Blog - "Ego overboord"
21/08/'10
In het holst van de nacht kruip ik moeizaam uit bed en maak iedereen wakker. Het is tijd om te ontbijten. In stilte dalen we de trappen af, een legertje slaapdronken zombies. We steken niet te veel licht aan, proberen ook geen lawaai te maken: onze buren hebben een baby met griezelig goede oortjes en humeurige ouders. Veel moslims durven tijdens de ramadan vaak soep, stoofpotjes of zelfs frieten te eten bij het ontbijt. Wij zijn van die moslims die soms soep eten bij het ontbijt. Al wat ik binnenkrijg is een tas thee en een potje yoghurt, en dan kruip ik er weer in. Het is vier uur nachts, maar ik kan de slaap niet meer vatten.
Wat me wakker houdt is niet de lange dag die op me wacht, maar wel wat geweest is. Ik moet denken aan mijn grootvader en aan Farid, een goede vriend van me. Beiden hebben ze dit leven achter zich gelaten en zullen ze nooit nog een ramadan meemaken. Allebei leefden ze erg naar deze maand toe, ieder met zijn eigen reden. Mijn grootvader probeerde naar het voorbeeld van de profeet te leven, had altijd aandacht voor zijn medemens en stond op goede voet met God. Farid stapte zelf uit het leven, omdat hij meende dat God hem had verlaten. Tussen deze uitersten bevind ik mij: ik ben steeds op zoek naar God. Soms vind ik Hem, maar Hij weet zich steeds beter te verstoppen. En dus leef ik ook elk jaar opnieuw naar deze maand toe, met mijn eigen reden.
De ramadan-maand wordt vaak aanzien of uitgelegd als een maand om te denken aan diegenen die het minder hebben dan jezelf. Maar dat is iets wat moslims het hele jaar door proberen te doen. Eigenlijk gaat de ramadan over je relatie met God, of over jouw plaats in deze wereld. Wie ben je, of wie denk je eigenlijk te zijn, hoe doe je jezelf voor aan anderen? Kortom, tijdens de ramadan pak je je ego aan, en je gooit het overboord. Dat maakt je kwetsbaar, en soms kan je het niet bevatten: hoe klein je eigenlijk bent tegenover je omvangrijke, luidruchtige ego. Je onderwerpt jezelf aan allerlei vragen: ben ik goed voor mijn ouders, ben ik een behulpzame vriend of vriendin, geloof ik oprecht, ben ik een goed mens? Wie daar volmondig ja op durft antwoorden heeft niet genoeg van zijn ego overboord gegooid. We kunnen altijd beter.
Want dat is het net: we zijn maar menselijk, en verre van perfect. De ramadan schopt ons elk jaar weer die realiteit in. Maar wel erg liefdevol, want de leegte die ons ego achterlaat wordt 's avonds gevuld met heerlijke soep. Tijdens de iftar (avondmaal tijdens de ramadan) zitten alle gebroken ego's samen aan tafel en beseffen ze dat ze niet meer alleen zijn: allen zijn ze eigenlijk op zoek naar zichzelf, hun leven lang. Ik ook. De honger die ik in het begin voelde, heeft plaats gemaakt voor een zekere bewustwording. Hoezeer ik ook mijn bestaan probeer te rechtvaardigen door verschillende identiteiten aan te nemen; ik blijf dat kleine meisje met te veel dromen en te weinig tijd om ze allemaal na te jagen. Maar ik vind het al lang goed. Ik dank God (als ik Hem vind) elke dag voor mijn relativeringsvermogen, want voor ik het weet, kan dit mijn laatste ramadan zijn.
Abbie
