Nabestaanden niet verwittigd na overlijden in ziekenhuis

11/03/'08 Antwerpen (2000) “Niemand gelooft me als ik vertel over mijn broer”, zucht Thilly Sluyts. Het verhaal is dan ook nauwelijks te geloven: Jozef ’Jefke’ Sluyts (49) stierf op 12 februari in het Antwerpse Stuivenbergziekenhuis. Pas op 7 maart hoorde Thilly via-via dat haar broer dood is.

“Ik zat vrijdag aan tafel”, blikt Thilly Sluyts uit Deurne terug. “Rond 18.15 uur rinkelde de telefoon. Het was een ex-baas van mijn broer. Hij had slecht nieuws: Jefke was dood. Meer kon hij niet zeggen.” Stomverbaasd liep Thilly langs bij een bevriende agent. “Hij raadde me aan de politie in Borgerhout te bellen. Daar zegden ze dat Jefke op 12 februari uit het bevolkingsregister is geschreven, maar echt wijzer werden we niet.”

Pas maandag kwam er duidelijkheid: op 21 januari werd Jefke Sluyts door zijn huisarts naar het Antwerpse Stuivenbergziekenhuis gestuurd met nierproblemen. Thilly: “Zijn toestand verslechterde snel. Alle organen vielen een voor een uit. Een hartinfarct werd mijn broer uiteindelijk fataal op 12 februari.”

Omdat er geen familie gevonden werd, nam het OCMW de begrafenis van de Borgerhoutenaar, die een leefloon kreeg, voor haar rekening. Op 18 februari werd Jefke gecremeerd. Zijn as werd uitgestrooid op het Schoonselhof. Van de begrafenisondernemer kreeg Thilly een anoniem steentje als aandenken.

Jefke was de jongste uit een gezin met zes kinderen. Hij was niet getrouwd en had geen kinderen. “We belden elkaar niet alle weken, maar we hadden ook geen ruzie”, zegt Thilly.
“Mijn broer Bob had geregeld contact met hem, en ook bij ons is Jef nog op bezoek geweest. Het kan toch niet dat broers en zussen niet op de hoogte gebracht worden van een sterfgeval? Werkelijk niemand gelooft me wanneer ik vertel wat er gebeurd is. Jefke had zijn gsm bij zich in het ziekenhuis. Zo moeilijk kon het toch niet zijn om een bekende te vinden?”

“Wij hebben gedaan wat we moesten doen”, zegt Eva De Wolf van het Antwerpse OCMW. “Maar dit is natuurlijk bijzonder pijnlijk voor de familie. Bij zijn opname in het ziekenhuis gaf de man een maatschappelijk werker op als te verwittigen persoon. Drie weken lang lag hij in het Stuivenbergziekenhuis, en nooit is er iemand van de familie op bezoek geweest.”

De toestand van Jefke Sluyts ging er in het ziekenhuis snel op achteruit. Na enkele dagen kon hij niet meer spreken. De sociale dienst van het ziekenhuis ging op zoek naar familieleden, maar die zoektocht kende geen succes.

Het OCMW kan in het rijksregister alleen zoeken naar kinderen of ouders van een persoon. Broers en zussen kunnen niet gevonden worden. Dat heeft een juridische reden: ouders of kinderen kunnen gecontacteerd worden als er rekeningen blijven open staan. Broers en zussen kunnen niet opdraaien voor onbetaalde facturen.

“Het gebeurt in Antwerpen wel vaker dat mensen geen familie hebben”, legt Eva De Wolf uit. “In dit geval hebben we in het register nog gezocht naar mensen met dezelfde familienaam, maar tevergeefs. Wanneer iemand sterft, kan er niet eindeloos gewacht worden met de begrafenis.”