Alleen gekken betalen hier hun belastingen

14/02 Standpunt Wie in België zijn belastingen volgens het boekje betaalt, is goed gek. Dat besluit ik uit het boek “Iedereen doet het!” van professor Michel Maus.

Hij schat de fraudegraad in ons land op bijna 18 procent van het bruto binnenlands product, dat is de som van alle in een land geproduceerde goederen en diensten gedurende een jaar. Voor België kwam dat in 2010 neer op 353 miljard euro.

Door die fraude verliest de Belgische staat jaarlijks 26 miljard euro aan inkomsten. Daarmee staan we in Europa in de top vijf, samen met Griekenland, Spanje, Portugal en Italië.

Mochten we de fraudegraad met vijf procent kunnen doen dalen, dan zijn we in één klap van alle begrotingsproblemen verlost. De vrijgekomen budgettaire ruimte zou vervolgens kunnen gebruikt worden om de belastingdruk op arbeid te verlagen, zo besluit Maus.

Te mooi om waar te zijn? Helemaal niet. Wanneer de politieke wil aanwezig is, dan kán het. Niet volgend jaar natuurlijk. Maar binnen afzienbare tijd zouden wij op hetzelfde niveau moeten kunnen zitten als pakweg Nederland.

De Belgische belastingpraktijk is onrechtvaardig tot en met. Werknemers, van wie het loon tot de laatste eurocent is gekend, dragen de helft van hun inkomen af. Andere burgers en – vooral grote – bedrijven betalen nul komma nul. In geen enkel ander OESO-land worden de officiële lonen zo zwaar belast als in België.

We zitten in een vicieuze cirkel. Zware fiscale druk nodigt immers uit tot fraude. Meer fraude resulteert in minder belastinginkomsten. Minder inkomsten leiden tot hogere tarieven. En zo vermeerdert voortdurend zowel het een als het ander.

De regering-Di Rupo heeft van de fraudebestrijding een prioriteit gemaakt. Staatssecretaris Jonh Crombez wil dit jaar 720 miljoen ophalen. Dat is slechts een fractie van de 26 miljard die professor Maus heeft ontdekt. De regering moet ambitieuzer zijn. Belastingcontroleurs zijn er genoeg. Alleen Rusland en China hebben er verhoudingsgewijs meer. Nu nog de wetten, de middelen, de moed, en de wil om het probleem grondig aan te pakken.

Door Paul Geudens