Moeder doet het droeve verhaal van drugsdode F.

31/10/'07 Meerhout (2450) De 24-jarige Karolien F. uit Meerhout werd zaterdag vanuit de vrouwengevangenis in Antwerpen in allerijl overgebracht naar de spoeddienst van het Sint-Vincentiusziekenhuis. Ze overleed daar een dag later. Drugs jaagden haar veel te jong de dood in. Karoliens moeder doet nu haar verhaal. En vraagt maatregelen.

Een vogel voor de kat was een veel gehoorde uitdrukking als het over Karolien F. ging. Ze maakte deel uit van de harde kern drugsgebruikers in Meerhout en Balen-Hulsen. In dat milieu speelden zich in het verleden al meer drama’s af, met als triest hoogtepunt de moord op Benny Thys in Balen-Hulsen in februari 2005.

Toch waren er nog familieleden en een enkele politieagent die tegen beter weten in hoopten dat het ooit nog goed zou komen met Karolien. Maar ze stonden machteloos. Karolien wilde geen hulp. “Ik slaap nog liever onder een brug dan me te laten opnemen”, verklaarde ze meermaals.

Een adres en identiteitskaart had ze al jaren niet meer. Haar laatste verblijfplaats was een garage in Geel. Ze stal om te overleven en om haar drugsverslaving te betalen. In juni pleegde ze een paar kleine diefstallen. Ze werd voor een zoveelste keer betrapt toen ze drie nectarines stal in de Vewo op de Markt in Geel.

“Ik kreeg toen telefoon van een agent die we goed kenden”, zegt Karoliens moeder. ”Ik heb goed en slecht nieuws, vertelde hij. Het slechte nieuws was dat ze weer was opgepakt, het goede dat ze naar de gevangenis mocht. Met de winter in het vooruitzicht was dat een goede zaak. Dan had ze tenminste eten en had ze een dak boven het hoofd.”

Die geruststelling bleek voorbarig. Vorige zaterdag kreeg de moeder een telefoon uit de gevangenis. “Karolien lag in coma en was naar het ziekenhuis gevoerd. Ik ben die nacht bij haar gebleven. Er was geen kans dat ze het zou overleven. De dokters vroegen of ze donor mocht zijn. Ik heb daarin toegestemd. Een hart van een 24-jarige kan iemand anders redden. Zondag is ze dan overleden. Volgens de dokters niet door een overdosis maar aan een hersenaandoening. Ik weet het niet. De huisdokter had me jaren geleden al verteld dat door haar drugsgebruik de hersenen waren beschadigd.”

Karoliens dood kwam toch nog onverwacht voor de naaste familie. “Het idee dat ze ooit zou worden gevonden met een overdosis speelde altijd in mijn achterhoofd. Dat ze zou sterven in de gevangenis was niet bij me opgekomen. Gelukkig ben ik haar een aantal keren gaan bezoeken in de gevangenis, maar het schuldgevoel blijft. Maar wat had ik vroeger dan moeten doen? Haar opsluiten in de kelder? Als ouder sta je er alleen voor.”

De drugs hebben Karolien F. op tien jaar tijd klein gekregen. “Ik denk dat het is begonnen op haar vijftiende”, meent de moeder. “Karolien was een mooi en intelligent meisje. Ze volgde de humaniora, maar vrij jong trof ze de verkeerde vrienden en experimenteerde ze met drugs. Eerst één jointje in de week, dan elke dag een joint, en voor ik het wist zat ze aan de speed. Ze was mollig maar door de speed werd ze in geen tijd graatmager. Misschien deed ze het daarom? Ze was 1,70 meter groot en woog op het einde nog amper 40 kilogram.”

Karoliens drugsgebruik leidde tot een onhoudbare situatie in het gezin. “We hebben nooit kunnen genieten van de jonge jaren van de kinderen. Altijd was het ruzie. Karolien was zeer agressief en eiste altijd geld. Ze stampte de kasten kapot als ze haar zin niet kreeg. Ze sliep heel de dag en leefde ’s nachts. Een paar keer viel de politie binnen met drugshonden. Twee maanden voor haar achttiende verjaardag heb ik haar laten opnemen. Eens achttien verdween ze. Later bleek dat ze in Gent verbleef. Daarna kwam ze terug naar huis, maar het werd voor iedereen onleefbaar. We stelden leefregels op, maar Karolien hield er zich nooit aan. De politie adviseerde om haar met de rug tegen de muur te zetten. Als ze de afspraken niet nakwam dan mochten we haar niet meer binnenlaten.”

Sinds 2005 leefde Karolien F. op de straat. “Ze stal om te overleven en werd regelmatig opgepakt. Ze liep veroordelingen op voor schriftvervalsing omdat ze gestolen doktersbriefjes vervalste, en voor diefstallen en drugs. Vijf jaar geleden was ze nog een mooi meisje, maar nu was ze onherkenbaar. Ze heeft sinds haar 15 altijd gebruikt en werd misbruikt. Altijd liep ze rond met een blauw oog. Geef me maar slaag, als ik maar drugs krijg, moet ze gedacht hebben.”

“Twee keer heb ik haar laten colloqueren in de Sano (een afdeling van het Openbaar Psychiatrisch Zorgcentrum in Geel, red.). Dat was niet ideaal, maar het hielp. Na een paar dagen herkenden we opnieuw de Karolien van vroeger. Na dertig dagen was het afgelopen. Ze deed een beroep op een pro-Deoadvocaat en die pleitte dat een langer verblijf in de Sano niet nodig was.”

De moeder van Karolien F. klaagt het gebrek aan drugshulpverlening aan en pleit voor een aangepaste straf voor drugsgebruikers. “Ik heb zo dikwijls aan de rechters gevraagd om haar verplicht te laten afkicken. Zo’n straf bestaat niet, kreeg ik te horen. Voor de rechter beloven ze allemaal dat ze een ontwenningskuur gaan volgen, maar niemand doet dat vrijwillig. Er bestaat maar één oplossing: de rechter moet als straf een verplichte ontwenning kunnen opleggen.”

Alex KESTENS,
Willy VAN DEN BERGH