Deurne-gevoel maakt ons wijzer
01/09/'10
Standpunt Antwerpen
Het districtsbestuur van Deurne
heeft gisteren de resultaten
bekendgemaakt van een onderzoek
door de UA naar het zogenaamde
Deurne-gevoel. Zweren de inwoners
van Deurne anno 2010 nog steeds bij
hun eigen Turninum, of zijn ze rasechte Antwerpenaars
geworden? En wat vinden ze
van de manier waarop het bestuur van hun
district is georganiseerd?
Het verhaal van Deurne blijft toch een beetje
bizar. Met zijn 70.000 inwoners is het in feite
een middelgrote stad, qua omvang te vergelijken
met Hasselt, Sint-Niklaas en Oostende.
Maar de fusie in 1983 degradeerde Deurne
tot ongeveer 15 procent van de bevolking
van de stad Antwerpen. In 2001 kreeg het net
als alle andere districten een eigen verkozen
bestuur, als doekje voor het bloeden. Maar
in wezen zijn toch vooral Patrick Janssens en
zijn collega’s op ’t Schoon Verdiep de baas.
Zevenentwintig jaar na de fusie blijkt dat
nog slechts 15 procent van de inwoners van
Deurne zich vooral Deurnenaar voelt, de rest
is min of meer door de stad geabsorbeerd. De
authentieke Deurnenaar sterft geleidelijk
uit. Echt ontevreden met de gang van zaken
is Deurne blijkbaar niet. Het stelt wel meer
vertrouwen in zijn districtsbestuur dan in
’t Schoon Verdiep, om nog maar te zwijgen
van de politiek in het algemeen. Waarmee
de stelling bewezen lijkt dat hoe dichter een
bestuur bij de burger staat, des te meer vertrouwen
het geniet. Die wetenschappelijke
vaststelling kunnen districtsvoorzitter Frank
Geudens (sp.a) en al zijn collega’s mooi in
hun zak steken.
Uit de UA-studie distilleren we ook nog
een ander fenomeen: de stad breidt zich uit
als een olievlek. In het oosten en zuiden van
Deurne heeft de bevolking nog een profiel
dat lijkt op dat van de naburige groene rand:
meer actieven met een hoger gemiddeld inkomen
en minder kansarmen, krotwoningen
en leegstand. Maar Deurne-Noord heeft inmiddels
al een zeer stedelijk karakter, inclusief
alle typische stedelijke problemen.
Wat moeten we nu met alle inzichten die dit
onderzoek ons verschaft? Niet zo veel, lijkt
me, want er wordt vooral bevestigd wat we
gevoelsmatig al wisten. Eens te meer blijkt
dat de districtsbesturen wel degelijk zin hebben.
Je kan een stad met bijna een half miljoen
inwoners niet alleen runnen op de Grote
Markt. Maar de hamvraag blijft hoeveel autonomie
de districten zouden moeten krijgen,
en hoeveel financiële middelen om hun
lokale projecten te realiseren.
Door Lex Moolenaar