Veel raakpunten tussen Vlaams Belang en Wilders

04/03/'10 Standpunt "Niets eens zo lang geleden riepen wij schande van de Belgen. En van de Duitsers met hun Republikaner. Van Frankrijk, waar Jean-Marie Le Pen bij de presidentsverkiezingen 19 procent van de stemmen haalde. Maar wij zijn erger. (...) De media en de zittende politici zijn angsthazen. Geert Wilders wordt onveranderlijk met fluwelen handschoenen aangepakt.”

Dat zegt de Nederlandse historicus Maarten van Rossem naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen die gisteren bij onze noorderburen plaatsvonden. Alle ogen waren daarbij gericht op de Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders.

Zeker in het vooruitzicht van de parlementsverkiezingen van 9 juni, nu het kabinet- Balkenende IV is gevallen over de Nederlandse aanwezigheid in Afghanistan. Volgens peilingen zou de partij van Wilders over een paar maanden wel eens als grootste uit de stembus kunnen komen.

Geregeld worden dan vergelijkingen gemaakt tussen het Vlaams Belang en Geert Wilders. Zo woedt in Den Haag de oer- Belgische vraag over de wenselijkheid van een cordon sanitaire rond de PVV.

Zijn er raakpunten? Natuurlijk. Zeer veel zelfs. Wilders en het Vlaams Belang hebben een aantal zaken gemeen. Ze verkopen een rechts-populistisch discours, verklaren dat alles slecht en rot is, wakkeren de vrees voor vreemdelingen en de islam aan, en koppelen dat aan criminaliteit. Wat het Vlaams Belang duidelijk onderscheidt, is natuurlijk de roep naar onafhankelijkheid voor Vlaanderen.

Voor de rest hebben ze dezelfde voedingsbodem en dezelfde ontstaansgeschiedenis. Jan met de Pet vindt dat de politici te weinig luisteren naar zijn dagelijkse problemen. De mensen zijn het traditionele politieke discours beu. Ze zijn de klassieke partijen beu. Ze zijn de gezichten van hun topmensen beu. Bij ons noemde dat fenomeen in 1991 met Zwarte Zondag “de kloof met de burger”. In Nederland begon het met het “at your service” van Pim Fortuyn. “Wij zeggen wat u denkt”, is de slogan van radicaal rechts. Het wijst samenlevingsproblemen aan - die inderdaad reëel zijn - zonder oplossingen aan te dragen.

Net als in Vlaanderen kan zo’n programma slechts succes hebben wanneer het wordt vertolkt door de juiste politieke leiders. Karel Dillen moest wachten op Filip Dewinter en Gerolf Annemans om electoraal door te breken. In Nederland waren dat Pim Fortuyn en Geert Wilders.

Door Paul Geudens