Prikkeldraad bezorgt Hoogerland eeuwige roem
29/12/'11
Sport
Voor vele wielerfans was niet Cadel Evans, Philippe Gilbert of Jelle Vanendert de figuur van de Tour 2011, maar wel de Nederlandse renner Johnny Hoogerland van Vacansoleil. Zijn onverdroten aanvalsdrift zal daar voor een groot deel voor verantwoordelijk zijn, maar ironisch genoeg toch vooral een bijzondere en dramatisch ogende crash.
We keren terug naar 10 juli 2011. In de negende rit in de Tour, een etappe door het heuvelachtige Centraal Massief, zijn enkele renners in de aanval getrokken waaronder enkele vaste vrijbuiters als de latere ritwinnaar Luis Leon Sanchez, Thomas Voeckler, Juan Antonio Flecha en Johnny Hoogerland.
Voor Hoogerland was het in deze Tour niet de eerste keer dat hij in de kijker reed. Eerder koerste hij mee vooraan in de zesde etappe en dankte daaraan de bolletjestrui, als renner die de eerste kleine stompjes als beste bedwong. De Nederlander moest de bollen twee dagen later alweer afgeven, maar in tegenstelling tot wat vele anderen zouden doen, berustte hij daar niet in en trok hij de daaropvolgende rit weer ten aanval om de rode bollentrui weer te kunnen veroveren.
Tot diep in de finale hadden de Nederlandse wielerfans er nog goede hoop op dat Johnny ook met de ritzege aan de haal zou kunnen gaan, maar dat was buiten een niet al te snuggere bestuurder van een volgwagen gerekend. Op een smal baantje tussen de velden wijkt de wagen plots bruusk uit en raakt bij dat manoeuvre enkele renners (video 1). De Spanjaard Flecha knalt tegen het asfalt en Hoogerland wordt weggekatapulteerd en belandt in de prikkeldraad, terwijl de overgebleven vluchters hoofdschuddend hun weg voortzetten.
De kijker houdt de adem in na deze doodsmak, maar in plaats van in de ziekenwagen te stappen, trekt de Vacansoleil-renner de venijnige draad en pinnen uit zijn gehavende lijf, stapt de fiets weer op en bolt jammerend verder richting meet. De verwondingen ogen allerminst fraai en de balans weegt zwaar: tal van open wonden die tientallen hechtingen noodzakelijk maken.
Na de eerste snelle opfrisbeurt mag Hoogerland met stramme benen plaats nemen op het podium om opnieuw de bolletjestrui én de prijs van de strijdlust in ontvangst te nemen. Wanneer het publiek de Nederlander trakteert op een welgemeend applaus wordt het hem allemaal teveel en barst hij in tranen uit (video 2). De beelden gaan de wereld rond en belanden in alle wielerjaaroverzichten.
Het maakt Hoogerland nog populairder dan hij al was, want dit belichaamt alles wat de fans zo aanspreekt in wielrenners. Aanvallen dat het een lieve lust is, nooit opgeven en de ergste pijnen verbijten.
Hoogerland zou de Tour nog uitrijden maar enkele dagen na de bewuste negende rit, wanneer de renners de eerste echte bergjes voorgeschoteld kregen, moest hij de bollen definitief overdragen. Eeuwige roem en zelfs een eigen, aan hem opgedragen, lied (video 3) hield Hoogerland er wel aan over.
De crash:
De tranen:
Het lied: