Waar blijft hoopvolle Europese boodschap?

23/05/'12 Standpunt Volgens metingen van de Nationale Bank heeft het consumentenvertrouwen in België het hoogste peil bereikt sinds oktober vorig jaar. Goed nieuws, denk je dan met enige opluchting. Er worden weer meer centen uitgegeven, wat goed is voor de economie en de sociale zekerheid.

Maar opgelet: dat vertrouwen zit sedert juni 2011 nog steeds diep onder het nulpunt. Allerminst redenen dus om victorie te kraaien. Integendeel. De consumenten vrezen de komende twaalf maanden zelfs voor een verslechterde economische situatie.

Volgens een enquête van de Christelijke Mutualiteiten in Vlaanderen gaan de gezinnen de komende periode blijven besparen en zo nodig de broekriem nog verder aanhalen. Nu al wordt de verwarming enkele graden lager gezet, komen er beduidend minder merkproducten op tafel en wordt de aanschaf van nieuwe kledij uitgesteld.

De gemiddelde Vlaming denkt twee keer na voor hij op restaurant gaat, stapt minder vaak in de auto voor korte verplaatsingen en staat zelfs minder lang onder de douche. Sparen zit in onze genen, maar nu leveren we blijkbaar extra inspanningen.

Geef die spaarders maar eens ongelijk in deze onzekere tijden waarin ze worden bestookt met onheilstijdingen over de eurocrisis, waarin werkloosheid dreigt en waarin het vertrouwen in destijds onaantastbare instituten als banken en beurzen forse deuken heeft opgelopen. Niemand kan exact voorspellen wat ons nog boven het hoofd hangt, en dat spoort aan tot grote voorzichtigheid.

Europa zou die onzekerheid voor een stuk kunnen wegnemen, maar de burger hoort uit de ivoren toren van de Europese Unie nauwelijks andere mededelingen dan over een streng begrotingsbeleid en genadeloze saneringen. Meer landen dringen aan op concrete stappen naar economische groei via een geloofwaardige politiek van relance. Daar is voorlopig niets van in huis gekomen, omdat de grote lidstaten met getrokken messen tegenover elkaar staan als het over de instrumenten gaat die moeten worden aangewend.

Vandaag breken de Europese leiders zich in Brussel voor de zoveelste keer het hoofd over de crisis. Slagen zij er eindelijk in om een hoopvolle boodschap uit te sturen of eindigt de top alweer in besluiteloosheid?

Dirk Castrel