Hilde Claes schrijft emotionele getuigenis over autistische zoon

Hilde Claes schrijft emotionele getuigenis over autistische zoon

Hilde Claes schrijft emotionele getuigenis over autistische zoon

Print
Burgemeester van Hasselt Hilde Claes heeft gisteren naar aanleiding van Wereld Autisme Dag een warme getuigenis op Facebook geplaatst over haar leven met een autistische zoon. In de brief beschrijft ze de moeilijke jaren voor de diagnose werd vastgesteld en de opluchting toen ze eindelijk te weten kwam wat er met haar Artuur aan de hand was. Lees de brief hier/

Mijn zoon, een landschap
Het is ondertussen al een hele tijd geleden maar toch herinner ik het me haarfijn. Op een zomerdag zat ik met mijn vierjarig zoontje Artuur op een gezellig terras in mijn geboortestad Hasselt.

Zoals gewoonlijk zat hij ogenschijnlijk wat voor zich uit te staren. Zijn blik leek vastgehaakt in een stenen muur aan de overzijde van de Grote Markt. Ik hield hem stiekem in de gaten en had er alles voor over om maar even in dat kleine hoofdje te kunnen kijken. Naast me zat een jong koppeltje met een babytje, niet ouder dan twee maanden. De moeder droeg het kleintje op de arm. Plots werd ik razend jaloers. De kleine baby vond de ogen van de moeder en een stralende glimlach van herkenning en geborgenheid groeide uit zijn piepkleine gezichtje. Datgene waar ik zo lang naar verlangde en al zo lang op wachtte, gebeurde bij die kleine baby als vanzelf.

Hun geluk deed me bijna fysiek pijn want zoals iedere moeder snakte ik naar dat doogewone geluk. Voor mij leek het alsof Artuur mij voortdurend negeerde, zijn ogen schampten af op mijn blik en als hij toevallig mijn ogen even raakte was het alsof een vreemdeling mij voorbij liep. Lieve woordjes of zachte strelingen werden ijs op zijn huid. Ik twijfelde aan mezelf, aan mijn moeder zijn. Waarom bestierf de glimlach om zijn mondhoeken en werd elk lief gebaar ervaren als agressie?

Ik begreep er alsmaar minder van, ook toen Artuur wat ouder werd. Affectie kon hij moeilijk beantwoorden en herhaalde pogingen maakte hem enkel maar opstandig, bij momenten zelfs onhandelbaar. Pas toen de diagnose was gesteld en ik inzicht kreeg in autisme, zag ik in welke chaos mijn kind ieder ogenblik van zijn leven moest doorstaan. Voor de eerste keer sinds lange tijd voelde ik me opgelucht, omdat ik eindelijk besefte dat niet zijn kleinere broertje of ikzelf, de klas of zijn vriendjes het slachtoffer waren van zijn driftbuien. Artuur zelf was gewoon het slachtoffer van zijn autistisch zijn.

Eindelijk wist ik het, leerde ik oplossingen zoeken om orde in zijn chaos te creëren.

Artuur is als een landschap waarin ik dagelijks rondfiets om elke hoek en kant te leren kennen. Het is geen Vlaams vlak polderlandschap waarin alles overzichtelijk en ordelijk is maar veeleer een Umbrisch landschap met vlaktes, heuvels en poggio's. Achter elke bocht kan een nieuwe verrassing schuilen, oogverblindend of aartsmoeilijk te beklimmen. Ik lees dit landschap nu, herken het en weet dat ik mij daaraan moet aanpassen. Geregeld beklim ik steile hellingen samen met Artuur. Ik probeer hem te begrijpen als hij weer eens afstapt en zijn fiets driftig in de berm smijt. Maar er zijn ook momenten dat we samen echt genieten van de prachtige bloemen langs de weg, van de groene kikker op een natte steen, van de heuvels bijna in de laaghangende wolken. Hij leerde me, zonder het zelf te beseffen, te genieten van de kleine dingen waaraan ik vroeger achteloos voorbij liep.

Artuur is het Umbrisch landschap, soms grillig maar ook adembenemend mooi, en het is beter dat wij dit landschap niet naar onze hand zetten maar ermee leren omgaan. Het zal altijd een zoektocht blijven, een ene dag een poggio die me leegzuigt, de andere dag de biljartvlakte in het dal van Assisi.

Artuur is nu veel meer wielrenner dan toeschouwer geworden. Soms kijkt hij over zijn schouder als hij me los rijdt. Dan zie ik zijn amandeloogjes glimmen die me indringend aankijken en als zijn glimlacht verschijnt word ik landschap in zijn ogen waarin alles rustig wordt. Op zulke ogenblikken weet ik dat hij echt gelukkig is in een wereld die hem niet gemakkelijke maakt maar waarin hij stilaan leert te leven.

Artuur is Artuur, mijn lieve gevoelige zoon, die de wisselende seizoenen als getijden in zich draagt. Ik leer zijn herfst en zijn lente kennen, koester mij in zijn zomers en zijn winters. Artuur is.

FiVr
Foto LD

.

Nu in het nieuws