Op naar een politieke partij voor de steden

24/10/'11 Standpunt Antwerpen Afgelopen weekend las ik een boeiend interview met Bart Somers, burgemeester van Mechelen en voormalig voorzitter van Open Vld. Somers vergelijkt zijn burgemeesterschap met dat van Patrick Janssens en ziet weinig verschillen. “Misschien groeit er in Vlaanderen stilaan wel een consensus over stedelijk beleid”, besluit hij.

Met dat ene zinnetje zegt Somers wat mij betreft twee buitengewoon belangrijke zaken. Eén: stedelijk beleid is een concept dat zich onderscheidt van beleid in de bredere zin van het woord. En twee: onze steden maken vorderingen in hun pogingen om zich aan te passen aan de enorme veranderingen die de globalisering van de samenleving heeft veroorzaakt.

Helaas weerspiegelt deze evolutie zich nauwelijks in het politieke landschap. Terwijl wetenschappers overal ter wereld dikke boeken publiceren over de 21ste eeuw als het tijdperk van de verstedelijking, blijft de politiek voortborduren op de traditionele breuklijnen van de vorige eeuw. Afhankelijk daarvan wordt de kiezer gevraagd om links, rechts of centrum te stemmen. Terwijl het daar naar mijn gevoel allang niet meer om gaat.

De gezaghebbende Canadese auteur Doug Saunders voorspelt in zijn boek De trek naar de stad dat tegen het einde van deze eeuw de overgrote meerderheid van de wereldbevolking in steden woont. Ondertussen is Antwerpen als grootste stad van Vlaanderen niet vertegenwoordigd in de federale en de Vlaamse regering. En ook Mechelen telt straks, na het vertrek van Inge Vervotte, niet meer mee. Dan denk ik: hier klopt iets niet.

Welke partij durft als eerste de duik in de 21ste eeuw te nemen en zich resoluut te pro- fileren als de partij van de stedelijkheid? De sp.a is in heel wat steden aan de macht, maar blijkbaar lijdt die partij aan koudwatervrees, want op dat gebied zien we daar weinig bewegen. Ook de Open Vld van Bart Somers bezint zich momenteel over haar ideologisch profiel, maar een sterk pleidooi voor stedelijkheid als corebusiness heb ik in de debatten nog niet ontdekt.

In het allerlaatste interview voor zijn dood zei Hugo Schiltz mij: “Hier hebben we christendemocraten, sociaaldemocraten en liberaaldemocraten. In Amerika zouden dat allemaal Democraten zijn.”

Het wordt tijd dat die boodschap doordringt tot onze politici, want hun partijen moeten zichzelf dringend opnieuw uitvinden om mee te zijn met de moderne tijd.

Door Lex Moolenaar