Oktober wordt ook een slag om de districten

09/02/'12 Standpunt Antwerpen Groen-voorzitter Wouter Van Besien heeft ervoor gekozen om op 14 oktober voluit te gaan voor zijn eigen district Borgerhout. Als nationaal partijvoorzitter zou hij niet misstaan in de strijd om ‘t Schoon Verdiep, maar daarvoor heeft Groen met Meyrem Almaci een ander kanon in petto. De keuze van Van Besien is ook een duidelijk statement dat het zijn partij ernst is met de districten.

De bestuurlijke formule van verkozen districtsraden met eigen middelen en bevoegdheden dateert van 2001 en is dus nog piepjong. Het voorbije decennium gingen de discussies vooral over de omvang van de bevoegdheden en de bijbehorende financiële middelen die aan de districtsbesturen moeten worden toegekend. Op dit moment zijn die nog zeer beperkt: in totaal twee procent van de stedelijke begroting, om precies te zijn. Antwerpen zelf krijgt als grootste district 10,5 miljoen, Berendrecht-Zandvliet- Lillo als kleinste amper 1,1 miljoen. Daar spring je niet ver mee. Een verdubbeling zou de stad nauwelijks merken, maar voor de districten zou het een wereld van verschil betekenen, zoals Van Besien terecht stelt.

Over het nut van de indeling in districten lopen de meningen uiteen, ook op onze stadsredactie. Ik vind een stad met meer dan een half miljoen inwoners te groot om uitsluitend op ‘t Schoon Verdiep te worden bestuurd. Een district met meer dan 70.000 inwoners zoals Deurne is een middelgrote Vlaamse stad en verdient dus een zekere mate van zelfbestuur. Maar de huidige formule is halfslachtig. De districten zijn voor bijna alles afhankelijk van het stadhuis, en nog meer van de goede wil van de stedelijke administratie.

In het verleden was vooral CD&V de partij die hoog inzette op de decentralisatie. Nu die partij haar wagonnetje op stedelijk niveau heeft vastgehangen aan de locomotief van de sp.a, die veel meer centralistisch wil werken, duiken de N-VA, Groen en Vlaams Belang in het gat. Elk op hun eigen manier proberen ze in hun programma in te spelen op het verlangen naar meer zelfbestuur in de districten.

De decentralisatie verdient haar kans, ook al geloof ik dat in de toekomst verder buiten de stadsgrenzen moet worden gekeken en dat de bestuurlijke formule van een stadsgewest ideaal is om de grote uitdagingen van deze eeuw van de verstedelijking aan te pakken. Maar zolang de geesten daar nog niet rijp voor zijn, kunnen de districten dienen als laboratorium.

door Lex Moolenaar