CD: Reflection - Hooverphonic (***)

Elke plaat is een reactie op de vorige, luidt een ongeschreven regel. Na de grootse shows met orkest gaat Hooverphonic nu voor het andere uiterste.

Jan Timmermans

"Ik dineer graag in een driesterrenrestaurant maar eet net zo graag in een bistro balletjes in tomatensaus", verklaart Alex Callier waarom dit nieuwe album bij fans thuis is opgenomen. Als statement tegen de digitale perfectie en eenheidsworst streeft Hooverphonic op 'Reflection' een warm, organisch geluid na. Dat leunt nog het meest aan bij 'The president of the LSD golf club', dat lichtjes psychedelische buitenbeentje uit 2007.

Het siert de groep dat ze na twee decennia uitdagingen blijft opzoeken. Noémie Wolfs toont zich daarbij een zangeres uit de duizend. Een plaat is echter maar zo sterk als de songs. Het vooruitgestuurde 'Amalfi' bleek al de flauwste Hooverphonic-single in tijden.

Tal van andere nummers klinken instant catchy maar ook een beetje als dertien in een dozijn. Had de groep lang geleden de lat zelf maar niet zo hoog moeten leggen.

GJ (ons oordeel: ***)