Wauters vs. Waes: taboe op huilende mannen neemt stilaan af

Na panda Bart tekende ook Koen Wauters voor een van de tv-momenten van het jaar. In de slotaflevering van Wauters vs. Waes bolde hij na een loodzware rolstoelmarathon compleet uitgeput over de streep. Om dan meteen snikkend in de armen van Tom Waes te vallen. Tiens, mogen mannen dan toch huilen?

drombouts

Het wordt een trend: ex-burgemeester Patrick Janssens jankte na zijn verkiezingsnederlaag, wielrenner Sepp Vanmarcke kon zijn tranen niet bedwingen in Parijs- Roubaix en ook onze veldrijders houden het op het podium zelden droog. Heeft Bert Anciaux in zijn eentje het mannelijk taboe op grienen in het openbaar gesloopt?

"Ideale man"

Feit is dat Koen Wauters vooral van vrouwen veel sympathie oogst voor zijn huilbui in Wauters vs. Waes. "Vrouwen zijn biologisch geprogrammeerd om te reageren op tranen", legt psychologe Kaat Bollen uit. "We hebben doorgaans een groter inlevingsvermogen dan mannen. Daardoor spotten we minder snel met een huilende man. Wenen is voor mannen sociaal niet aanvaard."

"Als een man er in extreme omstandigheden toch voor kiest om zijn kwetsbaarheid te tonen, smelten we. Koen Wauters had met die marathon zijn mannelijkheid al bewezen en dan durft hij nog te huilen op tv ook! Dan krijg je voor sommige vrouwen zowat de ideale man."

Taboe

"Koen doet dit toch best niet te vaak", waarschuwt Stefaan Lievens, de Gentse hoogleraar-emiritus in de Psychologie. "Eén keer vindt men dit sympathiek. Na drie keer roepen ze dat hij een 'bleiter' is. Het taboe is nog altijd groot. Van vrouwen aanvaarden we dat ze huilen, want zij moeten liefdevol en zacht zijn. Het is voor vrouwen ook een middel om hun zin te krijgen. Maar mannen moeten nog altijd sterk en stoer zijn."

"Zeker in sportduels en in de politiek, mag je je zwakte niet tonen", meent Lievens. "Daarom lachten de mensen met Bert Anciaux. In sectoren waarin het om macht gaat, is huilen geen goed idee."

Lees meer in uw krant.

RALI

Foto's VRT/VTM/Belga