STANDPUNT. Zo wordt de strijd tegen drugs ook een delicaat maatschappelijk gegeven

Print
STANDPUNT. Zo wordt de strijd tegen drugs ook een delicaat maatschappelijk gegeven

Foto: PETER MAENHOUDT

Antwerpen -

Nee, Antwerpen is daarom niet ‘de drugsstad’ van het land. Drugs worden overal gebruikt, in de steden, op het platteland, in alle lagen van de bevolking, op alle leeftijden. En drugscriminelen komen van overal, via motorbendes over de Turkse heroïnemaffia tot de Nederlandse xtc-boeren en nijvere Vlaamse wietkwekers.

Het risico van de overigens uitstekende VRT-reportage in Pano over de Antwerpse drugswereld van woensdag is dat je inzoomt op een paar aspecten ervan en het idee creëert dat dit nu het hele drugsverhaal is.

Dat is het niet, maar het neemt niet weg dat reportagemaker Stef Meerbergen enkele verontrustende fenomenen scherp heeft belicht.

Om te beginnen het bekende gegeven van de haven als doorgeefluik, waar de helft van alle cocaïne die in Europa in beslag wordt genomen wordt aangetroffen, waar maar een fractie van de miljoenen containers wordt gecontroleerd, waar havenarbeiders een uurtje de andere kant uitkijken voor 50.000 euro en truckers vrolijk een boete betalen van 1.000 euro als ze zich te laat aanbieden voor de controle, omdat hun intussen al opgepikte smokkelwaar toch zo veel meer waard is.

De drugsbazen tellen in miljoenen, de betere dealers halen een riante 20.000 euro per maand, de kleinere garnalen nog een kwart daarvan. Jongeren verdienen zo zonder diploma een pak meer dan hun leerkrachten of hardwerkende leeftijdsgenoten. En ze gebruiken kinderen van 13 of 14 jaar voor hand- en spandiensten.

Maar het prangendste in de reportage was de kennelijke verweving tussen de drugscriminaliteit en een deel van de Marokkaanse gemeenschap, in het bijzonder in Borgerhout. Op welke schaal die verwevenheid er is, kan niemand zeggen. Een vrouw getuigt dat ze in haar straat “bijna geen gezin kent waar niet iemand in de gevangenis of een instelling zit of heeft gezeten”. Laat dat nog klinken als een forse overdrijving, andere getuigenissen gaan in dezelfde richting.

“Vader, moeder en een paar dochters die samen cocaïne verpakken in zakjes, dat vertelde ook iemand, maar dat heeft de reportage niet gehaald”, zei Stef Meerbergen gisteren. “Uit de vele gesprekken die we hadden, kun je afleiden dat het in een paar buurten niet als heel ongewoon wordt gezien dat iemand met drugs bezig is en dat familieleden vlot andere familieleden inschakelen. Eén iemand zei dat hij was moeten verhuizen omdat hij niet mee wilde doen en als een potentiële verklikker werd gezien.”

Je moet al van heel slechte wil zijn om een hele gemeenschap hierop aan te kijken of mensen zonder onderscheid te stigmatiseren, maar de zaken verbloemen helpt ook niet. En zo wordt de strijd tegen aan drugs gelinkte criminaliteit ook een lastig en delicaat maatschappelijk gegeven dat een stuk breder gaat dan een louter politioneel dossier.

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio