetingsplek op 3.000m hoogte

Print
Onze webjournalist Jonas Rosquin trekt tijdens de wereldbeker een maand lang door Brazilië om er de Rode Duivels aan te moedigen. Dinsdag vertrok hij samen met een vriend met het vliegtuig. Sinds woensdag verblijven ze in São Paulo. Zijn reiservaringen schrijft hij neer in deze column.

Een maand lang voetbal van het allerhoogste niveau live meemaken in ultramoderne stadions in het verre Brazilië: het is onvermijdelijk een aanslag op de bankrekening. En dus probeert een weldenkend mens te beknibbelen op de kosten waar mogelijk. Dat begint bij het boeken van de goedkoopste vlucht van Brussel naar São Paulo, met de meest budgetvriendelijke maatschappij, Ethiopian Airlines. Dat dat traject de reiziger via een aanzienlijke omweg over drie tussenstations leidt en ongeveer 30 uur in beslag neemt is een onaangename consequentie die we er dan maar bijnemen.

Klaarblijkelijk leken weinig Belgische fans die besparingslogica te delen, want in deel 1 van onze marathonverplaatsing, de vlucht van Zaventem naar de Ethiopische hoofdstad Adis Abeba, was het speuren met een vergrootglas naar het duivelse rood. Zwart was de dominante kleur op de Boeing 767. Het zwart van, zwaarbepakte, Afrikaanse burgers, die na de landing vermoedelijk zouden uitzwermen over het hele continent. Tijdens het lange wachten, slenteren en ijsberen door de terminal van de luchthaven van Adis Abeba kruisten we voor het eerst andere in landenshirts en andere voetbalgerelateerde attributen getooide reizigers, wat ons gerust stelde dat we toch niet verkeerdelijk aan de andere kant van de aardbol waren terechtgekomen.

Een gemeenschappelijk doel voor ogen doet blijkbaar de sociale contacten vlotter lopen want al tijdens het boarden voor deel twee van de helse onderneming, de vlucht van Adis Abeba naar de Togolese hoofdstad Lomé, begonnen we vrienden te maken. Een Bosnisch koppel, duidelijk herkenbaar aan het shirt van nationale trots Edin Dzeko, paaide ons door te stellen dat de Duivels voor hen tot de favorieten behoren. Gezeten in onze, niet al te comfortabele zitjes maakten we kennis met onze Chinese gebuur, een sympathieke jongeman uit Peking die ons er van trachtte te overtuigen dat de overheid in zijn land het nog niet zo slecht voor heeft en dat de Tibetanen maar een stelletje oproerkraaiers zijn.

Aan onze andere zijde werden we geflankeerd door de goedlachse Julien uit Kameroen, die we toch even moesten geruststellen dat België niet op de rand van een etnische burgeroorlog staat en dat een splitsing nog niet voor morgen is. Even voordien hadden we ook al kennis gemaakt met een groepje vlotte, met veel Zuid-Amerikaans machismo gezegende, Chileense fans. Die hadden echter al snel meer oog voor de gracieuze Ethiopische stewardessen, die ze een bezoekje brachten in de keuken van het vliegtuig. En passant snoepten ze de dames blikjes bier af, wat wegens succes navolging vond bij heel wat andere dorstige passagiers. Het werd zo een drukbezochte ruimte, gezien ook enkele diepgelovige moslims er hun matje hadden uitgerold en naarstig begonnen te bidden.

Ondertussen was deel drie van het traject ingezet en werden de vrije plaatsjes bij de tussenstop ingenomen door jolige en kleurrijke voetbalsupporters uit het westen van Afrika. Nigerianen, Ghanezen, Kameroenezen en Ivorianen bevolkten nu het vliegtuig richting São Paulo. Het concept zitplaatsen was voor hen kennelijk een rekbaar begrip want al rap werden de middelste gangen ingenomen door duchtig keuvelende zwarten. De bevallige stewardessen lieten het wat betijen, maar toen de vuvuzela-achtige blaasinstrumenten werden boven gehaald en er een dansende en zingende stoet door de Boeing 767 trok, herstelden de dames toch maar gauw de orde. Het Afrikaanse gezelschap kreeg nochtans veel bijval en werd luid aangemoedigd door andere WK-gangers waaronder ook Australiërs, Amerikanen, Nederlanders en Duitsers.

Het werd zo een hoogst aangename multiculturele ontmoetingsplek op 3.000m hoogte, die het beste doet verhopen voor de sfeer de komende weken op de begane grond. En dan moeten de sambadansende Brazilianen deze aanstekelijke bende nog vervoegen,...

Lees ook: Bom dia Brasil (1): 'De dag dat alles begon'

Door Jonas Rosquin

Foto PJ Vangheluwe