‘t Stad heeft zijn eigen Watergate
10/02/'12
Standpunt Antwerpen
Een fractiemedewerkster van de N-VA
stelt na haar middagpauze vast dat er
bestanden van een USB-stick in haar
laptop zijn gewist en dient een klacht
in bij de politie. Medewerkers van andere partijen,
die gebruikmaken van hetzelfde gebouw
in de Gildekamersstraat achter het stadhuis,
bevestigen dat ook zij al hebben ervaren dat er
in hun spullen was gerommeld.
Het is een bijzonder merkwaardig verhaal,
dat herinneringen oproept aan Watergate.
Dat schandaal, dat begon met een inbraak
in lokalen van de Democratische partij in het
Watergate Hotel in Washington, zou uiteindelijk
leiden tot het ontslag van president Richard
Nixon in 1974.
Zo’n vaart zal het ditmaal niet lopen.
Maar ook Lindagate - laten we het zo noemen
naar de bewuste N-VA-medewerkster spreekt tot de verbeelding. Want wie vernietigt
er nu bestanden in het N-VA-lokaal zonder
verder iets te ontvreemden? Is dit een geval
van pesterij, intimidatie, sabotage? Of moeten
we er werkelijk politieke spionage achter
zoeken?
Het lijkt te gek voor woorden. Een aantal
dossiers uit de gemeenteraad, de boekhouding
van de lokale N-VA-afdeling en wat ontwerpteksten
voor het partijcongres op 21 april
zijn blijkbaar interessant genoeg voor een halve
inbraak. Wie heeft hier belang bij? Zou de
nervositeit in sommige partijen zo groot zijn
dat alle middelen gerechtvaardigd zijn om
aan informatie te geraken? Het lijkt onwaarschijnlijk,
maar in dat geval zouden we écht in
Watergate-aan-de-Schelde zijn beland.
Het zou een verhaallijn kunnen zijn in Deadline
14.10, de politieke thriller tegen het decor van de verkiezingen die in september en
oktober wordt uitgezonden. Maar daarmee
heeft deze kwestie niets te maken, ook al circuleerde
die theorie gisteren al op Facebook.
Ook de suggestie dat het hele verhaal zou zijn
verzonnen, doet al de ronde. Maar dat geloven
we niet, want daarvoor is de betrokken medewerkster
te serieus.
Nee, Lindagate is helaas bittere ernst. De
vijf inbrekers van Watergate gingen destijds
de gevangenis in, net als enkele topmedewerkers
van Nixon. De kans dat de spion van de
Gildekamersstraat wordt gevat, is klein, tenzij
hij of zij zo dom is om het nog eens te proberen.
Maar na het incident blijft wel een ongemakkelijke
sfeer hangen, die vragen oproept
over de manier waarop er acht maanden voor
de verkiezingen in Antwerpen aan politiek
wordt gedaan.
door Lex Moolenaar