Steeds meer kritiek op Mensenrechtenhof in Straatsburg

Print
1 AUGUSTUS 2012 - De kritiek op het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg neemt toe omdat het EHRM zijn bevoegdheden stelselmatig te buiten gaat en een "vierde hof van beroep" wordt. Tégen en boven de nationale hoven. Vooral de arresten rond de verplichte bijstand van een advocaat bij het eerste verhoor van een verdachte (Salduz) en die over terugsturen van uitgeprocedeerde asielzoekers hebben veel kwaad bloed gezet. Lidstaten van de Raad van Europa menen dat ze hierdoor geen eigen asielbeleid meer kunnen ontwikkelen en België betreurt dat heel zijn strafprocedure moet worden herzien. De lidstaten eisten in Brighton dat het EHRM zich wat matigt, maar of dat gebeurt is maar de vraag, nu het op 12 juli België heeft veroordeeld omdat het een meisje uit Oostende, dat door haar moeder naar ons land was ontvoerd, wilde terugsturen naar haar vader. Dit artikel belicht deze kritieken.

Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg is een Europees gerechtshof waar individuen, groepen, organisaties en landen een klacht kunnen indienen tegen een lidstaat van de Raad van Europa. Ieder van de 47 lidstaten van de Raad van Europa levert één rechter voor dit Hof, dat oordeelt over schendingen van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dat verdrag garandeert basisrechten zoals het recht op leven, het verbod op foltering, het recht op vrije meningsuiting en op een eerlijk proces, op privacy en op godsdienstige beleving en het verbod op discriminatie. De arresten van het Hof zijn bindend voor alle lidstaten en ze zijn definitief. Er is geen beroep meer mogelijk, behalve bij de Grote Kamer van het Hof zelf.

Het artikel brengt de recentste kritieken op het EHRM. Eerst bespreken we de analyse van de Nederlandse deskundige jurist Thierry Baudet; vervolgens die van de Antwerpse professor Marc Bossuyt; in een derde deel gaan we na wat de lidstaten tegen het te expansionistische EHRM willen ondernemen; in een vierde deel geven we enkele statistieken en tenslotte enkele kritische bedenkingen.

1. DE KRITIEKEN VAN THIERRY BAUDET

Thierry Baudet is een Nederlands historicus en jurst, die vorige maand aan de universiteit van Leiden doctoreerde over de uitholling van de natiestaat. Hij formuleerde zijn kritieken op het EHRM in twee boeken, die zopas van de persen rolden. Eén van de juryleden bij het doctoraat van Baudet was de Belgische professor in de rechten, advocaat en N-VA-politicus Matthias Storme. Die vond al in 2007 in Oudenaarde op de Conferentie van de Jonge Balie dat het Belgische Hof van Cassatie de basisrechten van de Belgen had overgeleverd aan "vreemde heersers in Straatsburg". Storme betreurde toen dat Cassatie geen voorrang wilde geven aan de Belgische Grondwet boven de rechtspraak van het EHRM. (Zie: hier,nvdr).

1.1. BAUDET'S KRITIEK OP HET EHRM

Wat is Baudet's kritiek op het EHRM?

* Het EHRM beroept zich op universele mensenrechten. "Maar die bestaan juridisch gezien niet, ze zijn nooit vastgelegd en kunnen niet gecontroleerd worden door een onafhankelijke rechter", aldus Baudet. "Het zijn meer vage begrippen over rechtvaardigheid, die door rechters worden ingevuld".

Bovendien veronderstelt de idee van universele rechten ook een eenvormige cultuur. Ze veronderstelt dat wij over een reeks thema's hetzelfde denken. Maar dat doen we nu eenmaal niet. De Straatsburgse rechters die de mensenrechten controleren kunnen maar legitiem zijn als ze leven binnen een gemeenschap waarvan ze de waarden delen. Maar dat doen ze niet, want er is geen gemeenschappelijke Europese cultuur. De Polen hebben een heel andere achtergrond dan de Fransen. Neem nu het recht op leven. Dat lijkt heel universeel, maar houdt dit een verbod op abortus, euthanasie of de doodstraf in? Houdt het een recht in op gratis gezondheidszorg en gratis medicijnen?

De fundamentele rechten uit het EVRM laten heel verschillende interpretaties toe. En die interpretaties zijn bij uitstek politieke keuzes die van land tot land kunnen verschillen. Hét bewijs dat universele rechten niet bestaan levert het Hof volgens Baudet zelf. Over één en hetzelfde onderwerp velde het Hof totaal tegenstrijdige arresten in zijn gewone en zijn Grote Kamer. Baudet denkt dan aan de zaak-Lautsi over kruisbeelden in het openbaar onderwijs en aan de zaak-Heathrow over landingsroutes op de luchthaven van Londen.

* Het EHRM was opgericht om ernstige schendingen van de mensenrechten, waarover iedereen het eens is. Het moest er voor zorgen dat mensen niet meer gefolterd zouden worden in de gevangenissen, dat journalisten vrij hun mening zouden kunnen schrijven, dat volkeren niet meer zouden uitgeroeid worden. Het zou Europese minimumnormen controleren. Het zou landen die dat toch nog doen op de vingers tikken. Dat deed het EHRM ook, zeker in Turkije, Rusland en Bulgarije.

Maar het EHRM breidde zijn invloedssfeer stelselmatig uit tot heel gewone dingen en dwong daarmee westerse democratieën hun beleid aan te passen. Zo bemoeit het EHRM zich met het stemrecht voor gevangenen, met thuisbevallen, kruisbeelden op school, het politieverhoor, de motivering van een assisenverdict, met asiel en migratie. Volgens Baudet gaat het hier om "dingen die we echt wel zelf kunnen beslissen", om politieke beleidskeuzes die door verkozen parlementen zijn gemaakt en die van land tot land verschillen. Het EHRM, een select clubje van 47 rechters, draait die keuzes domweg terug en neemt zo een standpunt in die politieke strijd in. Het legt zijn visie bovendien op aan alle lidstaten. Met welke legitimiteit, zo vraagt Baudet zich af?

Het EHRM wordt door niemand gecontroleerd, de rechters spreken nog niet eens elkaars taal, waarom kunnen zij dan beslissingen nemen die de beslissingen van de verkozen parlementen van volkeren waartoe ze niet behoren, te niet doen? Met welk recht doen ze dat?

Het gevolg hiervan is bovendien dat de lidstaten geen eigen beleid meer kunnen voeren: een eigen asiel- en migratiebeleid is onmogelijk want het EHRM vernietigt het constant op het vlak van verwijdering van illegalen.

* Doordat het EHRM zich te veel bezighoudt met kleinere zaken, raakt het overwerkt. Er liggen nu 150.000 zaken te wachten op een arrest en het EHRM velt drie arresten per dag. Dat heeft tot gevolg: een lange achterstand. Gemiddeld wacht men nu al zes jaar op een arrest. En dat is nu net in het belang van die landen die nog folteren en de persvrijheid niet garanderen: hun zaken duren veel langer en de gefolterden moeten dan maar zes jaar wachten op een arrest in hun kerkers. Door zich te concentreren op bijzaken, verwaarloost het hof de hoofdzaken. Het kan het onderscheid tussen bijzaken en hoofdzaken niet meer maken.

Tenslotte is nu zo'n grote berg rechtspraak geproduceerd dat niemand - ook de rechters zelf niet - er nog aan uit kunnen. Iedereen zal overal wel iets kunnen vinden om een door zijn land democratisch genomen beleidsbeslissing te doen vernietigen. Het EHRM wordt zo een ongecontroleerde en ongelegitimeerde vierde beroepsinstantie.

Door deze evoluties ondermijnt het EHRM zijn eigen rechtsmacht.

1.2. DE ALGEMENE VISIE VAN BAUDET

Baudet plaatst zijn kritiek op het EHRM in zijn bredere maatschappelijke visie over de evolutie van de natiestaat. Volgens hem kunnen een democratie en een rechtsstaat maar functioneren binnen een natiestaat. Dat wil voor hem zeggen: binnen duidelijke grenzen, met een afgelijnd grondgebied en een gezamenlijke cultuur en waarden. Baudet ziet de opkomst van supranationale organisaties als een aanval van de westerse elites op de onafhankelijke natiestaten. De natiestaat ontmantelen was volgens hem hét grote doel van de westerse elites na de tweede wereldoorlog. Ze hebben dat z.i. op twee manieren gedaan.<:p>

== Eerst en vooral door van bovenaf supranationale instanties op te richten, zoals het EHRM, maar ook het Internationaal Strafhof, de Europese Unie e.d. Die instellingen kregen bevoegdheden die overlapten met de bevoegdheden van de natiestaten en ze konden hun visie bovendien opleggen. Maar er was voor hen geen democratische tegenmacht zoals in de natiestaten wél het geval was en er was ook geen gemeenschappelijke cultuur om de beslissingen van die instellingen te dragen. Door die supranationaliteit evolueren we volgens Baudet eigenlijk terug naar een middeleeuws landschap, waar een gebied onder verschillende, elkaar overlappende jurisdicties kon vallen op een aantal vlakken.

== De tweede aanval kwam van onderuit. Hij gebeurde door een massale immigratie van buitenlanders met een andere cultuur toe te laten en aan deze groepen geen enkele eis te stellen. De westerse elite verwierp de eigen identiteit, ze weigerde om die te definiëren (we zien dat heel goed bij de discussies over de Europese Grondwet, aldus Baudet), ze verwierp de idee dat een natiestaat een "Leitkultur", een gemeenschappelijke set van waarden en normen, moet hebben. De elite stimuleerde de eigen waarden en normen van de buitenlandse culturen in plaats van hun integratie te betrachten. (Een goed voorbeeld van deze visie vinden we m.i. in het Belgische eindverslag van de Interculturele Dialoog. Zie: hier, nvdr). Uiteindelijk zal dit multiculturalisme verschillende rechtsstelsels op hetzelfde grondgebied toelaten: dat van de staat en de sharia. In Groot-Brittannië is dat al gedeeltelijk zo. Zo wordt de natiestaat uitgehold.

Beide bewegingen breken de "ingebeelde samenhorigheid", die een natiestaat nodig heeft om als democratische rechtsstaat te functioneren af, ze vernietigen het "wij-gevoel", terwijl zo'n gevoel nu net heel erg nodig is om de democratie te handhaven. Volgens Baudet holt de combinatie van de creatie van ongecontroleerde supranationale instellingen (EHRM, de EU) samen met het multiculturalisme de democratie uit en schaft die ze zelfs af.

1.3. WELKE HERVORMINGEN STELT BAUDET VOOR?

Welke hervormingen stelt Baudet voor? Over het algemeen wil hij de supranationale macht terugdraaien, zowel van de hoven als van de Europese Unie. Hoe zou dat kunnen in het EHRM?

* Arresten zouden moeten worden geveld met een tweederdemeerderheid en in bepaalde gevallen zelfs met een drievierdemeerderheid. Nu volstaat een gewone meerderheid in een kamer van 7 rechters, of in de Grote (beroeps)Kamer van 17 rechters.

* In het EVRM moet worden opgenomen dat de schendingen van de mensenrechten "ernstig" moeten zijn vooraleer Straatsburg erover kan beslissen. Nu is dat niet zo.

* Het Hof zou een jaarlijks rapport moeten maken, dat in de nationale parlementen van alle lidstaten wordt besproken. Als een nieuw arrest niet de steun vindt van twee derde of zelfs drie vierde van deze parlementen dan zou het moeten worden geschrapt.

* Net zoals ministers zich moeten onthouden over uitspraken over rechtszaken die nog lopende zijn, zo zou het Europees Hof zich niet mogen uitspreken over zaken waarover een nationaal politiek debat gaande is. Kwesties zoals het asielbeleid, de islam of de integratie van migranten zouden dan veel minder kunnen worden vernietigd door 47 magistraten.

2. DE KRITIEKEN VAN MARC BOSSUYT

De kritiek op het Europees Hof komt niet alleen van Baudet. In België hekelde ook professor Marc Bossuyt, die vroeger Belgisch vluchtelingencommissaris was en momenteel voorzitter van het Grondwettelijk Hof, de onterechte bevoegdheidsuitbreiding door het EHRM. Hij beperkte zijn kritiek tot asielzaken en tot de sociale rechten. We vatten hier zijn visie over asiel samen.

Pas sinds 1991 houdt het EHRM zich met asielzaken bezig en tot 2008 waren er volgens Bossuyt 33 arresten over dit item. In 2009 en 2010 waren er samen 40 en in 2011 19. In zijn diverse geschriften tot nu toe meende Bossuyt dat de rechtspraak in asielzaken een efficiënt asielbeleid door de lidstaten bemoeilijkt of zelfs verhindert. Hij becritiseerde daarbij een aantal punten:

== Het EHRM legt sinds 2005 steeds meer dwingende voorlopige maatregelen op aan de lidstaten, terwijl het daar volgens het EVRM niét bevoegd toe is. In deze kritiek werd Bossuyt alvast gevolgd door de lidstaten en het aantal voorlopige maatregelen is nu gedaald.

== Opvallend zijn de veroordelingen van landen voor "indirecte" schendingen van de mensenrechten. Een land dat bv. een illegaal uitlevert, wordt dan niet veroordeeld voor de slechte behandeling van deze illegale burger, maar voor de slechte behandeling in het land waar het die illegaal naartoe gestuurd heeft.

== Daar komen nog de "potentiële" schendingen bij. Dat zijn slechte behandelingen die in het land waar de illegaal naartoe werd gestuurd, mogelijk zouden kunnen gebeuren. Het EHRM speculeert dus over wat zou kunnen en veroordeelt op die grond bepaalde landen, waaronder België. Ter zake spreekt het EHRM zich ook steeds meer uit over mensenrechtenschendingen in landen die het EVRM niet ondertekend hebben.

== Bossuyt hekelt ook de banalisering van artikel 3. Dat verbiedt iedere foltering en mensonterende behandeling. Die begrippen zijn bedoeld om Gestapopraktijken en Aboe Graibtoestanden te voorkomen en te beteugelen. De inhoud van die begrippen wordt volgens Bossuyt steeds minder erg. Zo werd een opsluiting van 2 uur in een overvol politiekantoor in de zaak-Tehrani tegen Turkije reeds als "foltering" gedefinieerd en in de zaak-M.S.S. tegen België werden "de armoedige levensomstandigheden van een illegaal die naar Griekenland was teruggestuurd", ook als "foltering" gezien.

In een zaak-Rahimi tegen Griekenland was het er dan weer "foltering" omdat een asielzoeker geen opvang kreeg van de regering, maar wél van een niet-gouvernementele organisatie. Dat arrest komt er op neer dat Griekenland op al zijn 6.000 eilanden constant een fatsoenlijke opvang voor minderjarige asielzoekers moet klaar hebben, ook als die daar onaangekondigd en zonder toestemming toekomen.

In de zaak-Sufi en Elmi tegen het Verenigd Koninkrijk werd een terugzending naar Somalië "foltering" genoemd omdat illegalen die zich aan allerlei misdrijven schuldig hebben gemaakt, het risico lopen dat ze niet van fatsoenlijke levensvoorwaarden kunnen genieten.

België is in de Europese Unie samen met Griekenland de lidstaat die in absolute cijfers het meeste artikel 3 overtreedt. In verhouding tot de bevolking prijkt het torenhoog bovenaan.

== Voor zijn analyse steunt het EHRM zich meer en meer op secundaire bronnen, verslagen van NGO's. Maar die hebben een eigen agenda en dat ziet het EHRM onvoldoende. Het zijn bovendien humanitaire organisaties. Het EHRM is dat niet, het is een internationale rechtbank.

3. DE KRITIEK VAN DE REGERINGEN.

3.1. DE CONFERENTIE VAN IZMIR

Ook de regeringen van de Raad van Europa begonnen zich te roeren. Op een conferentie in Izmir in Turkije op 27 april 2011 riepen de ministers van de Raad van Europa het Straatsburgse Hof op om zich zo weinig mogelijk te mengen in uitwijzingsdossiers van terroristen en illegalen. "Het Hof in Straatsburg is geen vierde Hof van Beroep, het moet niet opnieuw de feiten van de zaak onderzoeken", zo luidde het toen.

De regeringen willen voorts dat het aantal kortgedingen met dwingende voorlopige maatregelen tot een absoluut minimum wordt beperkt. Tussen 2006 en 2010 is het aantal kortgedingen in asielzaken bij het EHRM gestegen van 122 tot 4.786 in 2010 (+ 3.823%!) en eigenlijk zouden er geen mogen zijn. En die korte gedingen zijn zeer succesvol: tussen 2008 en 2010 kreeg 30% van de klagers gelijk, terwijl bij gewone klachten slechts 5% ontvankelijk wordt verklaard. In 2011 zou het aantal korte gedingen met 27% gedaald zijn en het aantal keren dat de klager in een kortgeding gelijk kreeg gezakt tot 12%. Maar er is onduidelijkheid over de cijfers, die al naargelang de bron met een derde kunnen verschillen.

Vooral Groot-Brittannië en Nederland kondigden een grote aanval op het Hof aan omdat het zijn boekje voortdurend te buiten ging. Na Izmir nam het EHRM zelf een aantal maatregelen, waardoor het aantal kortgedingen daalde, maar met hoeveel is niet duidelijk. Zo werd de alleenzetelende rechter gecreëerd om manifest onontvankelijke zaken (meer dan 90%!) weg te filteren, werden de ontvankelijkheidseisen voor iedereen verduidelijkt en de toekenning van een schadevergoeding efficiënter gemaakt. Ook werden de zaken opgedeeld in groepen al naargelang hoe prioritair ze waren. Maar dat volstond niet.

3.2. DE CONFERENTIE VAN BRIGHTON

Uiteindelijk kwam de conferentie van Brighton. Op 19 en 20 april 2012 besloten de lidstaten van de Raad van Europa tot een aantal beperkende maatregelen.

* Twee beginselen moeten bij de werking van het EHRM centraal staan, zo besloot Brighton.

== Subsidiariteit. De rechtscolleges van de lidstaten moeten het EVRM eerst en vooral zelf interpreteren. Als dat reeds voldoende is gebeurd in het land waartegen de klacht is ingediend, moet het EHRM die klacht onontvankelijk verklaren. De conferentie van Brighton wil dat dit uiteindelijk in de preambule van het EVRM komt.

== Appreciatiemogelijkheid ("margin of appreciation"). Elk land kan het EVRM interpreteren en die interpretaties moeten kunnen verschillen van land tot land omdat de situaties in die landen kunnen verschillen. Het EHRM moet dat respecteren.

* Brighton herhaalde dat de voorlopige maatregelen via korte gedingen verder moeten dalen.

* De conferentie wil ook dat de termijn waarbinnen een klacht in Straatsburg wordt verkort van zes naar vier maanden tegen einde 2013.

* Om de kolossale achterstand weg te werken stelt Brighton voor om te werken met "modelarresten" over een bepaald soort mensenrechtenschending. Voor alle andere soortgelijke zaken zou dan hetzelfde arrest moeten gelden. Uiteindelijk moet het EHRM in de toekomst veel minder arresten vellen dan nu het geval is.

* Er moeten ook tijdelijke rechters bij komen en als hun mandaat begint mogen die niet ouder zijn dan 65 jaar.

* Voor einde 2015 moeten de ministers van de lidstaten beslissen of nog meer maatregelen nodig zijn om het aantal zaken te beperken dan degene die al in 2012 genomen zijn. Tegen 2019 moet dan worden beslist of een fundamentele hervorming van het EHRM aan de orde is.

4. DE CIJFERS

Wat zijn de belangrijkste resultaten van het EHRM?

* Op 31 december 2011 moest het EHRM nog beslissen in 151.624 zaken. De vijf hofleveranciers waren: Rusland (26,6%), Turkije (10,5%), Italië (9,1%), Roemenië (8,1%) en Oekraïene (6,8%). Vier landen tekenen dus meer dan de helft van alle zaken. De achterstand is met 9% toegenomen in vergelijking met 2010, maar hij daalt wel sinds augustus 2011.

* Er moesten nog 587 Belgische zaken afgehandeld worden. Dat is 0,38% van het totaal.

* In 2011 werden 64.500 zaken toegewezen aan een rechter of een kamer van rechters. Dat zijn er 5% meer dan in 2010. In totaal werden 256 Belgische zaken aan een rechter of een kamer toegewezen. Dat zijn er 0,23 per 10.000 inwoners. België scoort hierbij nog relatief goed, want het gemiddelde van de 47 staten is 0,79 zaken per 10.000 inwoners.

* Slechts 52.188 werden afgesloten met een beslissing, 27% meer dan in 2010. Maar maandelijks was er een deficit van 1.000 zaken. Vandaar de groei van de achterstand.

Liefst 50.677 zaken werden onontvankelijk verklaard, een derde meer dan in 2010. Dat is dus ongeveer 97% van alle beslissingen.

* Er werden 1.157 arresten geveld, 23% minder dan in 2010. Turkije prijkt bovenaan als het over arresten gaat (174), voor Rusland (133), Oekraïene (105), Griekenland (73) en Polen (71). Deze arresten zijn niet allemaal veroordelingen.

10,5% van al deze arresten stelden geen enkele schending van een mensenrecht vast. De meeste schendingen betroffen: de lange duur van de procedure (341 of 34,5% van alle schendingen), het recht op vrijheid (261 of 26,4% van alle schendingen) en het recht op een eerlijk proces (211 of 21,4%).

* Er waren in 2011 9 arresten tegen België, waarvan 7 veroordelingen. Welke rechten schond België dan? Ons land werd 6 keer veroordeeld voor onmenselijke en vernederende behandeling, 6 keer voor een schending van het recht op vrijheid en twee keer voor een schending van het recht op leven. Als je het over een langere termijn bekijkt dan staat ons land samen met Griekenland binnen de Europese Unie aan de top voor schendingen van artikel 3, dat foltering en onmenselijke behandeling verbiedt. Een ongelofelijk resultaat dat voor een flink deel aan de arresten in vreemdelingenzaken te wijten is en dat verklaard kan worden door de extreme hoeveelheid proceduremogelijkheden die een asielzoeker in België heeft en de volledige gratis rechtsbijstand, waarvan door advocatenkantoren misbruik wordt gemaakt om almaar meer procedures aan te spannen. Daarnaast was er nog één veroordeling voor schending van de vrije meningsuiting, twee voor schending van het recht op een eerlijk proces en twee omdat er onvoldoende beroepsmogelijkheden waren. (Voor een overzicht van de schendingen in àlle landen, zie: hier, nvdr).

* Het Europees Hof bestaat uit 47 rechters, die aangeduid worden door iedere lidstaat voor een periode van 9 jaar. Die is hernieuwbaar maar op 70 moeten ze met pensioen. De rechters vertegenwoordigen hun land niet, slechts zichzelf. Nu is de Belgische rechter nog Françoise Tulkens (professor strafrecht UCL), maar het wordt Paul Lemmens (Raad van State en professor publiek recht en mensenrechten aan de KULeuven). Op de griffie werken nog eens 658 personeelsleden, juristen, vertalers, administratief en technisch personeel samen. De totale begroting van het EHRM bedroeg in 2011 58,96 miljoen.

5. BEDENKINGEN

In alle toespraken en teksten verwijzen de rechters van het EHRM momenteel naar het subsidiariteitsbeginsel en de "margin of appreciation". Het is een mantra die steeds herhaald wordt. Maar is het ook meer dan dat? Of het EHRM zijn expanionistische drift echt wil inperken is maar zeer de vraag. Uit een arrest van 12 juli 2012 tegen België blijkt alleszins compleet het omgekeerde.

In de zaak-B. keurde het EHRM een parentale ontvoering van een meisje uit de VS naar België goed. Het Gentse Hof van Beroep had het kind teruggestuurd naar haar vader in de VS, omdat de Amerikaanse rechtbank van Alachua (Florida) op 24 december 2008 het kind aan de vader had toegewezen en de arrestatie had geëist van de moeder wegens parentale ontvoering. Maar de moeder, die eerder ook al in de VS veroordeeld was voor sociale fraude en in 2008 met haar kind naar België was gevlucht, had via een kort geding in Straatsburg kunnen verhinderen dat haar kind naar de VS werd teruggebracht.

In zijn arrest ten gronde stelde het EHRM vast dat het Gentse Hof zijn beslissing van 23 december 2010 om het kind, dat toen zeven jaar was, terug te sturen omstandig had gemotiveerd. Maar toch vond het EHRM dat het recht op een gezinsleven van het kind was geschonden. Het EHRM hekelde dat het Gentse Hof zelf geen eigen expertises had laten doen om die van de moeder te weerleggen en er zomaar was van uit gegaan dat de moeder niet zou terugkeren naar de VS. "Bovendien verbleef het kind verbleef al sinds oktober 2008 in België, kende het Nederlands en was het hier geïntegreerd", aldus het EHRM. Dat lange verblijf in België lag echter mede aan de procedures bij het EHRM zelf. Volgens het EHRM primeerde het belang van het kind en mocht Gent het dus niet naar haar vader in de VS terugsturen, hoewel het aan hem was toegewezen door de Amerikaanse rechtbanken.

Twee van de zeven rechters die het arrest hadden geveld, die van Monaco en Turkije, gingen niet akkoord. Zij meenden dat het Gentse hof van beroep zijn arrest goed had gemotiveerd en dat het EHRM in feite een vierde beroepshof tegen dat Gentse Hof was geworden. En dat mag uitdrukkelijk niet. Ze meenden dus dat het EHRM zijn boekje te buitenging en de afgesproken beginselen van "subsidiariteit" en "margin of appreciation" niet respecteerde. Ze stelden dat het EHRM (in casu: vijf individuele rechters!) een onwettige situatie (een parentale ontvoering door een moeder, die in de VS was veroordeeld voor sociale fraude en haar kind, dat aan de vader was toegewezen, in 2008 naar België had overgebracht) bekrachtigde en daardoor de Conventie van Den Haag van 25 oktober 1980 over internationale ontvoeringen van kinderen naar de prullenmand had verwezen. Omdat dit arrest in latere parentale ontvoeringen kan worden ingeroepen is het een zeer gevaarlijke evolutie.

Uit het arrest B. tegen België blijkt duidelijk dat Straatsburg de beginselen van Brighton niet wil respecteren en een vierde beroepsinstantie wil blijven. De kritieken van Thierry Baudet en Marc Bossuyt zijn volkomen terecht. het EHRM is een "gouvernement des juges" geworden die alle democratisch genomen beslissingen op de helling kan zetten. De nog erg brave Verklaring van Brighton gaat niet ver genoeg en nu al is duidelijk dat het EHRM ze niet echt een warm hart toedraagt.


***********************************


De standpunten van Thierry Baudet vindt U in: BAUDET, VAN ROOY, e.a., Europa wankelt. De ontvoering van Europa door de EU, Leuven, Van Halewijck, 2012, 415 p., (overigens ook voor de rest een voortreffelijk boek).

en: BAUDET, THIERRY, De aanval op de natiestaat, Schiedam, Bert Bakker, 2012, 460 p.


***********************************


Lees ook:

Bossuyt: "Mensenrechtenhof gaat boekje te buiten in asielzaken

Straatsburgs arrest stelt Belgische assisenprocedure in vraag

Straatsburgs arrest stelt verhoren van verdachten in vraag

Professor Storme: "Hof van Cassatie levert basisrechten over aan vreemde heersers in Straatsburg"

Het multiculturele drama van Paul Scheffer


*****************************************


Het dagelijkse nieuws over het justitiebeleid vindt U door in de functie "zoeken" rechtsboven op deze site de letters JDW in te tikken.


*****************************************



Nu in het nieuws