Getuigenis: Papa's in plunje

Getuigenis: Papa's in plunje

Getuigenis: Papa's in plunje

Print
Mechelen - Eind dit jaar wordt er in de Mechelse gevangenis het 'Vader-kindboek voor gedetineerden' geïntroduceerd, een project van het CKG Betlehem dat beloond werd met de Prijs Hugo Van Mierlo. Andy, een 29-jarige gedetineerde met een dochtertje van negen, getuigt over papa zijn in de gevangenis:

"Het werkboek is een mooi hulpmiddel. We waarderen het werk binnen de gevangenismuren, echt waar. Naar buiten toe is het een taboe, in de gevangenis zélf niet meer. Ook hier blijven we papa's, en dat wordt niet vergeten."

"Het kan uiteraard nog beter: ik zou mijn dochtertje graag veel meer zien. Eén keer per maand zijn er de vader-kindsessies, dan spelen, knutselen en dollen we. Maar het zou veel meer mogen zijn. Soms komt mijn dochtertje ook tijdens de gewone bezoekuren, helaas niet zo heel erg veel: haar mama en ik zijn uit elkaar, ik moet op mijn schoonouders rekenen. Dat de gevangenisdirectie nu eenmaal niet meer sessies kan organiseren, begrijp ik."

"Het moeilijkste voor een-papa-in-de-gevangenis? Heel logisch: het gemis. Ik kan er niet zijn wanneer ze me nodig heeft, dat vreet. Mijn dochtertje, dat is het enige waar ik hier mee bezig ben. Ik wil haar motiveren, voor haar school en hobby's. Ik wil haar helpen met het huiswerk, haar naar het paardrijden brengen. En dat kan ik allemaal niet: ik besef dat ik haar tekortdoe. Uiteraard heb ik daar spijt van. Ze is twee jaar ouder geworden, ze heeft haar communie gedaan, en op de momenten dat ze me nodig had, was ik er niet."

"Toch gaat ze er goed mee om. Als ze hier komt, is ze niet onder de indruk, denk ik. Ze is negen, uiteraard beseft ze wat er aan de hand is. Maar veel invloed heeft dat niet: ze is niet ongelukkig, ze is niet bang - ze is gewoon blij dat ze me kan zien. Hoe ik haar alles uitleg? Ik probeer eerlijk te zijn, op een speelse manier. Ze verzwijgt ook niet dat haar papa in de gevangenis zit: ze is een flapuit, het komt er spontaan uit. Maar ik denk niet dat andere kinderen haar erop pakken."

"Ik voel me schuldig, dat ze hier moet komen. Eerst wilde ik niet dat ze me zou bezoeken, ik wou het verzwijgen. Maar dat hield ik niet vol: je eigen dochter 27 maanden niet zien, dat kan je toch niet? Het bezorgt een gevoel van spijt, maar in mijn hart blijf ik een even goede papa. Zelf ervaart ze dat ook zo, heb ik het gevoel. Of onze band veranderd is? Neen. Of jawel: die is hechter geworden. Door onze intieme momentjes, door de dagelijkse telefoontjes."

"Eind augustus kom ik vrij, na 27 maanden. Het cliché klopt: de laatste loodjes wegen het zwaarst. Maar ondertussen mag ik al een tijdje met verlof, één weekend om de twee weken - dan bezoek ik haar élke keer, ja. En als ik definitief vrijkom, dan wil ik zoveel mogelijk tijd inhalen. Dan ga ik met haar zwemmen, op uitstap - van alles, eigenlijk. Het moet ook wel: ik heb haar de laatste maanden heel veel beloofd. Ik heb nog één en ander in te lossen (glimlacht)."

Lees ook: "Ook in de gevangenis blijven we papa's"

MASI

Foto Joren De Weerdt

MEEST RECENT

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio