Pakkend afscheid van Ward De Ravet

Print

Pakkend afscheid van Ward De Ravet

Wilrijk -

"Weet ek et?

Ge zou et toch moete wete.
Wette gij et?
Ja, ik weet et!
Woroem vraagde 't dan?"

De tekst op het rouwprentje van theater- en televisiemonument Ward De Ravet (88) had niet beter gekozen kunnen zijn. Donderdag werd in de aula van het crematorium van Wilrijk afscheid genomen van de man die voor altijd zal voortleven in de harten van televisiekijkend Vlaanderen als 'de Slisse'.

Veel coryfeeën, nagenoeg allemaal generatiegenoten van De Ravet, kwamen hem een laatste eer betonen. Zoals Alex Wilequet, de facteur uit Slisse en Cesar. Ook Jeanine Schevernels, Bob Van der Veken, Marilou Mermans, Alice Toen en andere oud-collega's. "Ik heb vaak met Ward samen gespeeld", vertelt Jeanine Schevernels. "Zoals in De Wilde Eend, Kapitein Zeppos en De Ekster. Hij was een allroundacteur die alle rollen aankon en bovendien nog een heel mooie zangstem had. We hebben nog een tijdje kaartjes gestuurd met kerst, maar op de duur verloren we het contact. Ook zijn eerste vrouw Fanny Winkler was actrice."

Bob Van der Veken noemt De Ravet "een echte vakman, die zijn teksten perfect kende. Heel toegewijd, en rot van talent."

Thierry, een vriend uit Halle-Zoersel, bleef de acteur nog lang bezoeken toen hij in WZC OLV Troost in Zandhoven zat. "De laatste jaren zag ik er nog maar weinig bezoek. Mijn moeder had vroeger nog bij hem gepoetst, en zo zijn we in contact gekomen. Ook collega's kwamen nooit op bezoek. Ik geloof wel dat hij het zelf allemaal wat heeft afgehouden. Met een flesje wijn kon je hem altijd een plezier doen, maar de laatste jaren van zijn leven was hij toch vooral wat eenzaam en gefrustreerd geraakt. Ik denk dat het voor hem lang genoeg had geduurd."

De Ravet was zoon van een decorbouwer uit Antwerpen-Zuid. Door het vroege gemis van zijn vader, ontwikkelde hij een sterke band met zijn moeder. "Moeder en zoon: dat was een erecode", zei de voorlezer.

'Veilige' afzondering

Tijdens de dienst werden mooie foto's uit de oude doos boven de urne geprojecteerd. Herinneringen aan gelukkige dagen met zijn tweede vrouw Lydie, zijn zoon Philippe en de kleindochters Caroline en Nathalie. Na het overlijden van Lydie in een verkeersongeval verbrak Ward De Ravet gaandeweg zelf het contact met zijn familie. Was het verdriet om het verlies van twee geliefden (ook zijn eerste vrouw stierf) te groot om te omarmen en koos hij daarom zelf de 'veilige' afzondering, uit schrik anders nog eens iemand te moeten loslaten? Schermde hij zich daarom af van wat hem lief was?

Zijn kleindochters getuigden heel dapper over hun pépé. "De laatste dagen waren moeilijk. Ik ben boos op je, omdat je me niet hebt zien opgroeien en niet weet dat ik getrouwd ben met een geweldige man. Dat je niet geweten hebt dat je een achterkleinzoon hebt. Ik vind het erg dat je hem niet in slaap hebt kunnen wiegen met je diepe stem. Je hebt een heleboel gemist, maar daar heb ik zelf niet voor gekozen. Waarom brak je met ons? Ik kan het niet begrijpen. Het had zo niet mogen gaan, je had naast ons moeten staan."

Blijkbaar begon De Ravet zich al afstandelijker te gedragen na zijn zware hartoperatie, toen hij samen met Lydie terugkeerde uit Frankrijk waar ze enkele jaren hadden gewoond, letterlijk bovenop een berg.

Boven alles overheerste toch vooral een gevoel van diepe liefde en trots bij de familie, op de geweldige pépé die hij vroeger was geweest. Op haar 23ste is een van de kleindochters nu zaakvoerder van een taverne in Borgerhout. "De stad waar volgens u de koffiekes toch altijd wat beter smaakten."

Geweldige stem

Alex Wilequet, zelf bijna een leeftijdsgenoot van De Ravet maar nog heel patent van uiterlijk, had het over "een imposant figuur met krulhaar, een heer van stand." Iemand die nooit slecht gezind was en op de vraag "Hoe is 't?" steevast antwoordde "Awel, ik mag niet mopperen." Iemand met een geweldige stem ook die kon donderen als Zeus tijdens radiohoorspelen.

Volgend gastspreker, zijn vriend Luc, wou de tegenslagen niet doodzwijgen die De Ravet had moeten doorstaan. In de eerste plaats de overlijdens van zijn echtgenotes, maar ook een misgelopen rugoperatie waardoor hij voortdurend pijn had en met een stok moest gaan. Hoe hij tijdens de Tweede Wereldoorlog werd weggevoerd naar een kamp in Duitsland omdat de bezetters verkeerdelijk dachten dat hij een jood was door zijn uiterlijk en artistieke beroepskeuze. "Ward kende alle strijkkwartetten van Beethoven uit zijn hoofd, hij kon alles meezingen." De acteur hield niet van moppentapperij, maar had wel een speciaal gevoel voor humor. Luc: "Bij het heffen van een glas zei hij "Op ons, en zeker niet op een ander." En als we op restaurant gingen eten hield hij van plaagstootjes. Als het diner gedaan was en de serveerster kwam vragen of het lekker was geweest zei hij: "Het was goed, maar niet lekker. Lekker is nog iets anders."

Luc herinnerde zich nog die keer dat De Ravet ging babysitten op zijn toen 12-jarige dochter. "Verwen haar niet, drukten wij Ward op het hart. De volgende dag bleek dat hij haar mee uit eten had genomen in een restaurant voor een driegangenmenu."

"Oh, que c'est bon"

Als overtuigd vrijmetselaar, gaf hij met zijn warme en geschoolde stem de vrijmetselaarszittingen in de tempel extra glans. "Ward De Ravet had altijd goede woorden over voor wie hij vroeger had gekend", herinnerde Erik zich, die bezoeksvrijwilliger was geweest in rusthuis Onze-Lieve-Vrouw van Troost in Zandhoven. "Eerst bleef hij altijd in zijn kamer, maar gaandeweg kreeg ik hem toch al eens mee naar de cafetaria, waar ik hem in plaats van rode wijn ook Palm leerde waarderen. "Oh, que c'est bon"!, zei Ward dan altijd."

Erik vond het heel erg dat hij omwille van eigen gezondheidsproblemen op de duur niet meer op bezoek kon komen bij Ward. "Het spijt me Ward, dat ook ik u in de steek heb gelaten. Dag lieve vriend."

Toen 'Antwaarpe' van De Strangers de aula van het crematorium vulde, bleef iedereen achter met een krop in de keel.

KMA

Foto Dirk Kerstens

.

Meer nieuws uit stad en rand

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio