"Schuldbemiddeling is onmenselijk"
04/12/'08
Antwerpen (2000)
Stan Leyers (66)
onderging vijf jaar
geleden enkele
zware hartoperaties.
De schulden
stapelden zich
op. Stan zit nu in
schuldbemiddeling.
“Ik moet maandelijks
overleven op
600 euro”, zegt hij.
“Elke mogelijkheid
om een menswaardig
bestaan te
leiden, wordt mij
ontnomen.”
In het centrum Kauwenberg in
het hartje van Antwerpen kan
Stan even zijn zorgen vergeten.
Daar ontmoet hij mensen die in
dezelfde situatie zitten als hij.
In het centrum wordt hij geholpen
met bijvoorbeeld bonnen
voor een warme maaltijd in een
sociaal restaurant.
“Ik kon met mijn inkomen de
medische kosten niet langer
betalen”, zegt Stan. “Al snel
keek ik op tegen een schuld
van 6.700 euro. Door de collectieve
schuldbemiddeling
wordt mijn inkomen van 1.172
euro in beslag genomen door
een advocaat die optreedt als
schuldbemiddelaar. Ik krijg
daar maandelijks 600 euro van
om te overleven. De schuldbemiddelaar
betaalt dan mijn
schulden af met de rest.”
Voedselbedeling
Als Stan ’overleven’ zegt, dan
overdrijft hij niet. Het is elke
maand weer moeilijk om rond
te komen. Soms lukt het niet.
Stan betaalt 330 euro huur. Hij
heeft een energierekening tussen
de 72 en 75 euro. Maandelijks
geeft hij 26 euro uit aan
medicijnen voor zijn hartkwaal.
“Met de rest moet ik mijn eten
en kleren kopen”, zegt hij. “Gelukkig
kan ik soms aankloppen
bij de voedselbedeling.”
Gestraft
Stan is vooral kwaad over de
manier waarop de collectieve
schuldbemiddeling is georganiseerd.
“Dit systeem ontneemt
al mijn menselijkheid. Ik werkte
als magazijnier. Nooit ben
ik in contact gekomen met het
gerecht, maar toch word ik gestraft.
Genieten van mijn pensioen?
Dat zit er niet in. Het
recht op zelfbeschikking wordt
mij ontnomen.”
“Schuldbemiddeling is keihard
en onrechtvaardig. Het
moet dringend een menselijke
kant krijgen. Ruim de helft van
de mensen die in collectieve
schuldbemiddeling zitten, klagen
dat ze geen inspraak krijgen
in hun dossier. Je weet niet
wanneer alle schulden zijn afbetaald.
Ik probeer van mijn
schuldbemiddelaar een overzicht
te krijgen van de afbetalingen
van mijn schulden,
maar hij doet dat niet. Ook de
mensen van Kauwenberg ondernamen
al pogingen, maar
zonder succes. Het recht op
een volwaardig leven wordt
mensen met schulden ontnomen.
Je hebt geen enkele trots
meer. Iemand anders bepaalt
je leven.”