Het is heel diep in de aarde wroeten om kiemen van hoop te vinden

Print
Het is heel diep in de aarde wroeten om kiemen van hoop te vinden

Foto: Michel Vanneuville

Dapper ging ik op 1 januari 2016 in dit stukje op zoek naar hoop. 2015 was een zeer zwaar jaar geweest, maar ik had toch een paar kiemen gevonden waarmee ik u een hoopvol 2016 kon wensen: de eerste vredesgesprekken over Syrië, de eerste golf vluchtelingen die onderdak had gevonden, de klimaatconferentie in Parijs, het vrolijke eindejaarsfeest in Antwerpen met veel volk en zonder angst... Elke rechtgeaarde optimist vindt in alle omstandigheden zulke kiemen, maar op 1 januari 2017 is het echt heel diep in de aarde wroeten om ze te vinden en een vergrootglas gebruiken om ze te zien. Wie daartoe bereid is, maakt misschien wel de meeste kans op een gelukkig nieuwjaar.

Het aantal terroristische aanslagen is in 2016 schrikbarend toegenomen en het nieuwe jaar begint meteen met een volgende, de oorlog in Syrië is nog gruwelijker geweest dan hij de jaren voordien al was, Donald Trump heeft ten stelligste beloofd dat hij de resultaten van de klimaatconferentie aan zijn laars zal lappen, Erdogan houdt zijn land in een wurggreep, de Britten stappen uit de Europese Unie, die verward achterblijft. In eigen land geven we handenvol geld uit aan onze veiligheid, terwijl we almaar beter weten dat we nergens veilig zijn, en maken onze politici meer ruzie dan dat ze bezig zijn met een beleid waarop we kunnen verder bouwen.

Wat kunnen we elkaar dan toewensen voor 2017, behalve een goede gezondheid en persoonlijk geluk?

Misschien dat we de moed vinden om te zoeken naar kiemen van hoop en ons vergrootglas willen gebruiken om ze beter te zien? Dat we ons niet telkens weer laten afleiden door hypejes op Facebook, dat we niet zomaar wat liken en sharen, niet zomaar wat schelden en beledigen, maar echt discussiëren, dat we niet achter elke populist aanlopen omdat hij eenvoudige dingen zegt, maar dat we de moed hebben om uit te zoeken of wat hij zegt ook klopt, dat we onze eigen kleine steentjes blijven bijdragen aan een beter milieu, dat we niet te veel in algemeenheden en categorieën denken, maar dat we de kans krijgen om zo veel mogelijk mensen individueel te leren kennen, dat we ons niet laten murw slaan door al het slechte nieuws uit de hele wereld, maar blijven geloven in de kleine dingen die we zelf kunnen doen, in onze eigen kritische zin en in de kracht van samenwerken over grenzen heen...

Het is niet veel dat ik u wens, en het vraagt bovendien enige inspanning, maar ik kan in de gegeven omstandigheden echt niets beters verzinnen. Een gelukkig nieuwjaar dus!