BASF geeft Antwerpen mentale opdoffer

18/01 Standpunt De Duitse chemiereus BASF heeft het Duitse Ludwigshafen en niet Antwerpen gekozen als vestigingsplaats voor zijn nieuwe kunststoffenfabriek. Een megaproject van één miljard euro waarmee Antwerpen 100 tot 200 extra arbeidsplaatsen en heel wat exportvolume aan zich ziet voorbijgaan.

De beslissing trekt ongetwijfeld ook de aandacht van grote sectorgenoten, die zich afvragen waarom Antwerpen -na het Amerikaanse Houston nochtans de grootste chemiecluster ter wereld - uit de boot valt. Met het onfrisse verhaal van Opel Antwerpen nog vers in het geheugen, kan misschien de indruk ontstaan dat ook hier nationale belangen hebben gespeeld. Maar dan vergeten we dat BASF geen noodlijdend bedrijf is dat naar overheidssteun hengelt, maar een kerngezonde wereldspeler in volle expansie. Dat betekent dus dat andere, meer structurele criteria de balans in het voordeel van Duitsland hebben doen overhellen. En dan kom je haast vanzelf bij onze ontketende energieprijzen uit.

De sectorfederatie Essenscia schreeuwt het al meer dan een jaar van de daken: het subsidiebeleid rond zonnepanelen en windenergie in ons land jaagt grootverbruikers zoals de chemie elk jaar meer op kosten. Op die manier dreigen de Belgische vestigingen van BASF, Bayer of Solvay zich in internationaal verband compleet uit de markt te prijzen.

Als de beleidsmakers niet snel knopen doorhakken, vrezen we dat er ons in de toekomst nog grotere drama’s te wachten staan. Na de mentale opdoffer die Antwerpen hier kreeg, moeten ook werknemers en vakbonden zich eens gaan bezinnen. Bij een vergelijkend onderzoek dat BASF Europa vorig jaar intern liet uitvoeren, kwam de Belgische vestiging als die met de hoogste loonkosten uit de bus. Maar veel indruk heeft dat niet gemaakt.

Toen BASF onlangs, in lijn met de andere Antwerpse chemiebedrijven, voorstelde om de koopkracht met 2,7% te verhogen terwijl de nationale norm 0,3% is, werd dat uiteindelijk afgeschoten. Het spreekt voor zich dat werknemers hun graantje mogen meepikken van de enorme winsten die er in de chemie worden gemaakt. De sector is al decennia een van de bestbetalende van het land. Misschien wordt het tijd om de eisen toch eens wat te milderen.

Door Pieter Leuridan