Jef (101) zingt liedjes uit de Grote Oorlog (video)

Print
Gazet van Antwerpen trakteert de lezer in de laatste week van maart op talloze verhalen van mensen uit onze provincie die elk op hun manier probeerden te overleven in de gruwel, de angst, de honger en de armoede van de Grote Oorlog. Zeer zeldzaam zijn de nog levende getuigen, maar we hebben er enkele gevonden. Jef (101) zingt zelfs nog liedjes uit de oorlog zoals te horen is in de video helemaal onderaan.

Hebt u nog verhalen over de Eerste Wereldoorlog? Misschien hoort uw getuigenis wel thuis in onze reeks of op onze site. Alle informatie is welkom op hier@reageren.be.


Jef Van Laer uit Pulle was één jaar oud in 1914. Toen de Duitsers wegtrokken, was hij dus vijf. Volgens geheugenonderzoekers ligt de uiterste grens van herinneringen uit de kindertijd op 24 maanden. De herinneringen van vóór die tijd zijn pseudo-herinneringen. Jef is de jongste uit een gezin met tien kinderen. Acht broers en twee zussen.

"Tijdens de oorlog woonden we in Het Boshuis op de Dennenlaan, een café dat intussen al is afgebroken. Wat ik me nog scherp herinner, is hoe ik mijn hand in mijn moeders hand legde om naar achter in de tuin te stappen, met een Duitser naast ons. De oorlog liep op haar einde en de Duitsers hadden honger. Ze staken met hun bajonet in onze houtstapels en roken dan aan die pin, om te zien of wij aardappels verstopt hadden tussen het hout. Ik weet ook nog dat ik in de deuropening van ons café stond te schreeuwen en de mensen zegden "Jefke moet zwijgen, anders nemen de Duitsers hem mee.""

Karren

Veel Duitsers zag Jef niet in Pulle. "Op het einde van de oorlog trokken ze wel met hondenkarren door de straten. Die karren lagen vol geweren. In Herentals werd er een trein tegengehouden vol Duitse bajonetten die in lederen hozen staken. Mijn vader is daar toen leder gaan halen dat hij gebruikte om onder onze klompen te zetten. Fietsbanden waren er niet meer in de oorlog. Daarom konden mijn broers niet met de fiets naar de diamantfabriek rijden maar moesten ze te voet gaan."

Vluchtelingen

Het al kroostrijke gezin Van Laer ontfermde zich tijdens de Eerste Wereldoorlog over twee vluchtelingen. "Gust en Remi kwamen van aan de IJzer, uit de Vlaanders. Ze waren uitbesteed aan ons. Geen kinderen, maar volwassen mannen van rond de dertig. Eén van hen deed niks anders dan wandelstokken maken de hele dag door. Hij had daar kastanje-hout voor nodig. Na de bevrijding zijn ze teruggekeerd. Mijn broer Jules is Gust en Remi achteraf na de oorlog nog gaan zoeken in hun dorp, maar heeft er nooit een spoor van teruggevonden."

"Honger hebben wij niet geleden. De mensen konden altijd nog gaan stropen. Wat is armoede? Ik herinner me een familie die uit de streek van Geel was gekomen. Die zonen hadden maar één goed kostuum en konden niet samen naar de mis. De oudste zoon ging met dat kostuum naar de vroegmis en de tweede zoon ging met datzelfde kostuum naar de tweede mis."

Kristin Matthyssen

Foto Joren De Weerdt


Oproep! Hebt u nog verhalen?

In de laatste week van maart trekt Gazet van Antwerpen ten oorlog: mee met de soldaten uit onze contreien naar het IJzerfront, met de honderdduizenden vluchtelingen van Lier en Mechelen naar Antwerpen, van Antwerpen naar Nederland of Engeland, we proberen met de soldaten de forten rond Antwerpen te verdedigen tegen de Duitse Dikke Bertha's, we delen soep uit aan de hongerige bevolking, we kruipen met de smokkelaars onder de dodendraad door...Van 22 maart tot en met 28 maart: een reeks prachtige bijlagen, een site vol verhalen en in de krant de originele kranten van toen.

Hebt u nog verhalen over de Eerste Wereldoorlog? Van uw (over)grootvader of uit familiearchieven? Hebt u ergens een dagboek, brieven… Bent u een amateurhistoricus met een verhaal?… Misschien hoort uw getuigenis wel thuis in onze reeks of op onze site. Alle informatie is welkom op hier@reageren.be.



MEEST RECENT