Column: Lievelingskleur

Column: Lievelingskleur

Column: Lievelingskleur

Print
Oh, wel 100x gaven we met graagte onze lievelingskleur prijs. Back in da good old days. Toen we nog, onbezorgd en onbezonnen, in de basisschool zaten en gemiddeld drie keer per week werden opgezadeld met ’n vriendschapsboekje van een klasgenoot.

Roze is vandaag de dag nog steeds mijn lievelingskleur. Maar voorts weeg ik intussen 30kg meer en ben ik niet meer smoorverliefd op Jason Donovan. En van mijn hobby ‘fietsen’ blijft ook niet veel meer overeind. (alleen om die 200m naar de Spar te trappen).

Anyway, Mijn mama weigert te bekennen op wie ze heeft gestemd ik had al héél vroeg in de mot dat het verklappen van je favoriete politieke voork(l)eur niet zo eenvoudig is als het onthullen van je lievelingskleurpotlood.

Verkiezingsherinneringen uit de jaren ’80 die me altijd zullen bijblijven zijn: 1) de witte plastic latjes van de SP en 2) mijn mama die weigert te bekennen op wie te bekennen op wie ze heeft gestemd. Ja, die laatste herinnering zit nog helder in het geheugen. Ik zie mijn achtjarige zelve nog steeds ongeduldig mokken in die eindeloze wachtrij in de gemeentelijke sporthal van Maasmechelen. Hand in hand met mams. Die blijkbaar wat bolletjes moest invullen. Enkele bolletjes van de héél veel bolletjes. Maar die me niet wilde vertellen wèlke bollekes zij zou inkleuren. Ook al bleef ik zeuren. En wist ik totaal géén bol van politiek. Tot op vandaag houdt ze nog altijd de lippen stijf op mekaar.

Wat bollekes kleuren betreft. En ze is niet alleen. De meeste mensen kampen met zulke stijve lippen. Maar ik mankeer ze. Foutje van bij de geboorte, neem ik aan? Ik flap ‘r gewoonweg àlles uit. Van bedgeheimen tot mijn loon èn m’n favo politieke kleurtjes. Héél veel rood. En hier en daar wat groen. Maar zéker nooit geel en zwart. Want ik ben als de dood voor wespen.

Anke Buckinx

MEEST RECENT