1 / 4

McCartney serveert bijna 40 klassiekers in 3 uur tijd

Wie er woensdag in een uitverkocht Sportpaleis in Antwerpen bij was, maakte bij momenten pure muziekgeschiedenis mee toen Sir Paul McCartney - net geen 70 - in het kader van zijn 'On The Run'-tournee net geen 40 songs speelde in een drie uur durende liveshow. De boog stond daarbij niet altijd gespannen, maar voor een concert met zoveel hoogtepunten tekenen we graag opnieuw.

fvranckx

Als iets na half negen McCartney het podium opwandelt, stijgt een oorverdovend gejoel op uit de zaal. Iedereen staat op: een ontvangst een Beatle waardig. Het is de start van een drie uur durend concert waarin de hoofdbrok zal bestaan uit songs van The Beatles en Wings.

McCartney bracht onlangs nog een nieuw album uit, 'Kisses On The Bottom', waarop hij oude nummers waar zijn ouders naar luisterden, bewerkt. Er staan ook enkele nieuwe nummers op, zoals 'Valentine', een song die hij schreef voor zijn huidige vrouw. Dat was de enige nieuwe track die in Antwerpen passeerde. De rest was good old stuff.

Veel Wings daarbij. Heel in het begin 'Jet' maar doe ons maar 'Let Me Roll It' en 'Band On The Run' als Wingshoogtepunten van de avond.

Bon Jovi

In het begin is het even wennen als je hem met zijn muzikanten ziet staan: twee rockers op gitaar die misschien even goed in Bon Jovi hadden kunnen spelen, en een dikke drummer met een sik. Maar dat went snel omdat ze a) goed spelen, b) zichzelf niet al te zeer profileren (op het moment van de dansende drummer na) en vooral c): een enorme goede samenzang produceren.

Het is toch de muziek met eeuwigheidswaarde die de aandacht overneemt, met entertainer McCartney die oude trucjes van de foor naar boven haalt door regelmatig het publiek aan te spreken in scheefgetrokken Vlaams. Maar het werkt: "Alles kits? Achter de rits?".

Alles kits was het zeker als de bijna 70-jarige (je zou hem dat echt niet geven) 'Got To get You Into My Life' inzet en later 'Paperback Writer'.

"Ik zie mensen met bordjes staan? Dan denk ik: niet lezen! Maar dan doe je het toch. Of ik mijn gitaar verkoop meneer? No! I'm gonna keep it. De reden waarom ik nu deze gitaar heb vastgepakt, is omdat dit degene is die ik gebruikt heb in de jaren '60 om dit nummer te schrijven."

Waarna dus dat fantastische 'Paperback Writer' door de boxen knalt.

Muziekgeschiedenis

Even later volgt een reeks achter de piano, en nog iets later een akoestische set. We horen drie absolute hoogtepunten na mekaar: 'And I Love Her' en daarna - helemaal solo - 'Blackbird'. Ontroerend gewoon. We hebben nu écht het gevoel dat we een stuk muziekgeschiedenis meemaken.

Nog meer pakkend is wat volgt: 'Here Today', zijn liefdesverklaring aan John Lennon na diens dood. Het is heel even vechten tegen de tranen. Ook de ander Beatles worden geëerd. George Harrison met een op ukelele ingezet en vervolgens majestueus openvouwend 'Something'. En voor Ringo is er een stukje 'Yellow Submarine'.

A Day in The Life

Soms zitten er wat momenten in de set dat we niet zo geboeid zijn: bij het nieuwe nummer, bij 'Ob-La-Di, Ob-La-Da' in carnavaleske groen-geel-rode kleuren gehuld, en in een helaas afgebroken 'A Day in The Life' waardoor de climax in de finale van die song er niet uitkwam.

Detailkritiek. Want rocken doen we met plezier op 'Back In The USSR', het in de bis gespeelde 'Daytripper' (nog een hoogtepunt, zonder twijfel) en de met vuurwerk opgeknalde James Bond-finale van 'Live And Let Die'. En natuurlijk is het en masse meebrullen op 'Hey Jude' ook een moment dat je nooit meer vergeet.

Kortom: een lang concert en een goed concert, met hier en daar een klein dipje, maar met vooral heel veel hoogtepunten. Blij dat we er bij waren. 28 maart was niet zomaar 'a day in the life', maar eentje waar alles nog kits was. Ook achter de rits.

CRu Foto's BHUL

MEER OVER Paul McCartney