Maarten Inghels maakt Fairtrade-gedicht

De 23-jarige dichter Maarten Inghels schreef naar aanleiding van de toekenning van het label fairtradeprovincie aan Antwerpen een gedicht.

phendrickx

Inghels, die afkomstig is uit Borgerhout en in het centrum van Antwerpen woont, draagt de Scheldestad een warm hart toe. Hij werd voornamelijk bekend dankzij zijn inzet als coördinator van Eenzame Uitvaart , een opmerkelijk initiatief waarmee hij op het Antwerpse Schoonselhof met een gedicht afscheid neemt van de vergetenen van de maatschappij.

Inghels debuteerde op twintigjarige leeftijd met de dichtbundel Tumult, in het voorjaar verscheen Waakzaam , zijn tweede bundel.

Ondanks uw jonge leeftijd hebt u al behoorlijk wat bereikt. Verbaast het u soms zelf nog?

Ja, zeker. Ik krijg mooie kansen, en daar ben ik erg blij om. Maar dat is zeker geen reden om al te zelfzeker te worden. Het is ook elke dag weer opnieuw beginnen en eenvoudigweg al blij zijn dát ik die kansen krijg.

Uit Waakzaam, uw tweede dichtbundel, spreekt een sterke sociale bewogenheid. Eenzame Uitvaart heeft eveneens dat facet. Wilt u zich bewust als geëngageerd schrijven profileren?

Toen ik aan die bundel begon, groeide de noodzaak om het daarover te hebben, maar dat is zeker niet het enige waarover ik wil schrijven. De roman waaraan ik momenteel werk, gaat daar bijvoorbeeld niet over. Je kunt ook niet van schrijvers verwachten dat ze steeds en enkel en alleen geëngageerd zijn. Als ik dat zou doen, word ik een barricadedichter. En dat wil ik dan ook weer niet zijn.

In 2009 noemde Knack u de belofte van Antwerpen. De manier waarop u in die omschrijving gelinkt wordt aan de stad, is dat iets waar u zelf naar gestreefd hebt?

Neen, absoluut niet. Dat artikel was in de eerste plaats opgebouwd rond de vraag welke talenten er in Antwerpen rondlopen . Maar goed, ik schrijf daar graag over. Het project Eenzame Uitvaart situeert zich in Antwerpen, er zijn gedichten in Waakzaam die over Antwerpen gaan. Dat sluipt er vanzelf in.

Hoe bent u bij het fairtradeproject betrokken geraakt?

Men heeft mij gevraagd een gedicht te schrijven als cadeau aan de provincie, omdat zij vanwege hun inspanningen om aan eerlijke handel te doen fairtradeprovincie zijn. Ik ben daar op ingegaan omdat ik geloof ik hun missie. Omdat ik daar pal achter sta. Waarover gaat het gedicht? Ik heb het over koffie, omdat dat het product is dat ik link aan fair trade. Het gedicht zelf gaat over de boer die de bonen plukt voor onze koffie en roept op om ook eens aan hem te denken, aan het belang dat hij een eerlijk loon krijgt en in goede omstandigheden werkt. Wat gebeurt er nu met het gedicht? Het is gegraveerd in een aluminium plaat die in het provinciehuis op een zichtbare plaats zal worden aangebracht. Mijn gedicht zal ook worden gebruikt in de campagne van de provincie om iedereen te overtuigen van het belang van eerlijke handel. Het moet helpen dat bewustzijn aan te wakkeren.

Als u nu die verankering met de stad Antwerpen en de sociale bewogenheid die u aan de dag legt met elkaar verbindt, ziet u zichzelf dan als de nieuwe, jongere versie van bijvoorbeeld Tom Lanoye?

(schudt het hoofd) Ik ben in de eerste plaats bezig met mijn eigen stem. Ik wil me liever niet spiegelen aan andere schrijvers.

Ziet u zichzelf als de volgende stadsdichter?

Als ze me dat vragen, wil ik daar wel eens over nadenken. Maar dat is zeker niet iets dat ik ambieer.

De boer die ooit aan de bonen rook

Geeft ’t steeds richting en verbindt ’t ons zoals de damp

doet denken aan de boer die ooit aan de bonen rook?

Hij die in de pluk van de vrucht volhardt, zelfredzaam

in zijn werk, leeft bij gratie van de grond, zijn verhaal.

Zo ontstaat het opgewekte zwart, gebrand, gewogen,

gemaald amalgaam, gaat elke geur, flard en likeur

met een fleurige marketingnaam à la carte. Boven

kop vol melkschuimfolie komt het vlugge ontwaken,

verleiden we weer dat meisje met espresso, latte,

een americano of drie, danken zijn voorzienigheid

om wat de cafeïne in gang had gebracht,

ons richting geeft en verbindt zoals de damp doet vragen:

is in ons bestaan de boer die ooit aan de bonen rook al een begrip,

of kiezen we voor een onvastere grip?

Van Maarten Inghels (1988) verscheen eind 2008 zijn debuutbundel Tumult in de Sandwich-reeks onder redactie van Gerrit Komrij. De lovende recensies stapelden zich op. Hij is coördinator van de Eenzame Uitvaart in Antwerpen en werd in 2009 door het weekblad Knack uitgeroepen tot ‘toekomst van Antwerpen’. Zijn tweede dichtbundel Waakzaam verscheen in het voorjaar van 2011 bij De Bezige Bij Antwerpen.

MEER OVER Fairtrade