Vlaamse advocaten verdienen goed

23/05/'07 John de Wit De Vlaamse advocaten verdienen goed. Een derde (35,4%) verdient jaarlijks tussen de 50.000 en de 100.000 euro bruto, een vierde (27,6%) verdient meer dan 100.000 euro bruto en 9,5% meer dan 200.000 euro bruto. De kosten, belastingen en sociale zekerheid moeten daarvan nog betaald worden. Dat blijkt uit een nieuwe studie over de Vlaamse advocaat, die dinsdag werd voorgesteld.

In opdracht van de Orde van Vlaamse balies deden de professoren Paul Ponsaers (Universiteit Gent) en Stephan Parmentier (KULeuven) een onderzoek naar het profiel van de Vlaamse advocaten. Wat blijkt hieruit?

* De gemiddelde Vlaamse advocaat is een gehuwde man van 40 jaar. Slechts 6% is gescheiden. Erg weinig, zeker gezien 16% van de raadslieden zegt dat hun relaties met de huisgenoten lijden onder hun werk. 92% werkt voltijds en 34,8% werkt alleen, maar over het algemeen nemen de associaties en de groepspraktijken toe.

* Eén advocaat op de vier oefent nog een ander beroep uit (universiteitsprofessor, lesgever), één op de vijf is betrokken bij andere activiteiten (lid van een raad van bestuur van een organisatie) en 13% heeft vaak en 20% soms gerechtelijke mandaten (curator, schuldbemiddelaar, voorlopig bewindvoerder).

* Slechts een beperkt aantal advocaten is gespecialiseerd in fiscaal recht, administratief recht en vreemdelingenrecht. Maar de specialisaties zijn geslachtsgebonden. De vrouwelijke advocaten (41% van het totaal) specialiseren zich vooral in de softe materies: familierecht, burgerlijk recht, vreemdelingenrecht. De mannen specialiseren zich in de harde: financieel en fiscaal recht, handelsrecht, strafrecht. Die specialisatie is één van de redenen waarom vrouwen beduidend minder verdienen als advocaat. De softe materies brengen nl. minder op.
Een andere reden is dat de vrouwelijke advocaten jonger zijn en daardoor sowieso minder opstrijken. Men vermoedt bovendien dat vele vrouwen naar de magistratuur overstappen en dus ook jonger uit de advocatuur verdwijnen. Al die factoren zouden een loonverschil kunnen verklaren.

* Het gemiddeld uurtarief dat een advocaat aanrekent is 100 euro, behalve als het om de overheid gaat. Dan vraagt hij 133,6 euro. Aan rechtspersonen rekent hij 124,2 euro per uur aan, aan internationale cliënten 158,8 euro.

* 17% maakt zelden of nooit afspraken over het ereloon dat hij vraagt en liefst 85% stelt zelden of nooit een contract hierover op. Erg merkwaardig voor een beroepsgroep die grotendeels bezig is met betwistingen over contracten en overeenkomsten!

* Vier op de tien advocaten vinden dat ze te hard werken en de helft van hun partners meent dat ook. Gemiddeld werkt een advocaat 49,6 uur per week. Vrouwen werken vaker deeltijds (13,1%) dan mannen (4,4%). Acht op de tien raadslieden zeggen ook in het weekeinde te werken en vier op de tien houden ook tijdens hun vakanties intensief contact met hun kantoor.

Bedenkingen

De onderzoekers schreven alle 8.522 Vlaamse advocaten aan, maar slechts een derde antwoordde hen. Er is een representatieve verdeling over de verschillende balies, maar voor de rest is niet geweten of de groep die antwoordde wel representatief is voor de raadslieden binnen die balies. In het verleden weigerden de grote kantoren én de rijkere advocaten nog al eens hun medewerking aan onderzoeken.

Kan men dus wel algemene besluiten trekken? Stel de volgende vergelijkbare situatie: men bevraagt alle Antwerpenaren over het migratiebeleid van de regering en een derde antwoordt. Zou men uit dat staal, dat misschien helemaal partijpolitiek vertekend is, algemene besluiten durven trekken?
De onderzoekers geven de lacune toe, maar noemen hun studie toch "behoorlijk representatief".

23 MEI 2007