Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”

Print
Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”

Foto: Jan Van der Perre

De Amerikaanse metalgroep Metallica heeft woensdag het eerste van twee uitverkochte concerten in het Sportpaleis in Antwerpen gespeeld. Het tweede volgt vrijdag. De fans verwelkomden Metallica als goden, maar de geluidskwaliteit van het optreden was ondermaats. Soms klonk de groep geniaal, maar er zaten ook een hele hoop saaie momenten in de set.

Het is heerlijk om te zien hoe fans zo uit hun dak kunnen gaan met de muziek die ze diep hun hart dragen. Metallica had woensdag in Antwerpen nog geen noot gespeeld, toen het publiek op de zittribunes massaal recht veerde.

Eerste nummers Hardwired… to self-destruct, het titelnummer van de jongste cd van de groep, en ‘Atlas, Rise’ zetten het concert meteen goed in. Het zijn twee van de betere nummers op de nieuwe plaat, die voor het overige te veel zwakke momenten kent. Dat het album woensdag in Antwerpen met liefst zes nummers vertegenwoordigd was, viel te verwachten, maar zette wel een domper op mijn feestvreugde.

Een welgemikte geeuw

Zouden de jonge James Hetfield, Lars Ulrich en Kirk Hammett met bewondering naar de dertig jaar oudere versie van zichzelf kijken, of zouden ze – als ze in de rol van het publiek kruipen – een welgemikte geeuw niet kunnen onderdrukken? Ik vrees voor het laatste.

Toen ik hun klassieke album ‘Master of puppets’ uit 1986 voor het eerst hoorde, was ik van mijn sokken geblazen. Dat ben ik vandaag nog steeds. Maar van alle albums die de band na 1991 heeft uitgebracht, is er geen enkele dat naar mijn smaak de middelmaat overstijgt.

Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”
Foto: Jan Van der Perre

Nummers als ‘Confusion’ en ‘Halo on fire’ klonken woensdag niet alleen flets en bijna inspiratieloos. Ze waren ook het slachtoffer van de bijzonder slechte geluidskwaliteit in het Sportpaleis.

Mijn arme oortjes

De bassen stonden veel te luid, niet alle gitaren kwamen in de geluidsmix voldoende op de voorgrond en de zang van de – nochtans uitstekend zingende – James Hetfield kwam niet altijd voldoende uit de verf. Er zijn veel groepen die hun tanden hebben kapot gebeten op de geluidsinstallatie in het Sportpaleis. Misschien ligt dat aan die groepen zelf, maar feit is dat mijn oren woensdag niet meteen met een verkwikkend gevoel de zaal verlieten.

Natuurlijk vielen er woensdag ook positieve dingen te noteren. Klassiekers als ‘One’, ‘Master of puppets’ en ‘Nothing else matters’ behoren nog steeds tot het allerbeste wat de rockmuziek ooit heeft voortgebracht. En in ‘Moth into flame’, over overmatig druggebruik, bewees Metallica dat het ook vandaag nog steeds knappe songs kan maken.

Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”
Foto: Jan Van der Perre

13-jarige fan staat vooraan

De band stond woensdag op een podium middenin het publiek, zodat de vier muzikanten zich telkens naar een ander deel van de mensenmassa konden richten. Zanger James Hetfield richtte zich net voor de aftrap van ‘Sad but true’ bijvoorbeeld naar een 13-jarig kereltje, dat deze avond nooit meer zal vergeten. “13 jaar en nu al helemaal vooraan bij Metallica, samen met je ouders. Wat een coole ouders heb jij!”, zei Hetfield. De zanger bedankte ook het Antwerpse publiek voor het lustige meezingen van al zijn bekende en minder bekende songs.

Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”
Foto: Jan Van der Perre

De spanning ontbrak

Ik heb zelf ook regelmatig meegezongen, maar intussen vroeg ik me af waar de goede showelementen bleven. Goed, het is wel eens grappig om Hetfield, Ulrich, Hammett en bassist Rob Trujillo tijdens het intermezzostuk in ‘Now that we’re dead’ op supergrote trommels te zien slaan. En het is prima om een heleboel televisieschermen uit het plafond naar beneden te laten komen, met daarop close-upbeelden van de bandleden. En die lampjes in ‘Moth into flame’ pasten bij het nummer.

Maar echt spannend was het allemaal niet. Ik had ook niet het gevoel dat de leden van Metallica bij het bespelen van hun instrumenten de opperste gelukshemel bestegen. De passie en de inzet van de Amerikaanse muzikanten waren in mijn ogen niet half zo groot als die van hun Britse genregenoten Iron Maiden, toen die in april van dit jaar het Sportpaleis aandeden.

Geef mij maar Iron Maiden

Ik zal Metallica nog veel eren door enkele van hun oudere albums van voor naar achter te spelen. Maar deze week grijp ik eerst naar mijn cd’s van Iron Maiden, Gojira, Ghost, Mastodon, Epica en andere metalhelden. Die groepen kunnen mij wél begeesteren met hun liveoptredens. Metallica kon dat woensdag in Antwerpen niet. Een gemiste kans.

Dit vond onze man van Metallica in het Sportpaleis: “Slecht geluid en te veel zwakke momenten”
Foto: Jan Van der Perre

Wat te doen in Antwerpen