CD: Tre! - Green Day (***)

Green Day zet met Tre! een uitroepteken achter een rondje blufpoker. Het derde album van de Amerikanen in twee maanden tijd kleurt grotendeels binnen de lijnen die voorganger Uno! en Dos! hadden uitgezet: weinig pure punk maar een speels gerommel met stijlen. Brutal Love knipoogt naar sixtiessoul, songs als Amanda en Drama Queen hadden al in de jaren zeventig op Londense popstations kunnen klinken, The Forgotten is het soort donkere aanstekerballad waar een gepiercete punker normaal zijn neus voor ophaalt.

Dominick Rombouts

Zoals vanouds is de productie van Rob Cavallo eerder gericht op het belichten van die popkantjes dan op het accentueren van de punkernst. Wie reikhalzend uitkeek naar een herhaling van American Idiot, kwam in deze wispelturige trilogie niet aan zijn trekken. Al is Dirty Rotten Bastards, een mini-symfonietje van zes en een halve minuut, wel een bastaardkindje van dat meesterwerk uit 2004. Terwijl u uit de drie schijfjes één echt straffe cd samenstelt, bereiden de jongens zich voor op Rock Werchter.

SV (ons oordeel: ***)