Na zeilreis rond de wereld vaart Klaas zondag Antwerpen binnen

21/05/'11 Antwerpen (2000) Na een tweejarige zeilreis rond de wereld vaart Klaas Van Den Heuvel (29) zondag thuishaven Antwerpen binnen.

Familie, vrienden en sympathisanten zullen hem massaal opwachten om 16u op de Siberiabrug aan het Kattendijkdok. “Hier heb ik lang naar uitgekeken”, vertelt Klaas. Hij blikt al even terug op zijn ontberingen, ontroeringen en ontdekkingen en vat zijn reis samen in zeven superlatieven.

Het zenuwslopendste

“Ongeveer de helft van de reis zeilde ik alleen met mijn neef Adriaan Van Nuffel. De rest van de tijd vaarden er altijd wel extra mensen mee. Als je maar met z’n tweeën aan boord bent, moet je in shiften werken. De ene slaapt, de andere zeilt. Het is angstaanjagend om te weten dat Adriaan overboord zou kunnen vallen terwijl ik sliep. Tegen dat ik het zou merken, zou het sowieso te laat zijn om hem te redden. Onmogelijk om te weten waar het was gebeurd, laat staan dat ik hem zou terugvinden. Zeker bij heftiger weer schoot ik telkens opnieuw wakker, mij afvragend of Adriaan er nog wel was. Om dan elke keer te gaan checken en weer in te slapen. Verschrikkelijk zenuwslopend.”

Het gevaarlijkste

“In Zuid-Australië zaten we in een vreselijke storm. De bliksems volgden elkaar in zo’n sneltempo op dat de hemel constant verlicht was. Plots zag ik een reusachtige windhoos op ons afkomen. Hij ging recht over ons schip en het noodlot sloeg toe: we kapseisden. Ik moest al mijn krachten gebruiken om zelf niet overboord te gaan. Adriaan lag te slapen toen het gebeurde. Mijn grootste angst was dat de mast zou afbreken, dat is gelukkig niet gebeurd. Binnen bleven we achter met een totale chaos, alles was uit de kasten gevallen en lag kapot op de grond. Maar we hebben het overleefd.”

Het langste

“Het langst dat we aan stuk door gezeild hebben was de oversteek van Tahiti naar Panama. Een tocht van zestig dagen met enkel water om ons heen. De grootste uitdaging toen was het gevecht tegen de verveling. Ontelbare spelletjes schaak hebben we gespeeld, boeken gelezen, gevist, onderdelen gerepareerd en eindeloze filosofische discussies gehouden.”

Het moeilijkste

“Als kapitein was het mijn taak om de spirit aan boord hoog te houden. Niet evident bij zwaar weer en vrieskou, als de uitputting begint toe te slaan. En dat terwijl je elke dag voor nieuwe uitdagingen en ook vaak nieuwe problemen staat. Alle verantwoordelijkheid als er technische problemen zijn rust ook op jouw schouders. Een moeilijkere taak dan verwacht, maar ik heb ze heelhuids doorstaan. En heb er veel over mezelf door geleerd.”

Het mooiste

“De aankomst op het strand van Tikehau in Frans-Polynesië was ongelooflijk. Na bijna een jaar ontberingen en temperaturen rond het vriespunt, kwamen we daar aan op het meest paradijselijke, verlaten strand dat ik ooit heb gezien. Heerlijke zon, strand, palmbomen, … Ik weet nog dat ik toen dacht: ‘hier zouden de mensen thuis jaloers op zijn’ (lacht). Het was ook een enorme ontlading om daar aan te komen, eigenlijk het ‘eindpunt’ van onze reis, de andere kant van de wereld. Vanaf daar moesten we ‘enkel’ nog terug. Het zwaarste was achter de rug.”

Het onvergetelijkste

“Dat was ongetwijfeld de aankomst op Antarctica. Eigenlijk was het mijn oorspronkelijk doel om naar Antarctica en terug te varen, maar mijn neef overtuigde me om een reis rond de wereld van te maken. Ik heb er zoveel over gedroomd, gelezen en gezien, maar het gevoel toen ik er uiteindelijk zelf stond is onbeschrijflijk. En niet te vergeten: we zijn er heelhuids geraakt. Als er daar iets was gebeurd, waren we verloren. Te ver om hulp in te roepen.”

Het emotioneelste

“Ik denk dat de aankomst in Antwerpen wordt zondag. Dan pas dan is het project geslaagd. En zien we na zo lange tijd onze familie en vrienden terug. De gedachte aan dat weerzien heeft me er op moeilijke momenten vaak doorgetrokken. Ik kan niet wachten.”

Info: Kijk voor het volledige reiverslag op aurandtheworld.com.

Geraldine Dewart