Unieke liefde: Marijke en Georges bereiden hun eerste Valentijn voor
08/02
Edegem (2650)
Grenzeloze liefde over alle fysieke beperkingen heen: dat is de sleutel van de verbintenis tussen Marijke Dierckx (23) en Georges Schoemans (56). Ondanks hun zware fysieke handicap, gaven de twee mekaar het ja-woord voor de kerk. Op 14 februari vieren ze hun eerste Valentijn als gehuwd stel.
Marijke en Georges gaven de datum 'nine-eleven' nog een extra historische dimensie. Het was de eerste keer dat een koppel van VZW Pegode in Edegem, een woonhuis voor mensen met een motorische beperking, in het huwelijk trad. De reden dat Marijke en Georges op 11 september 2011 huwden was, omdat ze er absoluut al hun familie en een bijzondere vriendin Erna bij wilden, en die dag was iedereen vrij. Marijke en Georges trouwden enkel voor de kerk, omdat ze met een wettelijk huwelijk te veel van hun uitkering zouden verliezen. Hier zijn ze boos over. Ze vinden dit discriminatie. In hun hart en voor hun omgeving zijn ze wel 100% gehuwd, zoals hun trouwringen die ze met fierheid dragen, bewijzen.
Vergeet 'Hasta la vista', dat is cinema. De liefdesstory van Marijke Dierckx (23) en Georges Schoemans (56) is écht. Zij is afkomstig van Merksem, hij van Stevoort in Limburg, maar al 25 jaar in Pegode wonend. Het interview verloopt in hun woonkamer. Nu ze samen samen in Georges' kamer slapen, weliswaar in twee verschillende bedden omdat het voor de verzorging niet anders gaat, kon de kamer van Marijke worden omgedoopt in living. Een televisie staat er niet, want ze kijken zelden tv, maar ze kunnen er wel gezellig praten en hebben er ook wat privacy om te knuffelen.
Lieve, een begeleidster was tijdens het interview aanwezig om indien nodig uit te leggen wat Marijke wil zeggen, omdat ze niet altijd even goed verstaanbaar is. Deze begeleiding is eigenlijk niet nodig, want Georges begrijpt zijn vrouw als de beste en is Marijkes levende vertaalcomputer. Hij doet het spontaan, wat eigenlijk wel grappig is. De meeste bewoners van Pegode hebben een zwaar fysieke beperking en zijn aan de elektrische rolstoel gekluisterd, vaak als gevolg van zuurstoftekort bij de geboorte. "Ook bij mij liep het mis bij de geboorte", vertelt Georges. "Samen met mijn tweelingzus ben ik veel te vroeg geboren. Mijn zus hield niets aan de vroeggeboorte over, ik wel. Ook Marijkes handicap is aangeboren."
Georges had al enkele relaties gehad, maar tot een huwelijksaanzoek kwam het nooit. Met Marijke liep het anders. "Ze is hier drie jaar geleden komen wonen. Het eerste jaar waren wij vooral goeie vrienden. Onze karakters matchen. Marijke zorgt graag voor anderen, terwijl ik graag verzorgd word." Marijke begon meer en meer boodschappen voor Georges te doen. Ze werd ook meer en meer Georges' extern geheugen, omdat zijn eigen geheugen niet te best is. Marijke doet Georges aan dingen denken die hij anders zou vergeten. Sinds twee maanden wordt Georges gestimuleerd door Marijke om ook zelf aan dingen te denken.
Hierdoor traint Georges zijn geheugen en is hij attenter dan vroeger. Sinds kort neemt hij soms het initiatief om te bereiken wat hij wil, door het te vernoemen.
"Gaandeweg werd het verliefdheid en na een jaar heb ik het 'aan' gevraagd", vertelt Georges onomwonden, die de indruk geeft de stilste van de twee te zijn, maar wel alle initiatief nam. "Waarom? Omdat ik vond dat ze bij mij paste." Marijke moet lachen. "Hij had al iets langer gevoelens. Georges heeft mij moeten veroveren, want ik heb er toch enkele weken over moeten nadenken. Maar Georges gaf niet af." Anderhalf jaar waren ze een koppel, tot Georges op een dag in de kamer "Lieve schat, wilde gij met mij trouwen?" vroeg. Alweer vroeg Marijke wat bedenktijd. "Ik had eerst wat schrik voor het leeftijdsverschil. Trouwen is een hele stap. In januari 2011 gingen we samenwonen en de huwelijksvoorbereidingen gebeurden zoals bij elke andere trouwpartij. Samen met mijn mama ging ik een trouwjurk kiezen die mijn mama bij haar thuis bewaarde, omdat Georges ze niet op voorhand mocht zien. De vriend van een begeleidster maakte een 'just married'-spanddoek waarop we samen staan afgebeeld."
De huwelijksdag zelf was een sprookje, met een mis in de kerk van Linkeroever, omdat daar veel manoeuvreerruimte voor de rolstoelen was. Bovendien was het een De priesters waren vrienden van de bruid. De getuigen - in het geval van Georges zijn tweelingzus - hielpen bij het aanschuiven van de ringen. Nadien volgde een prachtig feest in witte partytenten in de tuin van Pegode. Georges had zelf in het atelier een schilderij gemaakt voor zijn kersverse vrouw. Een trouwalbum, bruidsboeket, en zelfs een vijfdaagse huwelijksreis naar een aangepast vakantiepark in Hellevoetsluis: alles was perfect! "Mijn trouwdag was de mooiste van mijn leven", zegt Georges, terwijl Marijke met een luide lach aangeeft dat ze er nét hetzelfde over denkt.
Op 10 november volgde wel een zware heupoperatie voor Georges, die de wittebroodsweken wat verstoorde en een langere revalidatie vergde dan verwacht. Maar nu is hun gehuwde leven wat in de plooi gevallen. Georges houdt van auto's, Marijke en Georges zijn allebei heel gelovig. Marijke gaat iedere week één of twee keer naar de mis.
Georges gaat op zondag naar de mis. Hij heeft een vrijwilligster die hem in het woonhuis komt halen en naar de basiliek te Edegem gaat. Regelmatig kiest hij ervoor om samen met Marijke naar Don Bosco kapel te Antwerpen te gaan. Ze gaan hier samen met het aangepast vervoer van De Lijn heen.
De viering die ze in deze kapel doen begrijpt Georges zonder moeilijkheden.
Zoals in alle huwelijken maken ze geregeld ruzie, maar het wordt altijd gauw bijgelegd. "De eerste twee weken vond ik het samenwonen moeilijk", zegt Marijke. "Ik moest eraan wennen dat Georges er altijd was. Vroeger, toen we nog niet samenwoonden, kon ik hem al eens wegsturen. Nu zouden we mekaar niet meer kunnen missen. Op 15 februari, de dag na Valentijn, gaan we samen in een restaurantje eten op Linkeroever. Een echte tête-à-tête kan niet, omdat iemand mij moet helpen bij het eten. Mijn moeder gaat mee naar ons Valentijnsetentje, maar ze heeft beloofd dat ze niet zal spreken." Ook in Pegode krijgen Marijke en Georges soms de kans om gezellig met hun tweetjes, los van de groep, te dineren.
Twee op de drie huwelijken mondt tegenwoordig uit in een echtscheiding. Het is een dappere beslissing om nog in de eeuwige liefde te geloven. "Voor mij is het tot de dood ons scheidt, en niet anders", zegt Georges stellig. Marijke zoekt liefdevol zijn hand en probeert hem vast te pakken, wat niet vanzelf gaat. Maar vanaf ze Georges' hand te pakken heeft knijpt hij lief terug en beginnen ze allebei te lachen. Of ze ooit gedacht hadden te trouwen? Zowel Marijke en Georges knikken bevestigend. "We hebben allebei van een huwelijksboot gedroomd en er écht in geloofd", zegt Georges.
Kristin Matthyssen