Kuifje in Shanghai dag 5

10/06/'10 We reizen om te leren. Dat doe ik vandaag ook. Over gezondheidszorg in China, het leven hier. En over hou je een fout seminarie kunt organiseren. En hoe een vooroordeel ook wel eens kan kloppen...

Het weer is totaal omgeslagen. De temperaturen zitten nog goed, maar het regent. De maand juni is hier blijkbaar de maand met het meeste regen. Ideaal weer om een Antwerpse week en een nationale Belgische dag te organiseren...

De dag begint met een seminarie van Agfa Healthcare. De gouverneur werkt één van haar vele openingstoespraken af. Ze doet dat met flair. Het valt me op hoe zowel zij, de aanwezige deputés en de Antwerpse schepenen in de weer zijn om de Antwerpse belangen te verzorgen. Van op de thuisbasis wordt vaak gedacht dat dit snoepreisjes zijn. Ik twijfel er niet aan dat de hoge gasten in de watten worden gelegd. Maar ze moeten er toch voor werken en doen dit met geloofwaardigheid. Later op de dag zie ik nog hoe havenschepen Marc van Peel meteen de toekomst van de Opel-site aankaart als iemand uit de financiële sector vertelt dat hij voor een Chinese investeerder op zoek is naar opportuniteiten in België. Wie weet beleef ik dag één van de toekomst daar...

De Agfa-mensen hebben hun belangrijkste klanten en wat potentiële klanten verzameld in wat zij permanent een 'exclusive seminar' noemen. Ik begrijp waarom. Ik verneem dat de Chinezen een sociale zekerheid willen uitbouwen. Kostenplaatje over drie jaar: 125 miljard dollar. Het graantje dat daarvan kan meegepikt worden zou voor Agfa wel eens een volkorenbrood kunnen worden. "Hier zijn geen huisartsen", leer ik van een topman van Agfa. "Iedereen gaat meteen naar een ziekenhuis. Die zijn er vooral in de grote steden. Eén van de plannen is om 7000 ziekenhuizen te bouwen."

Dat zijn 7000 kansen om apparatuur te verkopen, natuurlijk. Ik leer ook dat wij beter wat minder sakkeren over onze sociale lasten. De gemiddelde Chinees spaart 40% van zijn inkomen voor het geval hij ziek wordt of voor de oude dag. Ik zal de volgende keer iets minder sakkeren als van mijn brutoloontje een flink stuk wordt weggeplukt voor mijn sociale zekerheid. Een expat vertelde me al dat een Chinese arbeider bij hem ongeveer 150 euro netto verdient. Per maand. Doe daar 40% af en je weet genoeg. Die dure winkelcentra zijn hier niet voor de gemiddelde Chinees. Toch wel vreemd als met dit bericht langs een Maseratigarage passeert. Waarover je net hebt horen vertellen dat er regelmatig iemand binnen stapt om er eentje cash te kopen. Terwijl ik ook leerde dat een eigen badkamer voor de modale Chinees ook een grote droom is. Velen zijn al blij als ze er eentje kunnen delen met enkele andere bewoners van hun flatgebouw... Vreemd waar communisme toe kan leiden, bedenk ik. Niet toevallig is er ook veel te doen in de media hier over een stakingsgolf bij een grote fabriek van Honda. En een zelfmoordgolf in een bedrijf dat smartphones maakt. Wij mogen dan vol verwondering kijken naar de supersonische economische groei hier, de schaduwkanten zijn zeker niet min...

Ik snap van het hele seminarie verder relatief weinig. Ik ken de apparatuur van Agfa alleen als lijdend voorwerp in een ziekenhuis. Maar ik merk dat het publiek geboeid luistert als een arts van de Antwerpse ziekenhuisgroep komt vertellen over de IT-oplossingen voor hun ziekenhuis. Ik vermoed dat dit voor veel aanwezigen een natte droom is.

Als ik over de middag een luchtje ga scheppen, sta ik naast één van de genodigden van de voormiddag. Een deftige ietwat oudere heer, die plots een luidruchtige rochel produceert en het eindproduct netjes in de vuilnisbak werkt. Toch nog een cliché dat overeind blijft. Blij dat ik niet bij die man op consult moet in een ziekenhuis hier...

Over de namiddag kan ik kort zijn. Een hoop partners organiseren samen een seminarie over onze rol als wereldleider in chemie en Sciences. De aanwezigen moeten door een agenda met een verwelkoming door de gouverneur, een voorstelling van die sector in Vlaanderen, een lofzang op de haven door Marc Van Peel, een introductie over fiscale voordelen voor investeerders in België, Christine Van Broeckhoven over onderzoek en ontwikkeling in haar sector en een viertal getuigenissen over zakendoen met China. Zo vol als de zaal was voor de lunch, zo leeg is ze nog voor we halfweg zijn. Ook voor mij, als Vlaamse inboorling, is de samenhang compleet zoek. De Chinezen hebben weinig last van de beleefdheid die mij dwingt om de rit uit te zitten. Een GSM zet je hier niet uit. Dus hoor je om de haverklap de meeste gekke beltonen of geluidjes die een SMS aankondigen. Om te antwoorden loop je niet rap de zaal uit, je begint al te kwekken voor je buiten bent. Fraai is het niet. De zaal lijkt op een lekke ballon. Na twee, drie sprekers is drie kwart van het startpubliek verdwenen.
Jammer voor Christine Van Broeckhoven die echt passioneel pleit voor haar hersenonderzoek. Ze preekt, om het op zijn Chinees te zeggen, voor een zo goed als lege tempel. Ik ben heel aangenaam verrast als ik een directeur van Soudal heel eerlijk hoor vertellen over drie mislukkingen in China. Hij slaat spijkers met koppen, zelfs in die mate dat ik me afvraag of de paar resterende Chinezen niet op hun tenen getrapt zullen zijn. Hij spreekt vrijuit over verborgen agenda's, eenrichtingsverkeer, cultuurverschillen. En hij is ook kritisch over onze eigen ingesteldheid. Wat mij betreft is de man een aanbeveling voor iedereen die in China iets zakelijks wil beginnen.

Ik ben opgelucht als de laatste spreker het afstapt. En moe. Ik snap niet waarom deze namiddag zo werd opgezet. Een inhoud die maar met veel moeite aan elkaar te rijmen valt en steeds sprekers met een powerpointje... Ik ben geen zakenman, maar ik kan me niet voorstellen dat je mensen moet vermoeien en vervelen om ze enthousiast te maken. Dat weet de eerste de beste Chiroleider... Ik kan me niet voorstellen dat er veel meer is bereikt dan een honderdtal Chinese invités een lekker bord eten aan te bieden en een gratis bezoek aan de Expo. Een werk van barmhartigheid zeker?

Buiten blijft de rij bezoekers aan ons paviljoen eindeloos. Tegen dat succes weegt een fout seminarie natuurlijk niet op? Door de regen naar mijn hotelkamer. Wat schrijven en mijn mailbox opruimen. Dan is die tenminste leeg. Want mijn hoofd zit vol... En zeggen dat sommigen dit een snoepreis noemen. Ik heb er hoofdpijn van.

Bart Timperman