Wim Beckman blijft moord ontkennen
11/01
Turnhout (2300)
Wim Beckman, verdacht van de moord op zijn vriendin Samira Bekkar, onderging een afsluitende ondervraging door het gerecht. Beckman blijft zijn onschuld uitschreeuwen.
Wim Beckman is vier dagen lang door de federale gerechtelijke politie van Turnhout ondervraagd. Hij werd op 27 juli 2008 in bed gevonden naast zijn betaalde liefde Samira. Zij was dood, hij gewond. Hij blijft volhouden dat hij geen dader is, maar een slachtoffer. Maar de gerechtelijke politie ziet Beckman als de enige verdachte. Ook al liet de kamer van inbeschuldigingstelling hem op 19 maart 2009 vrij zonder voorwaarden.
Beckman had heel wat uit te leggen toen hij in het ziekenhuis bijkwam van de schotwonde aan zijn hoofd, die zijn rechteroog uitrukte. In zijn brandende villa werd het lijk gevonden van Samira Bekkar Djelloul Saiah (27), Beckmans Algerijnse vriendin. Toen de recherche het lichaam van de vrouw borg, kletterde het moordwapen - een pistool - van tussen het dekbed op de grond. De langs binnen gesloten slaapkamerdeur en het feit dat alle kamers in de woning dicht waren, op de kelderdeur na, deed de speurders al snel de piste van een hitjob verlaten.
Persoonlijke badge
Kwalijk voor Beckman was ook het feit dat de deuren van zijn sterk beveiligde villa alleen open kunnen met een persoonlijke badge. Er zijn ook sterke aanwijzingen dat hij de brand in zijn villa zelf stichtte, en daarbij door het plafond zakte. Dat alles leidde ertoe dat Beckman in december 2008 is aangehouden.
Dé vraag voor de recherche is hoe en waarom Beckman zijn vriendin heeft doodgeschoten en op welke manier hij zichzelf verwondde. De bewakingscamera’s maakten de rechercheurs niks wijzer: die stonden af. Beckman zegt zich niks te herinneren: “Ik werd pas wakker in het ziekenhuis.” Maar het gerecht denkt dat Samira stierf omdat ze Beckman afwees.
Het dossier ligt nu bij onderzoeksrechter Katrijn Helsen. Zij beslist wanneer ze het doorstuurt naar de raadkamer. Die beslist of Beckman naar het asissenhof wordt doorverwezen, of niet.
Marc Helsen en Alex Kestens
Foto Ton Wiggenraad