Het nieuwe verwijderingsbeleid voor illegalen

Print
22 SEPTEMBER 2011 - Slechts 15% van de illegalen van buiten de Europese Unie die België moeten verlaten doet dat ook. Bij Marokkanen is dit cijfer 7%, bij Algerijnen 1%. Te weinig, zo vindt de regering. Ze heeft daarom de Europese Terugkeerrichtlijn van 16 december 2008 in een wetsontwerp gegoten. De terugkeerrichtlijn geeft de voorkeur aan vrijwillige terugkeer. Het voorontwerp van de regering, dat nu voor advies naar de Raad van State is gestuurd en binnenkort in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken wordt besproken, geeft de illegalen maximale rechten. N-VA-migratiespecialist Theo Francken vindt het regeringsontwerp "veel te laks". Voor hem is het "een versoepeling van de huidige wet".(UPDATE 23 MAART 2012: Wat het parlement uiteindelijk goedkeurde met betrekking tot het verwijderingsbeleid van illegalen, vindt u in het tweede deel van dit stuk, nvdr)

Dit artikel brengt een stand van zaken over het probleem van de verwijdering van illegalen. Volgende onderdelen komen aan bod: hoe groot is het probleem; waarom is illegalen verwijderen belangrijk; waarom is illegalen verwijderen zo moeilijk; wat stelt de regering voor; wat vindt de N-VA hiervan; enkele bedenkingen.

1. HOEVEEL VERWIJDERINGEN?

De cijfers zijn onvolledig, spreken elkaar tegen al naar gelang de bron en ze zijn bovendien op cruciale punten onduidelijk. De Dienst Vreemdelingenzaken is er nog altijd niet in geslaagd om precies bij te houden hoeveel illegalen nu in totaal worden verwijderd. Er zijn twee soorten cijfers.

Eerst en vooral heb je die van de Dienst Vreemdelingenzaken en van staatssecretaris voor Migratie Melchior Wathelet. Daarnaast heb je die van het Europees Migratienetwerk.

1. 1. WATHELET

Volgens de staatssecretaris voor Migratie, Melchior Wathelet, werden in 2010 8.791 illegalen uit het land verwijderd. DVZ heeft het in zijn jaarverslag over 8.780 verwijderingen. Dat waren er 9,6% meer dan in 2009, toen er nog 8.016 verwijderingen waren. Maar in 2000 waren er nog 12.265.

In deze cijfers zit alles: de vrijwillige vertrekken, de Dubliners (mensen die in België asiel hebben gevraagd nadat ze het eerder in een ander land van de EU hebben geprobeerd en die opnieuw naar dat land worden overgebracht), de gedwongen repatriëringen en de weigeringen van illegalen aan de grens.

We analyseren deze cijfers met N-VA-Kamerlid Theo Francken.

Als we deze groepen wat concreter bekijken zien we in 2010 drie stijgers in vergelijking met 2009:

* Het aantal weigeringen aan de grens klom met een derde: van 1.557 in 2009 naar 2.106 in 2010. Het gaat om illegalen die nog niet in België binnen zijn.

* Het aantal vrijwillige vertrekken steeg met 16%: van 2.669 naar 3049, althans volgens de cijfers van Wathelet. DVZ heeft het in zijn jaarverslag over 3.088 vrijwillige vertrekken, Fedasil over 2.957 vrijwillige terugkeerders. Waarom deze cijfers zo verschillen is onduidelijk. De oppositie heeft nogal wat bedenkingen bij het terugkeerbeleid. Kamerlid Theo Francken (N-VA): "915 van deze 2.957 mensen zijn Braziliaanse zwartwerkers. Het gaat om mensen die een goedkoop retourticket willen. Zij kopen een enkel ticket vanuit Rio of Sao Paulo om een aantal jaren illegaal te werken, vooral in de bouw in Brussel. Zij bellen daarna naar het International Organisation for Migration (IOM) en vragen of zij gratis kunnen terugkeren. Ze krijgen daarbij nog eens 250 euro cash geld extra bovenop hun gratis vliegtuigticket. Voor ongeveer één derde van de vrijwillige terugkeerders ligt er daarnaast nog zo'n 700 euro re-integratiepremie klaar en die dient om zich zogezegd 'gemakkelijker te herintegreren in hun herkomstland'. Het systeem van vrijwillige terugkeer werkt helemaal niet. Het geeft te veel aanleiding tot misbruik."

Francken voelt veel voor het Nederlandse systeem. "In Nederland hebben de 'illegale illegalen', - zij die nooit een verblijfsprocedure hebben opgestart zoals bijvoorbeeld de Brazilianen -, geen recht op een ondersteuningsbijdrage bij terugkeer. In België wel. Het is dan ook logisch dat bij ons minder dan één op de drie personen die vrijwillig terugkeren een uitgeprocedeerde asielzoeker is. De overgrote meerderheid heeft hier nooit asiel of legaal verblijf aangevraagd."

* Het aantal Dublin-overnames steeg met 48%: van 787 naar 1.167. Deze illegalen gaan naar een ander EU-land, dus niet naar hun herkomstland. Ze worden dus niet uit de EU verwijderd. Ze gaan naar een ander EU-land omdat ze eerder daar al hun asielaanvraag hebben ingediend. In ruil daarvoor krijgt België vanuit de andere EU-staten zelf ook een aantal Dubliners, die hier hun eerste aanvraag hadden ingediend en het elders opnieuw hebben geprobeerd.

Francken: " Beide groepen Dubliners zijn ongeveer even groot. Kortom, de Dublin-overeenkomst betekent dat België ook overnames krijgt van andere landen. Deze cijfers werden uiteraard selectief vergeten om niet de feitelijke balans te presenteren maar wel zo veel mogelijk overnames als 'repatriëring' te boeken om zo het cijfer op te krikken. Voor 2010 zij er nog geen cijfers vrijgegeven, maar uit het jaarverslag van de Dienst Vreemdelingenzaken van 2009 blijkt dat er zowaar 1.350 overnameverzoeken waren, waarvan 759 aanvaard, 272 geweigerd en 319 waarover nog niet beslist werd. Als men deze cijfers plaatst naast de Dublin-overnames van België naar andere Schengenlanden (1092) zit men vrijwel break-even. Er valt dus geen winst te rapen."

Daar staat tegenover dat het aantal gedwongen repatriëringen daalde met 9%: van 2.656 naar 2.419. Het aantal gedwongen verwijderingen daalt jaar na jaar. Kamerlid Theo Francken beklemtoont dat slechts 75% van deze repatriëringpogingen ook echt lukken. Volgens zijn berekeningen werden vorig jaar dus minder dan 2.000 illegalen gedwongen verwijderd. Staatssecretaris voor Migratie Melchior Wathelet (cdH) betwist dat: volgens hem gaan deze cijfers uitsluitend over gelukte verwijderingen. Om hoeveel personen het dan gaat is niet duidelijk: een verwijdering kan nl. betrekking hebben op een gezin en dus op meerdere personen.

1.2. EUROPEES MIGRATIENETWERK

Daarnaast heb je de cijfers van het Europees Migratienetwerk. Zij geven statistieken over het aantal verwijderde personen uit landen van buiten de Europese Unie.

In 2010 kregen 28.196 buitenlanders van buiten de Europese Unie ("derdelanders") een bevel om binnen de vijf dagen het grondgebied te verlaten. Slechts 4.413 (15,7%) deden dat ook. De grootste groep illegalen met zo'n bevel waren Marokkanen: 4.616 moesten vertrekken, 324 (7%) deden dat ook of werden verwijderd. Daarna volgen de Algerijnen: 4.456 bevelen en 71 verwijderingen (of 1%). Bij de Russen en de Irakezen vertrokken respectievelijk 17,6% en 9,5% van de illegalen die een bevel kregen om dat te doen.

2. WAAROM IS VERWIJDEREN VAN ILLEGALEN ZO BELANGRIJK?

Zowel Theo Francken (N-VA) als Bart Somers (Open Vld) noemen het verwijderen van illegalen het sluitstuk van het migratiebeleid. Waarom?

* Omdat er een totaal onevenwicht is tussen instroom en uitstroom. En dat onevenwicht neemt elk jaar toe. Neem nu drie cijfers: asiel, regularisatie en gedwongen verwijdering.

Francken: "De jongste vijf jaar steeg het aantal asielzoekers met 84%, van wie er slechts 20% erkend worden als vluchteling. Naast deze stijging van het aantal asielzoekers, steeg vooral het aantal geregulariseerde illegalen met 137%, maar het aantal gedwongen verwijderingen zakte tussen 2006 en einde 2010 met 46%. Het is veel makkelijker om als illegaal geregulariseerd te worden dan om verwijderd te worden uit het land. Door het falende verwijderingsbeleid voert België een feitelijk beleid van open grenzen. En het leidt tot een aanzuigeffect waardoor de instroom nog hoger komt te liggen".

* Bijkomend probleem is het groeiende onevenwicht binnen de groep die in België verblijft. Als je ziet waarom mensen naar hier komen, dan is dat steeds minder om te werken. De passieve migratie (gezinshereniging, asiel en regularisatie) wordt te groot in vergelijking met de actieve migratie (werken en studeren). De verhouding is nu al bijna 75-25 binnen de totale instroom van nieuwkomers. Deze passieve groep weegt erg door op de sociale zekerheid. Daarom ook al is een actief verwijderingsbeleid van groot belang.

* Een derde reden is de publieke opinie. Die begint almaar negatiever tegenover vreemdelingen te staan. Uit een studie van het bureau Ipsos in opdracht van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding bleek dat in 2008-2009 vier op de tien Belgen (en dat zijn dan alle bewoners van België: autochonen én allochtonen samen) vonden dat buitenlanders naar hier komen om te profiteren van de sociale zekerheid. Anno 2011 vinden al zeven op de tien Belgen dit. In 2008-2009 vond twee op de drie Belgen dat België "vol" was en dat er niemand meer mocht bijkomen. Anno 2011 vindt liefst 94% van de Belgen dit. Een onrustwekkende evolutie./p>

Francken: "Kortom, een goed verwijderingsbeleid zorgt voor het maatschappelijk draagvlak voor actieve migratie (om te werken en te studeren). Nu zijn we te veel afhankelijk van passieve migratie die meer kost dan het voor de samenleving opbrengt en de bevolking is dat beu. De voordelen van migratie zijn daarom moeilijk te "verkopen" ook al zijn ze broodnodig voor het instandhouden van de welvaartstaat."

3. WAAROM IS VERWIJDERING VAN ILLEGALEN ZO MOEILIJK?

Daar zijn meerdere redenen voor:

* Soms duurt het erg lang eer men de identiteit van de illegaal kan vaststellen.

* Of het gaat om een vermeende minderjarige, van wie men eerst nog de leeftijd moet controleren met een botscan en dat duurt al gauw een extra jaar.

* Of nog: de illegaal heeft in zijn herkomstland helemaal geen woning.

* Maar vooral: sommige herkomstlanden willen hun illegalen helemaal niet terugnemen. De overheid moet daarom terugname-akkoorden sluiten, maar ook dat loopt niet van een leien dakje. Neem nu de twee probleemstaten: Algerije en Marokko. Francken: "We hebben wel geen terugname-akkoord met Algerije, maar daarachter kan de Belgische overheid zich niet blijven verschuilen. Frankrijk heeft wel zo'n akkoord. Vanuit Marseille varen schepen met illegale Algerijnen terug. Waarom proberen wij hen niet via Frankrijk terug te sturen? Idem voor Zweden dat wel speciale vluchten organiseert naar Irak, terwijl wij zo goed als geen illegale Irakezen verwijderd krijgen. Waar blijft de samenwerking binnen de Europese Unie?"

Francken is ook verbaasd over het lage percentage Marokkanen dat effectief terugkeert: ""Zeven procent. Is dat nog normaal? Wij vangen hier zoveel Marokkanen op, 86% van de Marokkanen die naar België komen, komt hier in het kader van de gezinshereniging. Maar de Marokkaanse overheid doet niets om ons te helpen. Ze helpt ons niet om de gezinshereniging te beperken; de Marokkaanse homecarrier Royal Air Maroc weigert elke medewerking bij repatriëring; de overheid wil amper illegale Marokkanen terugnemen en al zeker geen Marokkaanse criminelen, ook wil ze niet meehelpen om na te gaan of Marokkanen die hier steun genieten in Marokko geen vastgoed bezitten. Het blijft toch hallucinant dat het al 5 jaar geleden is dat er een speciale vlucht werd georganiseerd richting Marokko terwijl er jaarlijks meer dan 4000 Marokkanen een bevel krijgen om het grondgebied te verlaten."

* Een ander probleem is dat gedwongen verwijdering sinds het dodelijk ongeval met Semira Adamu aan zoveel extra regels moet voldoen, dat het bijna onmogelijk wordt.

4. WAT STELT DE REGERING VOOR?

De terugkeerrichtlijn van de Europese Unie dateert van 16 december 2008 en ze moest ten laatste op 24 december 2010 omgezet zijn in het Belgische recht. Dat kon niet in een regering van lopende zaken. Dus liet België de zaak aanslepen. Toen de Europese Commissie in januari 2011 met sancties dreigde, besloot de regering-Leterme om de richtlijn toch nog om te zetten. De omzetting hield in ruime mate rekening met de visie van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. Slechts op een paar kleinere punten werd het CGKR niet gevolgd. De regering stuurde haar voorontwerp naar de Raad van State. Die moet nu advies geven en daarna gaat de tekst naar de Kamer.

* De terugkeerrichtlijn geeft voorrang aan vrijwillige terugkeer. Eerst moet de illegaal de gelegenheid krijgen om vrijwillig terug te keren. Pas als dat niet lukt mag hij gedwongen worden verwijderd. Dat is de filosofie. Een illegaal opsluiten om hem te verwijderen mag alleen als alle andere middelen hebben gefaald.

* Vijf dagen is volgens de regering te kort om het land te verlaten en de terugkeer naar het herkomstland voor te bereiden. Europa verplicht ons tot een termijn van tussen de zeven en de dertig dagen. De ministerraad kiest voor de meest soepele termijn: dertig dagen. Die maand kan in bepaalde gevallen verder worden verlengd. Dat kan als het herkomstland problemen maakt om de illegaal op te vangen. Het kan ook als de illegaal schoolgaande kinderen heeft. Dan kan de termijn worden verlengd tot het schooljaar voorbij is. In totaal loopt hij dan op tot tien maanden. Die lange termijn is volgens de regering nodig omdat men in vijf of zeven dagen zijn zaakjes niet kan regelen: de illegalen moet de huur opzeggen, zien dat hij zijn loon voor zijn zwart werk krijgt, afscheid nemen van allerlei vrienden en kennissen.

* Pas als de illegaal niet vrijwillig vertrekt, kan hij worden gedwongen. Als het risico echter te groot is dat de gevatte illegaal opnieuw onderduikt, dan kunnen controlemaatregelen worden opgelegd. Zo kan de illegaal dan tijdelijk een woning toegewezen krijgen (in een gesloten terugkeercentrum) of verplicht worden om zich dagelijks bij de politie te melden tot hij vertrekt.

* De Dienst Vreemdelingenzaken kan ook besluiten om illegalen die een gevaar zijn voor de openbare orde of die een eerdere terugkeerverplichting niet gerespecteerd hebben, onmiddellijk gedwongen te verwijderen. Dat kan ook als er een risico op onderduiken bestaat (tegen dit onderdeel was het CGKR tegen, nvdr) of als de vreemdeling meer dan twee asielaanvragen heeft ingediend zonder dat er nieuwe elementen zijn.

* Tegen een beslissing tot verwijdering kan de illegaal drie beroepen indienen bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen: een beroep tot vernietiging van de beslissing, een beroep tot schorsing van de beslissing en een hoogdringend beroep. Er is ook nog een gerechtelijk beroep mogelijk, bij de gewone rechtbanken dus. Zolang deze beroepen lopen, wordt de illegaal niet gedwongen verwijderd. De advocaten van al deze rechtszaken worden in principe door de Staat betaald. Zij kostten het voorbij jaar 17 miljoen euro, een vierde van de gratis rechtsbijstand voor de armen. Dit bedrag neemt jaar na jaar fors toe.

* De beslissing tot gedwongen verwijdering wordt op kosten van de overheid meegedeeld in een taal die de illegaal begrijpt. Dit kan ten vroegste vijf dagen nadat hij ervan in kennis is gesteld.

* Illegalen die niet willen terugkeren kunnen worden opgesloten in een gesloten terugkeercentrum. Maar alleen als dat niet anders kan. Die opsluiting mag van de regering in principe slechts acht maanden duren, terwijl de richtlijn 18 maanden mogelijk maakt. Gemiddeld verblijven illegalen momenteel 30 dagen in zo'n gesloten terugkeercentrum.

* De illegaal kan een inreisverbod van drie jaar krijgen, als hij niet reageert op een vraag om vrijwillig terug te keren. Als hij in de procedure gefraudeerd heeft, is die termijn vijf jaar. Bij een ernstige bedreiging voor de openbare orde kan het inreisverbod langer zijn. Dat inreisverbod geldt voor de hele Europese Unie, behalve voor Engeland en Ierland. Maar het geldt ook voor Zwitserland, Noorwegen, Liechtenstein en Ijsland. Vreemdelingen die slachtoffer waren van mensenhandel of mensensmokkel moeten géén inreisverbod krijgen, behalve als ze een gevaar zijn voor de openbare orde of een eerder bevel om terug te keren niet hebben nageleefd.

* Als het inreisverbod voor twee derde is verstreken, dan kan de teruggekeerde illegaal de opheffing vragen om beroepsredenen of om te komen studeren. Het verbod kan ook eerder worden opgeheven om humanitaire redenen van medische of familiale aard, bv. om een ernstige zieke ouder in België te bezoeken. Het kan ook worden opgeheven "als een risico bestaat op schending van een mensenrecht".

* Illegalen die in de gevangenis een straf uitzitten kunnen al twee maanden voor hun vrijlating worden overgeplaatst naar een gesloten terugkeercentrum als de kans op terugkeer redelijk is. Anderzijds kunnen illegalen die na een voorlopige hechtenis werden vrijgelaten nog maximum 7 dagen na hun strafeinde in de bajes opgesloten blijven als hun verwijdering nakend is.

(De strafuitvoeringsrechtbanken (SURB, in vaktermen) kunnen nu al criminele illegalen, die meer dan drie jaar cel hebben gekregen, vervroegd vrijlaten op voorstel van de gevangenisdirectie. Maar alleen op voorwaarde dat ze naar hun herkomstland worden teruggestuurd. VLV heet zo'n vrijlating in vaktermen. Vorig jaar stelden de gevangenissen dat 904 keer (!) voor en de strafuitvoeringsrechters stonden het 241 keer toe (27%). Het percentage daalt, want in 2009 bedroeg het nog 34% van alle aanvragen. Kamerlid Theo Francken (N-VA) vindt deze cijfers verbijsterend. "We weten nu dat één op de elf van de gevangenen een illegaal is die zware feiten heeft gepleegd, want hij heeft er minstens drie jaar voor gekregen. Omdat er zeker nog evenveel illegalen in de bajes zitten voor mindere feiten, mag je het aantal criminele illegalen in de gevangenis op minstens 2.000 schatten. Eén op de vijf gedetineerden! Het gaat hier om criminele illegalen waarvoor wij moeten betalen en die de herkomstlanden vaak niet willen terugnemen. Dit wordt al te gek". Francken is boos omdat de strafuitvoeringsrechters zo weinig criminele illegalen VLV geven. In amper één op de vier dossiers gebeurde dat in 2010. In de provincies Antwerpen en Limburg gebeurt dat nog in één op de drie dossiers, net zoals in Brussel en Vlaams- en Waals-Brabant. Maar in Henegouwen slechts in één op de zeven dossiers, nvdr).

5. WAT VINDT DE N-VA?

De N-VA heeft het ontwerp van de regering met de terugkeerrichtlijnvergeleken en komt tot het besluit dat het helemaal niet gaat om een "gevoelige verstrenging", zoals de regering laat uitschijnen.

Theo Francken: "De richtlijn wordt laks omgezet. Wathelet kondigt altijd een strenger terugkeerbeleid aan, maar in feite is dit een gevoelige versoepeling. De regering heeft de richtlijn minimalistisch toegepast in het voordeel van de illegalen, ze heeft de mogelijkheden om de terugkeer te organiseren zo beperkt mogelijk gehouden en de rechten van illegalen maximaal ingevuld. En dit op meerdere punten. De N-VA pleit telkens voor een omzetting die zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke migratierichtlijnen staat. We moeten - net als Nederland - gaan tot waar Europa ons toelaat te gaan."

* Als er een risico op onderduiken is, dan kan de overheid een illegaal gedwongen verwijderen en hem in afwachting daarvan opsluiten. Maar wat is "een risico op onderduiken"? De regering definieert dat veel beperkter dan wat mogelijk is. Volgens de richtlijn is het voldoende dat er "objectieve redenen" bestaan om aan te nemen dat de illegaal zich zal onttrekken aan het toezicht in de periode van dertig dagen waarin hij zijn vrijwillige terugkeer moet voorbereiden. Volgens de regering moeten er "objectieve en ernstige aanwijzingen bestaan" dat de illegaal "een actueel en reëel risico vormt" om zich aan dat toezicht te ontrekken. Die formulering maakt het veel moeilijker om de illegaal onmiddellijk in een terugkeercentrum op te sluiten en bovendien biedt ze de mogelijkheid tot veel meer rechterlijke bewistingen hierover.

* Volgens de regering mag men illegalen die het land proberen binnen te komen, aan de grens weigeren, maar ze verplicht dat niet. Volgens N-VA moet de terugdrijving automatisch en verplicht worden. En dat moet ook als de vreemdeling een inreisverbod voor een ander Schengenland heeft.

* Net zo moét de overheid van de richtlijn een bevel om het grondgebied afleveren aan iedere illegaal die ze betrapt. Volgens het Belgische ontwerp is dit mogelijk, maar niet verplicht. N-VA wil dit verplicht maken.

* Opsluiting van een illegaal in een gesloten terugkeercentrum kan maximum 8 maanden duren. Volgens de richtlijn is een maximumtermijn van 18 maanden mogelijk. N-VA wil de maximumtermijn van 18 maanden.

* Het aantal inreisverboden wordt beperkt. Volgens de richtlijn mag zo'n inreisverbod bij elk terugkeerbesluit. België beperkt dit inreisverbod tot bepaalde gevallen. Het inreisverbod duurt in Wathelet's ontwerp meestal ook maar drie jaar, terwijl vijf jaar in alle gevallen mogelijk is. Bovendien zijn er in Wathelet's ontwerp te veel uitzonderingen. N-VA wil een inreisverbod van vijf jaar voor alle illegalen die verwijderd worden.

* De termijn die de illegaal heeft om het grondgebied te verlaten komt van 5 op 30 dagen. Volgens de richtlijn moet die termijn liggen tussen 7 en 30 dagen en die kan om een hele reeks redenen verlengd worden tot bijna een jaar. België vult de termijn maximaal in (30 dagen). N-VA wil een termijn van 7 dagen.

* De regering wil een onafhankelijk controle-orgaan voor verwijderingen. Daarin zullen waarschijnlijk de ngo's en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding zetelen. Dat orgaan moet er komen omdat er héél weinig klachten zijn van illegalen over hun opsluiting in de gesloten terugkeercentra. N-VA is tegen: wij gaan ervan uit dat DVZ en de politie hun taak uitvoeren binnen de grenzen van de wet. Bij misbruiken zijn er al voldoende controlemogelijkheden. We leven in een rechtsstaat, waar ook de vreemdeling in beroep kan gaan tegen een beslissing. Een nieuw extern orgaan, dat bovendien geen rechtbank is, biedt geen garantie op onafhankelijkheid omdat de ngo's terzake onvoldoende objectief zijn.

6. BEDENKINGEN

6.1. Deze terugkeerwet zal de verwijdering van illegalen misschien nog verder bemoeilijken. Wie een echte verwijdering wil, moet focussen op gedwongen terugkeer. Het is naïef om te denken dat vreemdelingen die illegaal geworden zijn omdat ze absoluut in België wilden blijven, dan plots vrijwillig zouden willen terugkeren. Een efficiënt terugkeerbeleid moet gevatte illegalen onmiddellijk gedwongen repatriëren. Dat is geen harde opstelling, maar de logica zelf. Illegalen zijn nl. illegaal in het land. Ofwel handhaaf je de wet en verwijder je, ofwel schaf je de wet af en gooi je de grenzen. De regering handhaaft de wet maar tegelijkertijd verlengt ze de mogelijkheid voor de illegaal om onder te duiken met 25 dagen. Dat kan tot gevolg hebben dat het terugkeerbeleid uiteindelijk een vermomd regularisatiebeleid dreigt te worden. Want als de gevatte illegaal onderduikt en pas jaren later opnieuw wordt gevat, dan zal hij misschien kunnen genieten van een regularisatie.

6.2. Illegalen hebben te veel rechten gekregen. Niet alleen krijgen zij een heel behoorlijke juridische bescherming: zes mogelijkheden om een verwijderingsbeslissing te betwisten, maar bovendien zijn die procedures allemaal op kosten van de staat. Daar kan een gewone burger alleen maar van dromen. Illegalen krijgen daarnaast nog een nieuw onafhankelijk controlecomité, waarin voornamelijk mensen die hun belangen verdedigen, zullen zitten. Als ze dan toch verwijderd worden, dan krijgen ze extra begeleidend personeel (artsen, sociaal assistenten) mee, ook al iets waar een gewone burger die een lijnvlucht neemt maar van kan dromen. Men is stilaan vergeten dat illegalen vreemdelingen zijn die zelf de wet hebben overtreden.

6.3. De vreemdelingenwet is ondertussen zo ingewikkeld gemaakt en heeft zoveel procedures gecreëerd waardoor illegalen in het land kunnen blijven dat verwijdering erg moeilijk is geworden. Met als gevolg: steeds minder draagvlak bij de publieke opinie voor de noodzakelijke economische migratie van geschoolde buitenlanders die naar hier komen om te werken. Maar liefst 94% van de inwoners van België (autochtonen én legale allochtonen) vinden dat België "vol" is. Een enorm aantal. Men kan dit cijfer niet meer wegredeneren achter de term "racisme", want als zoveel mensen van zo divers pluimage toch hetzelfde menen, zou je daar in een democratie dan geen rekening moeten mee houden? Bovendien vindt ook het parket-generaal van Antwerpen dat het migratiebeleid volkomen mislukt is. Maar voor de Franstalige politici in ons land is er nog altijd niets aan de hand. Tout va bien, Madame la Marquise. Wie het "debat" over de rede van de Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois in de Kamer woensdag volgde, weet dat Vlaanderen en Franstalig België over dit thema lijnrecht tegenover elkaar staan. Het ziet er niet naar uit dat een krachtig, evenwichtig en rechtvaardig migratiebeleid (met een veel ruimer aandeel van actieve, arbeidsmigratie en een degelijk verwijderingsbeleid van illegalen) al voor morgen is.


Lees ook:

De hoorzitting over de rede van Liégeois over het migratiebeleid

Liégeois: "Het migratiebeleid is volkomen mislukt"

Marion van San brengt Belgische illegalen in kaart

Hoe evolueren illegalen na hun regularisatie?

Hoe denken Belgen over ethnische minderheden?

Het eerste rapport van de Commissie-Vermeersch over verwijdering van illegalen

Het tweede rapport van de Commissie-Vermeersch over verwijdering van illegalen



Nu in het nieuws