"De sloepen zijn met een bijl van het schip losgehakt"

16/01 Acht Belgen, zes passagiers en twee bemanningsleden, beleefden een hachelijke nacht op de Costa Concordia, het cruiseschip dat vrijdagavond zonk voor de kust van Italië. Ze bleven ongedeerd, maar de paniek en chaos zal hen nog lang bijblijven. Intussen hebben reddingswerkers maandagochtend het lichaam gevonden van een man aan boord. De balans van het scheepvaartongeval komt daarmee op zes doden.

Lees ook Zesde slachtoffer bij gekapseisd cruiseschip

Brusselaars Xavier, 84 jaar, en Françoise, 80 jaar, waren al gaan slapen toen het alarm vrijdag weerklonk op de Costa Concordia. Ze kwamen bijna om toen hun reddingssloep zes meter naar beneden donderde.

Schoonzoon Eric doet het verhaal van het echtpaar in Gazet van Antwerpen. "Mijn schoonvader en zijn tweede vrouw hadden hun nachtkledij aan toen ze de sirene voor de evacuatie hoorden. Ze hebben zich zo snel mogelijk aangekleed en zijn naar de voor hen voorziene evacuatieplaats gegaan. Vanaf toen begon het uit de hand te lopen."

Reddingssloep

Toen de twee bij een reddingssloep kwamen, werden ze eerst gescheiden omdat vrouwen en kinderen voorrang kregen. "Zij werd bijna de boot ingesleurd", vervolgt Eric. "Ze verloren elkaar in het gedrang helemaal uit het oog. Toen hij wat later toch een plek kreeg in een sloep, bleken ze tóch bij elkaar te zitten."

"Maar toen bleek dat de bemanningsleden de reddingssloep niet loskregen. Dat was echt angstaanjagend. Ze hingen met hun bootje niet naast, maar meer ónder het schip, dat op dat moment zo'n 20 graden overhelde. Het was op dat moment twee uur 's nachts."

Wat de bemanningsleden ook probeerden, ze kregen de kabels van de sloep niet los. Ze vonden er dan niets beters op dan ze met een bijl door te hakken. "Waarop de sloep zes meter diep viel en met een klap op het water belandde. Op een af andere manier raakte niemand daarbij gewond."

Draaikolk

Daarmee was de beproeving nog niet voorbij. "Door de stromingen en draaikolken rond het vastgelopen schip, raakten ze niet weg. Drie of vier keer zijn ze met een smak tegen het gekantelde schip gebotst."

Ze raakten uiteindelijk toch op het eilandje Giglio. "Daar was geen noemenswaardige opvang voorzien. Ze kregen een hotelletje toegewezen, maar dat was al volzet. Ze hebben daar enkele uren op een houten bankje gezeten. Mijn schoonvader is op eigen houtje naar de kade teruggelopen."

"Het Rode Kruis ontfermde zich over mijn schoonouders. Op hun eigen verzoek zijn ze naar Rome gevoerd, op nog geen 150 km, waar ze na nog wat gedoe in een goed hotel onderdak kregen. Vanmorgen zijn we ze in Zaventem gaan oppikken."