Verlamde Olenaar kan dankzij robot stappen op trouwdag: “Toen ik binnen wandelde, begon iedereen te huilen”

Print
Olen -

Al elf jaar zit Christophe Van Looy (37) uit Olen in een rolstoel na een motorcrossongeval. Maar toen hij dit weekend trouwde, stapte hij de feestzaal binnen. Tot ontroering van de zaal vol stomverbaasde genodigden. Zijn bruid Wendy Versweyvelt (39) wist wel wat er zou gebeuren. Maar ook zij kon de tranen niet bedwingen.

“Ik ben mijn kinesist Kris ongelooflijk dankbaar. Hij heeft kunnen regelen dat ik op mijn trouwdag kon stappen, dankzij de staprobot van To Walk Again, waarmee ik elke vrijdag een uur oefen. Normaal verlaat dat skelet nooit het ziekenhuis, daarvoor is het veel te duur. Maar uitzonderlijk mocht ik de robot een dagje lenen. Voor jou regelen we dat, zei mijn kinesist.”

Het was maar voor een uur, maar dat was lang genoeg voor een ceremonie in de feestzaal. Want veel langer met de robot lopen, is zwaar.

Verstomming

En dus sloeg Christophe vrijdag tijdens zijn trouwfeest alle aanwezigen met verstomming, behalve zijn bruid, want zij wist wat er te gebeuren stond. “Net voor de deuren zouden openzwaaien, bestierf ik het. Het zou zo’n speciaal moment worden”, zegt bruid Wendy. “Bovendien hadden we gewed. Als hij stappend de zaal zou binnenkomen, dan zou ik zingen. Dat is zowat het ergste wat iemand mij kan aandoen.”

Verlamde Olenaar kan dankzij robot stappen op trouwdag: “Toen ik binnen wandelde, begon iedereen te huilen”

Toen Christophe binnenkwam, was de stress meteen weg. “Ik ben opzij gegaan. Het was zijn ‘moment de gloire’, waarvan hij ten volle moest genieten. Christophe straalde. Als ik hem in het ziekenhuis zie stappen, is hij heel geconcentreerd omdat hij zijn best moet doen om zijn evenwicht te bewaren. Maar vrijdag had hij daar geen moeite mee. Hij lachte de hele tijd.”

Breng zakdoek mee

“Ik was zenuwachtig”, geeft Christophe toe. “Al elf jaar hadden mijn vrienden en familie me niet meer zien wandelen. Het leek me dus het ideale moment om alle mensen die ik graag zie te tonen dat ik het toch weer kan. Ook al was ik bang dat het fout zou gaan. Toen ik binnen wandelde, hoorde ik iedereen ‘wow’ roepen. Alle honderdtwintig genodigden stonden recht, iedereen applaudisseerde. We hadden de gasten op voorhand verwittigd dat ze hun zakdoek moesten meebrengen, maar ze gingen ervan uit dat het voor het liedje Les Lacs du Connemara was. Niet dus. Maar goed dat ze een zakdoek bij hadden. Iedereen heeft hem nodig gehad om de tranen te drogen.”

Op ooghoogte

Dat hij zijn familie en vrienden nog eens vanop ooghoogte kon aankijken, was bijzonder. “En mijn vrouw kussen, was helemaal anders dan wanneer ik in mijn rolstoel zit. Ik voelde me even weer als vroeger.”

“Voor het eerst elkaar kunnen kussen en een knuffel geven buik aan buik, dat was een overweldigend moment”, zegt ook Wendy. Zij leerde Christophe pas kennen na het ongeval. De rolstoel was er wat haar betreft dus altijd al.

Gistermiddag pakte het koppel zijn koffers om op huwelijksreis te vertrekken. Intussen droomt Christophe ervan om nog beter te doen. “Ik geef de hoop niet op om ooit zonder skelet te kunnen wandelen.”

Voor Wendy hoeft hij dat niet te kunnen. “Of hij nu 1,30 meter of 1,80 is, dat maakt voor mij niets uit. Ik zie hem even graag.”

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio