Europese landen moeten zich specialiseren in hulp
15/01/'10
Standpunt
De beelden die uit Haïti komen, zijn
verschrikkelijk. Door de wol
geverfde hulpverleners en verslaggevers
getuigen dat dit het ergste is
wat ze ooit hebben gezien. Sommige landen
trekken het ongeluk aan.
De geschiedenis van Haïti leest als een tranenroman.
Sedert zijn onafhankelijkheid
sukkelt het land van de ene tragedie in de andere.
We hebben het dan niet alleen over de
talrijke natuurrampen. Ook over corruptie,
armoede, hongersnood, dictators, uitbuiting,
kindslaven, drugs, criminaliteit, en ga
zo maar door. Sinds de slaven er twee eeuwen
geleden de Fransen buitenwerkten, is
het dagelijkse leven van de gewone sterveling
er nauwelijks verbeterd.
En nu dit. De ergste aardbeving in meer
dan 200 jaar. Hoeveel doden er zijn, zullen
we wellicht nooit juist weten. Maar het zijn
er vele tienduizenden, dat staat ondertussen
vast. Onbegrijpelijk is dat niet, met de talloze
krakkemikkige gebouwen daar.
De internationale bijstand is vlug op gang
gekomen. De hoofdstad Port-au-Prince wordt
overspoeld door hulpgoederen en -mensen.
Ook vanuit ons land. Gisterenmiddag landde
een eerste vliegtuig met Belgische specialisten.
Zij werden uitgestuurd door de federale en de Vlaamse regering. Een gezamenlijke
missie als teken van samenwerkingsfederalisme,
mooi is dat. En bijzonder snel ook. Een
goede dag na de fatale aardschokken waren
de teams vertrekkensklaar. In Nederland deden
ze daar 24 uur langer over.
Al missen we toch een Europese aanpak.
Waarom kan op voorhand geen taakverdeling
worden afgesproken tussen de Europese
lidstaten? Staat A levert die mensen en die
goederen, staat B dat en dat, enzovoort... We
zijn ondertussen met voldoende leden om
het hele alfabet op te vullen.
Complete chaos door een gebrek aan coördinatie
is een klassiek gegeven na elke grote
natuurramp. Denk aan de tsunami in de Indische
Oceaan van vijf jaar geleden. Op een
bepaald moment smeekten de hulpverleners
op het terrein om te stoppen met het zenden
van mensen en goederen. Ze liepen elkaar
voor de voeten.
In Haïti zal dat niet anders zijn. Wanneer
alle landen individueel beslissen wie en wat
ze sturen, moét het in het honderd lopen.
Daarom zou de Europese Commissie best
een rampenplan uitwerken, zodat elke regering
op voorhand weet wat er van haar wordt
verwacht. Zo kan iedereen zich specialiseren.
De slachtoffers zouden er wel bij varen.
Door Paul Geudens