Drama van Crown is drama van Antwerpen

02/02 Standpunt Antwerpen Amper twee dagen na de nationale staking staan de vakbonden bij Crown in Deurne opnieuw op de barricaden. Tegen de sluiting van hun fabriek, dit keer. Het slechte nieuws sloeg gisteren in als een bom. In Antwerpen en ver daarbuiten is ’t stopkesfabriek al negentig jaar een instituut.

Voor generaties sinjoren is hun leven en dat van hun familie vervlochten met de geschiedenis van de fabriek. Maar voor de Amerikaanse directie in Zwitserland is Crown in Deurne niet meer dan een vlagje op een landkaart, waar een aantal koele cijfers bij staan. En die spelen al een tijdje in het nadeel van het bedrijf. Na ontelbare herstructureringen blijven er van de duizend werknemers die er in de jaren zeventig werkten, vandaag nog amper driehonderd over. En nu worden ook zij afgeserveerd. In Oost-Europa produceren ze de groenteconserven en de spuitbussen namelijk voor een veel lager loon. De sociale bescherming kost er minder. En ook de fiscus is er niet zo inhalig.

Het is een uitleg die we de voorbije weken net iets te vaak hebben moeten horen. Onder meer bij Van Hool, toen die besliste zijn Amerikaanse bussen in Macedonië te gaan bouwen. Of bij BASF, dat een miljardeninvestering toch maar aan Ludwigshaven toewijst. Behalve de driehonderd man bij Crown was er de voorbije maand ook nog het banenverlies bij Nokia Siemens, Alcatel en Petroplus. Volgens hardnekkige geruchten staan er ons eerstdaags trouwens nog meer drama’s te wachten.

Wordt u bij momenten ook door een lichte vorm van paniek bevangen? Wel, u bent niet de enige. Het industriële weefsel van Antwerpen – en daarmee van heel Vlaanderen en België – lijkt meer en meer te scheuren. Steeds is het in de industrie dat de klappen vallen en dat er massaal jobs weggesnoeid worden. Begrijpelijk dat de vakbonden bij Crown gisteren woedend uitschreeuwden dat een winstgevend bedrijf niet zomaar zijn deuren mag sluiten en van de werknemers verlangt dat ze de helft zouden inleveren.

Het zijn valse profeten die beweren dat we al onze sociale verworvenheden moeten opgeven. Maar aan een blijvende uittocht van het bedrijfsleven heeft ook niemand een boodschap. Als Antwerpen binnen een internationale context concurrerend wil blijven, zullen er in alle sectoren en van overheidskant compromissen moeten worden gesloten. “Productie die we nu verliezen zijn we voor altijd kwijt”, besefte ook een vakbondsleider gisteren aan de poorten van Crown.

door Pieter Leuridan