Antwerpse meerderheid toont zich bijzonder solide

20/12/'11 Standpunt Antwerpen De week voor Kerstmis verloopt dit jaar heel anders dan anders in de Antwerpse politiek. Gewoonlijk valt de bedrijvigheid grotendeels stil en krijgen de dames en heren uitgebreid de gelegenheid om zich over te geven aan vrede op aarde, kerstshopping en industriële hoeveelheden glühwein. Maar nu is er werk aan de winkel. Met als gevolg: liefst twee zittingen van de gemeenteraad in één week.

Een en ander is het gevolg van de grote veranderingen die zich de voorbije weken hebben afgespeeld. OCMW-voorzitter Monica De Coninck is nu federaal minister en zal na de extra vrijdagzitting van de raad en na instemming door de OCMWraad worden vervangen door schepen en partijgenote Leen Verbist. Die wordt als schepen van Jeugd en Wonen opgevolgd door Güler Turan, de eerste schepen van allochtone origine in de Antwerpse geschiedenis. Zij legt vrijdag de eed af.

De oppositie - met name het VB - tekent protest aan tegen het gegeven dat de meerderheid allang alles intern geregeld heeft, nog voor het debat in de gemeenteraad, maar dat is een achterhoedegevecht. Zo gaat dat nu eenmaal in alle steden en gemeenten. En zo ging het vijftig jaar geleden ook al. Wie in de oppositie zit, staat als een knorrige voetbalfan aan de zijlijn te roepen hoe het moet. Ondertussen wordt het echte spel gespeeld door de meerderheid.

Hoe is die meerderheid eraan toe in Antwerpen? CD&V en N-VA zijn onlangs gescheiden, nadat CD&V al een nieuw huwelijk had aangekondigd met de sp.a. Daardoor zijn de verhoudingen in het college ingrijpend veranderd. Bij de start van de legislatuur had sp.a de burgemeester en vier schepenen, Open Vld en CD&V hadden er elk twee. Nu telt het verbond sp.a/ CD&V de burgemeester en zes schepenen, Open Vld en N-VA hebben er elk één.

Ondanks dat totaal verschillende beeld hebben alle betrokken partijen afgesproken om tot aan de verkiezingen van oktober 2012 loyaal het bestuursakkoord uit te voeren. Dat is veelzeggend. Het betekent dat er tussen partijen die elkaar volgend jaar ongetwijfeld hard zullen bekampen, niettemin een grote eensgezindheid bestaat over de koers die het stadsbestuur moet varen. Daarnaast illustreert het ook dat Antwerpen momenteel een generatie politici herbergt die bereid is om compromissen te sluiten tot meerdere eer en glorie van een goed project. Dat vind ik een geruststellende gedachte.

Door Lex Moolenaar